Featured

demo geen mens is illegaal 084
We are WE ARE HERE, a group of refugees without papers, that want to make our problem visible: We want our rights! We moved from the tent camp at Notweg in Amsterdam Osdorp to de Vluchtkerk, then to de Vluchtflat in Slotervaart, then to the  Vluchtkantoor, in the heart of Amsterdam. Last 13 December 2013 we squatted the #Vluchtgarage at Amsterdam Zuid-Oost. July 9th 2014 we squatted the Vluchtopvang in Amsterdam-Oost. august 16th we squatted de Vluchtschool and august 23 we squatted het Vluchtgebouw

We Are located at Vluchtgarage: Kralenbeek 1001104 KB Amsterdam Zuid-Oost and Vluchtgebouw: Jan Tooropstraat 649, 1061 AE Amsterdam

If you donate money, we can use it to survive and live.

Stichting XminY
NL39 INGB 0000 6090 60
ovv WeAreHere voor VLUCHTGEBOUW / SMARAGDGROEP

Vrouwen Tegen Uitzetting
NL57 INGB 0006 4956 66
ovv WeAreHere voor VLUCHTGARAGE

WIJ ZIJN HIER heeft een eigen song: ‘Won’t go back’

tot september 2012 was wij zijn hier buitengesloten van onze samenleving. niemand sprak over de mensen van de vluchtelingengroep en niemand wilde iets met ze te maken hebben. genegeerd; verstoten en doodgezwegen leefden ze verborgen in de holen en krochten van ons land tot de vluchtelingen hun banvloek niet langer meer accepteerden en hun rechten opeistten.

sindsdien is hun situatie in een stroomversnelling geraakt en breeduit in beeld gekomen: de media besteedt regelmatig aandacht aan hun lot; er zyn documentaires over ze gemaakt; tientallen fotografen en studenten kwamen over de vloer met de vluchtelingen als onderwerp van hun projecten; theatervoorstellingen en kunst performances zyn er geweest; allerlei soorten demonstraties en protestakties werden georganiseerd; vele organisaties zochten contact; van links tot rechts kwamen politici langs; tig video’s zyn er gefilmd.

op alle denkbare fronten stond wij zijn hier in het middelpunt van de belangstelling. op 1 ding na: een eigen pop song. maar nu is er dan eindelyk ook een single opgenomen over wij zijn hier door rogier pelgrim: ‘Won’t go back’ met de vluchtelingen als popsterren in de vluchtgarage . . .

steun wij zijn hier door dit nummer van rogier pelgrim te downloaden. de opbrengsten van de downloads en streams gaan naar WIJ ZIJN HIER

OPROEP : BUDDY’S GEZOCHT

10999991_922865247747039_5788444433043560148_n

Wij Zijn Hier – Vluchtgarage zoekt buddy’s/sociaal juridische ondersteuners. We zijn in oktober 2014 met dit project begonnen en hebben toen 20 buddy’s geworven. Dit loopt goed en we willen nu graag meer vluchtelingen in de Vluchtgarage de kans bieden om een buddy te krijgen. Wat doet een buddy? Je gaat een of meerdere mensen individueel in hun procedure voor verblijfsrecht ondersteunen. Bijvoorbeeld door mee te gaan naar instanties, naar de advocaat, te helpen bij het verzamelen van documenten en het bieden van morele steun. Daarnaast kan je ook helpen bij het verkrijgen van toegang tot medische hulp als dit nodig is. En je kunt een luisterend oor aan iemand bieden of af en toe iets gezelligs ondernemen.

De vluchtelingen van Wij Zijn Hier in de Vluchtgarage hebben allemaal een bewogen geschiedenis. Ze hebben asiel aangevraagd, zijn afgewezen en aan de straat overgeleverd. Velen hebben daarna gezworven, soms maanden in detentie gezeten en zijn daarna weer geklinkerd (op straat gezet), omdat ze niet kunnen worden uitgezet. Sommigen zijn twee jaar in Nederland, anderen vijf, zeven jaar of meer. Uiteindelijk zijn ze bij Wij Zijn Hier in de Vluchtgarage terecht gekomen. Waar men er in ieder geval niet meer helemaal alleen voor staat, maar waar geen privacy is en veel stress.

Het merendeel is afgewezen omdat ze geen paspoort/documenten hebben om hun identiteit te bewijzen en de IND het daarom niet bewezen acht dat ze uit bijvoorbeeld Zuid Soedan, Eritrea of Zuid Somalië komen. Ze kunnen alleen opnieuw een asielaanvraag doen (herhaalde asiel aanvraag: hasa) als ze met nieuwe feiten of omstandigheden komen om hun identiteit of vluchtverhaal te ‘bewijzen’. Dat kan bijvoorbeeld een geboorteakte zijn, een woonverklaring, identiteitspapieren of een nieuwe situatie in het land van herkomst. Dat is ingewikkeld, bijvoorbeeld omdat veel familieleden ook gevlucht zijn en ze het contact zijn verloren, of omdat er geen overheid is die wil meewerken of de IND beschouwt de situatie in het land als veilig genoeg. Maar het is niet onmogelijk en veel vluchtelingen slagen er in, met behulp van een goede advocaat, een hasa in te dienen, naar het Europees Hof te gaan, een medische procedure te starten, etc. In de afgelopen twee jaar hebben ruim dertig mensen binnen Wij Zijn Hier een verblijfsvergunning veroverd. Vaak met de steun van een buddy, dat helpt! Lees hierover ook dit artikel van de Correspondent eens.

Vluchtgarage

In de gekraakte Vluchtgarage wonen ruim honderd mensen, het merendeel weet niet hoe ze verder moet. Er is een aantal supporters betrokken dat al vanaf het begin de groep ondersteunt. Die ondersteuning is vooral praktisch, bij het overleven en bij de acties. Maar we richten ons nu ook op inventariseren van de individuele juridisch procedures: is er een goede advocaat betrokken, hoe staat de zaak ervoor en wat is er nodig? Daar zoeken we nu meer ondersteuning bij: per persoon een buddy die helpt, samen het dossier doorneemt, meedenkt, meegaat naar instanties, een brug kan slaan richting de advocaat en niet onbelangrijk: een luisterend oor kan bieden. De mensen die je ondersteunt hebben meestal geen vaste verblijfplaats waar ze post kunnen ontvangen en vaak geen beltegoed en internet. Het kan al een groot verschil maken als je het doorgeefluik kan zijn in de communicatie.

De vluchtgarage wordt op dit moment met ontruiming bedreigd. Het kan dus goed zijn dat we de ondersteuning binnenkort op een andere locatie voortzetten.

Profiel buddy

We zoeken naar vrijwilligers die bereid zijn gedurende een half jaar of langer een relatie op te bouwen met een vluchteling en hun tanden willen zetten in praktische/juridische ondersteuning. Het is geen gemakkelijk werk en het vereist doorzettingsvermogen, geduld en lange adem. Soms zijn mensen er psychisch niet best aan toe, ook daar moet je mee om kunnen gaan. Het gaat om heel persoonlijke zaken, dus het is belangrijk dat er een vertrouwensband ontstaat.

Kenmerken:

  • doelstelling Wij Zijn Hier onderschrijven (kijk hiervoor op de website)
  • zelfstandig en integer
  • communicatief vaardig en sociaal
  • gevoel voor verantwoordelijkheid
  • flexibele en mensgerichte instelling
  • stevig in de schoenen en doorzettingskracht
  • mogelijk relevante opleiding/ (werk)ervaring
  • het spreken van Arabisch, Frans en andere talen is handig maar absoluut geen vereiste

Je werkt in een team waarin we op elkaar terug kunnen vallen en met elkaar meedenken. Je hoeft nog geen ervaring te hebben met de vreemdelingenwet, dat leer je gaandeweg. Het werk is divers en kan best zwaar zijn omdat de mensen met wie je werkt in een moeilijke positie zitten. Je moet ook met teleurstelling om kunnen gaan, zowel van jezelf als de persoon waarmee je werkt. Het proces is taai en vaak lukt het toch niet. Het geeft daarentegen veel voldoening als het wel lukt om perspectief in een zaak te brengen en je kunt ook veel energie krijgen van het samen strijden binnen Wij Zijn Hier voor een menswaardige behandeling van vluchtelingen.

We hebben helaas geen mogelijkheden tot onkostenvergoeding. Wel kan je hier creatief mee omgaan en bijv. vrienden en familie hierin een bijdrage vragen als ze deze zaak ook willen ondersteunen.

Intake en training

Als je er voor voelt om dit te gaan doen, houden we een kennismakingsgesprek om meer uit te leggen en te kijken of een goede match mogelijk is. Hiervoor zijn twee opties:

  • Donderdag 12 maart, 19.00
  • Zondag 22 maart, 12.00

Op zaterdag 11 april 2015 organiseren we een workshop ‘inleiding vreemdelingenrecht’: een juriste behandelt de hoofdlijnen van het vreemdelingenrecht (asiel en regulier) en wat je kunt doen om een goed dossier op te bouwen.

Op zaterdag 18 april zal nog een aftrap-bijeenkomst plaatsvinden, waarbij je ook hoort van wie in de Vluchtgarage jij de buddy zal worden.

Houd deze dagen indien mogelijk dus alvast vrij. Als je daarna buddy wordt kan je waar nodig terecht bij andere supporters met ervaring binnen Wij Zijn Hier. Er is niet altijd overal antwoord op soms is het ook een kwestie van proberen.

Heb je interesse? Meld je aan met een motivatie bij: wzh.tobethere@gmail.com. Het is handig voor ons om te weten welke talen je spreekt en of je wellicht kennis hebt van specifieke landen waar we mee te maken hebben (met name Oost-, Centraal-, West- en Noord-Afrika). Vragen stellen kan ook via dit mailadres.

* Wij Zijn Hier heeft op dit moment 4 locaties: Vluchtgarage, Vluchtgebouw, Smaragdgroep en Hoogoord. In alle locaties zijn buddy initiatieven

___________________
Wij Zijn Hier is een groep vluchtelingen in Amsterdam die van de Nederlandse overheid geen onderdak krijgt maar ook niet mag werken en dus op straat zou moeten leven. Hun asielverzoek is geweigerd en er wordt van hen verwacht dat ze zelfstandig Nederland verlaten. De groep heeft besloten de onmenselijke situatie waarin zij leven zichtbaar te maken, door zich niet meer te verschuilen maar juist de situatie van uitgeprocedeerde vluchtelingen in Nederland aan de kaak te stellen. Dankzij de kracht van de vluchtelingen en de hulp van vele supporters, bestaat de groep al zo’n twee en een half jaar. Wij Zijn Hier is momenteel verdeeld over verschillende locaties

Voor meer informatie: https://nl-nl.facebook.com/WijZijnHier
Documentaire Outlawed: https://www.youtube.com/watch?v=jbiaUVvC7V0

WAH 24/7 Adequate opvang is dag en nachtopvang

we-are-here-7-feb-demonstratie-museumplein-24uur-bed-bad-brood

Op zaterdag 7 februari organiseren uitgeprocedeerde asielzoekers, verenigd in We Are Here een demonstratie naar en op het Museumplein in Amsterdam.  Vluchtelingen, burgers van Amsterdam en meer dan 40 organisaties spreken zich uit voor adequate dag en nachtopvang. Vanaf 14.00 start een mars vanaf de Nieuwe Kerkstraat 159, het tijdelijk onderkomen van de Smaragdgroep, naar het Museumplein. Om 15.00 start het programma.

Ieder mens heeft recht op een toekomst. Uitgeprocedeerde vluchtelingen kunnen echter geen aanspraak maken op dit recht. Door het huidige beleid (12-uurs opvang: bed, bad, brood) zijn zij genoodzaakt overdag op straat te zwerven, zonder geld en met het risico te worden opgepakt en in een detentiecentrum te worden geplaatst. We Are Here verzet zich hiertegen en strijdt voor een adequate 24-uurs opvang voor afgewezen vluchtelingen. Zodat ook deze mensen de kans krijgen om een toekomst op te bouwen en in menswaardige omstandigheden te leven.
Bed, Bad, Brood en Beschaving

WAH 24/7 Adequate shelter is day and nightshelter

On saturday februari 7 asylumseekers united in We Are Here organizes a demonstration to and on the Museumplein. Refugees, citizens of Amsterdam and more than 40 organisations speak out for adequate day and nightshelter. From 14.00 the march starts from Nieuwe kerkstraat, temporary home of the Smaragdgroep. At 15.00 the program starts.

Every human has a right to a future. Denied asylumseekers cannot claim this right. By the present policy (12 hour shelter, bath, bread and bed) refugees are forced to wander the streets in the daytime. We Are Here rejects this and fights for adequate 24 hour shelter for rejected refugees. To enable these people to work on a future and to live in human worthy conditions. Bed, Bath, Bread and Civilization.

Facebook

Vluchtgarage voorlopig niet ontruimd

justitie2

[ persbericht geschreven door joyce namens wij zijn hier ]

Vluchtgarage voorlopig niet ontruimd

Vandaag diende het kort geding tegen de Staat, aangespannen door bewoners van de Vluchtgarage tegen de aangekondigde ontruiming. De vluchtelingen werden in deze zaak bijgestaan door twee advocaten: Rahul Uppal en Pim Fischer. Mr Uppal bepleitte dat de groep op dit moment een zwaarwegend belang heeft bij het bewonen van de vluchtgarage. Een ontruiming zou grote gevolgen hebben daar er geen alternatief is dat voorziet in een plek waar gewoond kan worden. Dit recht is fundamenteel voor een menswaardig bestaan. Ieder mens heeft een plek nodig waar je onbeperkt kan zijn en rust en privacy kan vinden. De gemeente verwijst naar de sinds kort gecreëerde nachtopvang. Dit betekent echter dat mensen iedere dag weer op straat zwerven met hun koffer, zonder geld, zonder sanitaire voorzieningen, in weer en wind. Ook als men ziek is. Mensen worden op deze manier nog kwetsbaarder dan ze al zijn.

Mr. Fischer vulde aan dat er op dit moment met name tijd nodig is om te komen tot een betere oplossing in Amsterdam. We zien dat andere steden deze stap al wel gezet hebben. Internationale mensenrechtenorganisaties en waarnemers, zoals Amnesty International en speciale mensenrechten rapporteurs van de Verenigde Naties roepen Nederland op om te komen tot een voorziening die recht doet aan de door Nederland ondertekende mensenrechtenverdragen. Er is op dit moment gelukkig sprake van een positieve ontwikkeling in de rechtsspraak op dit gebied en ook het politieke debat hierover is in volle gang. We verwachten een uitkomst die beter is dan de beperkte opvang tussen 17 uur en 9 uur.

De rechter stelde voor om met elkaar in gesprek te gaan over een mogelijke oplossing. Beide partijen zijn hiermee akkoord gegaan. Wij Zijn Hier is blij dit gesprek aan te gaan en verlaat de garage graag in ruil voor adequate opvang. Een humane plek waar mensen in rust verder kunnen werken aan hun toekomst en aan hun verblijfsrechtsprocedures. Waar hun situaties serieus genomen worden en opgelopen trauma’s worden behandeld in plaats van verergerd. Want van de straat kan niets anders verwacht worden dan ellende.

De komende 4 weken worden dus opnieuw spannend. We hopen op een goede uitkomst. Als partijen er niet uitkomen zal de voorzieningenrechter alsnog met een uitspraak komen, naar verwachting op 9 maart a.s.

Om het gesprek de juiste richting op te duwen nodigen we iedereen uit voor onze demonstratie op 7 februari om 15 uur op het Museumplein in Amsterdam.

Actiegroep Wij Zijn Hier

Verslag Libië Campagne – Wij Zijn Hier

libie brandt

Libië brandt maar Nederland zet vluchtelingen op straat

Een groep Libiërs uit de zelfgeorganiseerde vluchtelingengroep Wij Zijn Hier, wilde
aandacht vragen voor hun situatie. Een deel van hen had een status en is deze
kwijtgeraakt na de verkiezingen in Libië afgelopen zomer. Een ander deel heeft nooit
een status gekregen. Dit terwijl hun land in brand staat en ze niet terug kunnen.
De groep wilde een demonstratie organiseren en ook het publiek informeren over de
situatie. Enkele mensen besloten de groep Libiërs te steunen en een kleine campagne op te zetten samen met hen. Lees het verslag van de Libië Campagne.

FRED TEEVEN LIEGT OVER SITUATIE VLUCHTELINGEN VAN WIJ ZIJN HIER

fred--teeven

[persbericht van WIJ ZIJN HIER naar aanleiding van fred teevens' aankondiging tot ontruiming vluchtgarage. tekst marjan sax namens WIJ ZIJN HIER]

Staatssecretaris Teeven geeft opnieuw onjuiste informatie over de situatie van de afgewezen vluchtelingen van We Are Here.
 
In zijn brief van 13 jan. 2014 aan de Tweede Kamer over de situatie van de afgewezen vluchtelingen in de grote steden, verstrekt de staatssecretaris opnieuw onjuiste informatie over de mogelijkheden tot terugkeer van de afgewezen asielzoekers van We Are Here in Amsterdam. Hij schrijft dat “de overheid alle mogelijkheden biedt om hun terugkeer te faciliteren” en dat zij “er voor kiezen om te leven in de illegaliteit”. De werkelijkheid is anders: de vluchtelingen KUNNEN niet terugkeren om verschillende redenen: er is oorlog en strijd in hun land, waarvoor ze zijn gevlucht en waardoor zij niet terug kunnen omdat zij voor hun leven vrezen. Dit geldt o.a. voor Somalie, Sudan, Libie. Anderen zijn gevlucht voor een dictatoriaal regime dat hen vervolgd, zoals in Ethiopie of Eritrea. Zelfs wanneer ze wel willen terugkeren, blijkt het in de praktijk onmogelijk te zijn, omdat ambassades niet meewerken. Ook het ‘doorreizen naar een derde land’ is niet mogelijk, omdat ambassades geen medewerking verlenen aan het opnemen van mensen uit een ander land. Verschillende vluchtelingen hebben dit in het verleden al geprobeerd, maar zonder succes.

Het wordt hoog tijd dat de staatssecretaris erkent dat er een probleem is in het asielbeleid en niet bij de vluchtelingen. Het echte probleem zit in de onzorgvuldige asielprocedure, waarbij vluchtelingen te snel worden afgewezen en op straat worden gezet, terwijl zij op goede gronden zijn gevlucht en recht hebben op asiel. Het zogenaamde ‘asielgat’, waarin vluchtelingen terecht komen als ze zonder opvang op straat moeten overleven, wordt veroorzaakt door het beleid van de staatssecretaris zelf. Voortdurend de schuld leggen bij de vluchtelingen duidt op blindheid voor de eigen falende asielprocedure. In de afgelopen tijd zijn vluchtelingen van We Are Here er uiteindelijk in geslaagd met succes opnieuw asiel aan te vragen en te krijgen. Een bewijs dat zij in eerste instantie onterecht zijn afgewezen. In veel gevallen is de IND dan zelf weer in hoger beroep gegaan om de positieve beslissing aan te vechten. Een verbijsterende gang van zaken.

Het aanzeggen van ontruiming van de Vluchtgarage in Amsterdam maakt duidelijk dat burgemeester van der Laan de staatssecretaris blijft volgen in zijn heilloze asielbeleid. De nachtopvang (BBB) die nu door gemeenten worden aangeboden voor een beperkt aantal vluchtelingen, is geen enkele oplossing: vluchtelingen alleen voor de nacht onderkomen bieden en dan overdag op straat laten zwerven in de kou en regen, zonder zelfs geld te hebben om naar de wc te gaan, is inhumaan en schandelijk. Normale, 24 uurs, opvang is de enige manier om mensen te helpen die op straat staan. Dat de gemeenten via nachtopvang denken te voldoen aan de eisen voor adequate opvang van het Europees Comitee voor Sociale Rechten, maakt Nederland tot een onbarmhartig en onbetrouwbaar land. Door te weigeren adequate opvang te verstrekken voldoet Nederland niet aan regels van verdragen die ze zelf heeft ondertekend.

Berete’s Letter

0

Letter: Oumar Berete
Pictures: Olfa Ben Ali
StatelessTaste.com

Dear All,

Let me introduce myself. I am Oumar Berete from Conraky, Guinea and, a few years ago, I sought asylum in The Netherlands. I am also one of the former refugee leaders from the We Are Here group.

Two and a half years ago, after having been rejected by the immigration service IND, I had no place, no voice, and I officially became persona non grata, an invisible result of the Dutch government’s dysfunction.

I  joined other refugees in this similar (non)situation in the tent camp in Osdorp. The media and politicians usually called us “the refused” refugees (uitgeprocedeerd) or criminals. These terms were so overused that they became our only ”unworthy identity”. Together we became one: one body, one voice, one story, one struggle, and one battle. We became a protest group, the We Are Here movement. From Osdorp we moved from place to place: the Vluchtkerk, Vluchtflat, VluchtKantoor, Vluchtgebouw, Havenstraat, and so on. [vlucht = flight]

1

I should mention that before, during, and after this time, some of us were / have been / will be arrested and put into detention for months because of  this “politically correct” name they’ve stuck on us. At the exact time that you are reading my letter, there are men and women sitting in cells around The Netherlands with an uncertain future. This letter is also dedicated to them, so they may feel this fresh little breeze in their cells.

With YOU, The People, we have shared our struggles, pain, fears, tears, our reduced lives. This letter to you would never have existed without your support.

Today is another day, today is a Wonderful Day. Today I want to share this unforgettable day with all of you: After getting my residence permit, I finally became reunited with my children. My children, who I had not seen for years, have finally arrived in The Netherlands and joined me for a better future. While I was battling for my human rights, they were with me every second. They were the fuel for my battles. They are now my future, our future.

3

My children and I want to thank you, YOU who have always supported us.  Without all of you, these pictures would have just been a figment from the imagination of a refugee in limbo hoping that these images would someday become reality.

We Are Here is proof that each individual has an important role in this society, that our unity is strength. And I am one of the fruits of our success.

My dearest children and I wish you all a Merry Christmas and Happy New Year!

Oumar Berete

4

5

7

8

9

10

11

12

14

15

16

17

18

19

Deportatie naar Somalië? Dan tekent Fred Teeven je doodvonnis!

toespraak van joke kaviaar op de somalische demonstratie van WIJ ZIJN HIER in den haag op 16 december 2014

joke---kaviaar3

Deportatie naar Somalië? Dan tekent Fred Teeven je doodvonnis!

Als je op de website van de rijksoverheid kijkt naar het reisadvies voor Somalie, dan is het land op de kaart vuurrood gekleurd.
(http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/reisadviezen/somalie) Of moet ik zeggen: bloedrood? In elk geval: heel rood. Waarschuwingsrood. En dat rood betekent volgens de legenda: niet reizen. Evengoed deporteert Neederland, en met Neederland volgens Amnesty International meer landen, vluchtelingen naar het Somalië waarvoor ik als Neederlander gewaarschuwd wordt, zeer nadrukkelijk:

“Het ministerie van Buitenlandse Zaken adviseert alle Nederlanders die in Somalië zijn zo snel mogelijk het land te verlaten. Het is er niet veilig. Dit heeft te maken met criminaliteit en terroristische organisaties die actief zijn in het land.”

“Het ministerie van Buitenlandse Zaken adviseert u niet te reizen naar Somalië inclusief de gebieden Somaliland en Puntland. De veiligheidssituatie in het hele land is slecht.”

In Somalië zijn terroristische organisaties actief. Vooral in het gebied van Centraal- en Zuid-Somalië. Het risico op terroristische aanslagen geldt voor het hele land.

Terrorisme is blijkbaar alleen maar een reden voor bezorgdheid wanneer het in Neederland dreigt…

Amnesty schrijft d.d. 22 oktober 2014, in een artikel getiteld ‘Door Nederland uitgezette Somaliërs riskeren dood bij terugkeer’:
“Amnesty heeft ook Denemarken, Zweden, Groot-Brittannië, Noorwegen en Saudi-Arabië opgeroepen om hun beleid aan te passen en geen Somaliërs meer uit te zetten naar het zuiden en midden van Somalië.” https://www.amnesty.nl/nieuwsportaal/nieuws/door-nederland-uitgezette-somaliers-riskeren-dood-bij-terugkeer

Terug naar het reisadvies. Dit is opgesplitst in delen van het land:

Zuid-Centraal Somalië In Zuid-Centraal Somalië zijn de meeste steden in handen van de regering. De politie en het leger proberen hier de veiligheid te bewaken. Zij krijgen daarbij hulp van Afrikaanse vredestroepen. Toch is de veiligheidssituatie slecht. Dat komt doordat gewapende oppositiegroepen actief zijn. Vaak hebben deze groepen een moslimfundamentalistische inslag, zoals Al-Shabaab. Op het platteland en ’s nachts in de steden maken zij veel slachtoffers. Vooral burgers zijn doelwit.

Mogadishu
Ook in de stad Mogadishu is de veiligheidssituatie niet goed. Hoewel de regering de leiding heeft in deze stad, is de veiligheidssituatie in
2014 verslechterd. Dit heeft te maken met een aantal grote aanslagen in de stad. Bijvoorbeeld op (buitenlandse) konvooien, hulporganisaties, regeringsgebouwen en VN-gebouwen. Ook op het vliegveld zijn meerdere pogingen gedaan om met granaataanvallen een aanslag te plegen. De vredesmacht ‘The African Union Mission in Somalia’ (AMISON) probeert de rust in de stad te herstellen.

Gebieden tussen Somaliland en Puntland In Puntland zorgen verschillende milities en piratenbendes voor onrust. Buitenlanders zijn vaak het doelwit van ontvoeringen of ander geweld. Maar ook in Galkayo. Hier zijn in april 2014 2 VN-medewerkers doodgeschoten. In de grensgebieden tussen Somaliland en Puntland zijn grote interne politieke spanningen. In april 2014 waren er in de provincie Sool gevechten tussen de milities van de regeringen van Somaliland en Puntland.
In Somaliland zijn er sinds 2008 geen grote, complexe aanslagen geweest. Toch blijft Somaliland een aandachtsgebied voor terroristen. De veiligheidssituatie is daardoor kwetsbaar. Aanslagen op overheidsmedewerkers komen nog vaak voor. Buitenlandse mensen, bedrijven of hulporganisaties zijn nog geen doelwit geweest van aanslagen.

Kustlijn
De gehele kustlijn en de territoriale wateren van Somalië zijn onveilig. Dit heeft te maken met piraterij. Piraten zijn actief tot op vele honderden kilometers van de Somalische kust. Zowel in de Golf van Aden als de Indische Oceaan (tot aan de Maldiven en Madagaskar). Sinds de zomer van 2012 zijn er geen succesvolle aanvallen meer op grote schepen. Piraten lijken hun aandacht te verleggen naar andere criminaliteit op het water. Denk bijvoorbeeld aan smokkelactiviteiten en mensenhandel.

Wat de deportaties naar Somalië voor gevolgen kunnen hebben voor de vluchtelingen, behalve het gevaar door kogels of aanslagen te worden getroffen, wordt al jarenlang door Amnesty International bijgehouden. Er is geen enkele sprake van verbetering van de situatie:

Amnesty, 5 mei 2008:
‘De bevolking van Somalië wordt vermoord, verkracht en gemarteld. Plunderingen komen op grote schaal voor en hele wijken worden met de grond gelijk gemaakt (…) De mensenrechtensituatie wordt met de dag slechter. (…) Er is geen veiligheid voor burgers, waar ze ook naar toe vluchten.’

Getuigen verklaarden tegenover Amnesty dat Ethiopische troepen in toenemende mate moorden plegen. Termen als ‘afslachten’ en ‘afgemaakt als geiten’ worden gebruikt om de manier waarop de slachtoffers hun keel wordt doorgesneden aan te duiden. De slachtoffers worden vaak achtergelaten op straat. Ook de andere partijen in het conflict zijn volgens getuigenverklaringen betrokken bij oorlogsmisdaden en mogelijk ook misdrijven tegen de menselijkheid.

https://www.amnesty.nl/nieuwsportaal/nieuws/burgers-niet-veilig-in-somalie

Amnesty, 28 juli 2010:
Amnesty International roept de Nederlandse regering op om ex-asielzoekers niet terug te sturen naar Somalië. ‘Het onder dwang
terugsturen van mensen naar zuidelijk of centraal Somalië, kan hun dood betekenen’

De mensenrechtensituatie in Somalië is de laatste paar jaren ernstig verslechterd. Naar schattingen van de VN zijn er sinds maart dit jaar
drieduizend mensen bij gevechten in Mogadishu omgekomen, 1,4 miljoen Somaliërs zijn ontheemd en 595.000 mensen zijn voor het geweld gevlucht naar naburige landen.

https://www.amnesty.nl/nieuwsportaal/nieuws/stop-uitzetting-somaliers

Amnesty, 19 juli 2011:
Al-Shabab, de grootste gewapende oppositiegroep, legt strenge restricties op aan het onderwijs: meisjes mogen niet naar school, bepaalde vakken worden verboden en scholen worden gebruikt om kinderen te indoctrineren. Veel schoolgebouwen zijn verwoest door aanvallen. In Mogadishu zijn vele scholen gesloten omdat kinderen en docenten bang zijn om gedood te worden op weg naar school. De al-Shabab gebruikt scholen vaak als plek om kinderen te rekruteren, te bedriegen of zelf te ontvoeren. Een aantal kinderen dat met Amnesty sprak, heeft gezien hoe hun onderwijzers vermoord werden en zag hoe meisjes gedwongen werden om te trouwen met soldaten.

https://www.amnesty.nl/nieuwsportaal/nieuws/somalische-kinderen-slachtoffer-oorlogsmisdaden

Amnesty, 22 oktober 2014:
The Netherlands’ repeated attempts to forcibly return Somalis to areas controlled by the Islamist armed group al-Shabaab exposes them to grave risks of human rights abuses and would be a blatant violation of international law.

The Dutch government has insisted that Somalis can be forcibly sent to the most perilous areas of the country, including those where al-Shabaab is responsible for unlawful killings, torture and ill-treatment. “For some Somalis, being returned to al-Shabaab-controlled areas is akin to being handed a death sentence.”

“By sending Somalis to volatile areas where their lives are in danger, the Dutch government is also responsible for the human rights abuses they face on their return.”

The briefing “Forced returns to south and central Somalia, including to Al-Shabaab areas: a blatant violation of international law” highlights the grave risks faced by civilians in Somalia.

Examples:
“He was captured the day he returned home. Al-Shabaab soldiers took him away and held him captive. After five days, they brought him in front of the stadium and beheaded him in front of people. After, they left him outside with his head on his stomach. He was there for one week,”

“It was around sunset, the driver was listening to music and didn’t hear the gunmen on the road who started firing. The passengers started shouting for him to stop but the driver didn’t hear, so the gunmen were shooting more. I was holding a four year old child. She got shot, her head exploded, she died instantly. The car was then stopped and we were all made to climb down from the bus. The gunmen took everything away with the driver. We didn’t see him again. The next day people helped us to bury the girl. We went back to Mogadishu after that.”

In November 2013, the Netherlands flouted international law and forcibly returned 26-year-old Ahmed Said, who had left Somalia more than 20 years earlier, to Mogadishu – a city he said he had never visited. Three days later he was wounded along with numerous others in a suicide attack that killed at least six people.

The problem is there is no security in Somalia. Mogadishu is not safe, even the government can’t protect themselves. So the question is, can the Somali government protect the Somali people? No, it can’t. Even in Kenya we are not protected. So how can the Somali government protect us?”

“Talk of return is a big worry for the Somali community. I have lived twenty years here in Kenya, my children were born here, I got my wife here. How will I live my life in Somalia? The war is still there, we hear that innocent people are killed, some children still die because of the explosions, there are few schools. There is nothing for us there. The problem we ran from is still there, in fact the current situation is more difficult than before. People are killed in mosques and schools. If you wake in the morning, you don’t know if you will return to your house. So it gives us fear. How can I take my family back to that?”

Women and girls travelling along main transport routes continue to experience sexual violence. Women who spoke to Amnesty International said that women and girls without money are at greater risk of being raped. Amina, 20, was travelling from Kismaayo on her way to Dadaab in June 2013. She told Amnesty International: “It was 8pm, our vehicle was stopped. They asked all the people to come down. They divided the males and females and put us in separate rooms. Men were getting beaten. Women that were carrying money paid money, others that didn’t have money were raped. There were 15 of us women there, nine were raped. The other six had money, and were older women, so they were allowed to leave. There were nine men, and there were nine of us left. Every man was allowed to take his choice. One dragged me to the forest. I refused him, so he got a stick and he was beating me. I cried, I said ‘I’m your sister why do you do this?’ but he kept on, and eventually I no longer resisted. After he finished he said ‘you know why I raped you? You’re leaving your country, that is your reward.”

In another case, Fatima told Amnesty International, that she was travelling from Diinsoor to Kenya in December 2012. She said her vehicle was stopped between Dhoobley and Liboi, an area close to the Kenyan border: “We saw lights on the road and our vehicle was made to stop by gunmen. They stopped the vehicle, and told us to come one by one. Some of the men begged for their wives. They were badly beaten and their wives were taken to the forest and raped. I don’t have a husband, so I kept quiet and said nothing. One man made me follow him into the forest, I was carrying my baby, who was crying, so he started slapping my child. He then made me put the child down in the forest and leave him there. Then the man did what he wanted with me. In the morning, the men started arguing about whether to give our children water. They started fighting between themselves, so when they fought, we ran away. We ran all the way to Dadaab by foot.”

Recruitment into armed groups within Somalia has been a long-standing issue throughout the conflict. It is a key concern for Somalia’s youth. Young men and children, particularly between the ages of 12 and 18, have often been used in armed groups. All parties to the conflict, including the former TFG and the SNAF, have been accused of using child soldiers. One woman, who lives in Eastleigh, told Amnesty International: “I have decided 100 times to go back to Somalia, because of the pressure here in Kenya. But then I look at my son. If I take my son back to Somalia, al-Shabab can force him and recruit him. I fear for that. It is for that I cannot go back.” “Once refugees are repatriated, it is good news for al-Shabab, they have many people who can join them. There are many youths in these camps. You know the refugee life, if you are given a small handout they will work for you. So what is the future of our youth?”

Forced evictions in Mogadishu
Eight-year-old Hassan was killed. His father, Muuse, told Amnesty International: “It was around 10 in the morning, the military came and told us that we had to move away within three days, that the government wanted their land back. People were angry, it was not enough time to move, so we started demonstrating. Some people threw stones, so the military started firing. It was chaos. Soon after I was called, I was told my son had been shot by a stray bullet while he was playing inside our shelter. I went immediately, but he had already died.”

“My wife called to say a bulldozer had arrived and was destroying everything. I went back and found the bulldozer had hit my shelter and destroyed many things. I picked up my children and wife, while I was getting them out the gunmen came to me and said ‘why did you delay in removing your shelter’? Then they hit me with the butt of the gun. After this I dismantled what remained of my shelter and took some plastic sheeting to cover my family from the sun. We are staying there because I don’t know where else I can go.”

Na deze opsomming van slechts enkele van de vele voorbeelden uit het rapport ‘No place like home’ van Amnesty International
(https://www.amnesty.nl/sites/default/files/public/no-place-like-home-2014.pdf) is het moeilijk voor te stellen dat de Nederlandse overheid zich wenst schuldig te maken aan het terugsturen van vluchtelingen naar een land waar hun leven gevaar loopt. Heel even leek het Fred Teeven toch niet te lukken, door een uitspraak van de Raad van State, maar gelukkig voor het Nederlandse niet-asielbeleid: het is gelukt om weer een deal te sluiten met de autoriteiten van Somalië, wie dat ook moge zijn, om mensen die gedwongen worden om in het vliegtuig te stappen terug te nemen.

http://www.parool.nl/parool/nl/224/BINNENLAND/article/detail/3783320/2014/11/05/Somaliers-mogen-toch-terug-worden-gestuurd-naar-eigen-land.dhtml

Daar zullen de ronselende terroristen van Al-Shabab blij mee zijn. Onthoofdingen, verkrachtingen, moordpartijen, ontruimingen, meisjes die niet naar school kunnen, schietpartijen en aanslagen: het maakt niets uit voor het beleid van Neederland. Zolang de Neederlanders die op reis gaan, maar veilig zijn. Dus ga vooral niet naar Somalie.

Ik wil graag een negatief reisadvies geven voor alle Somalische vluchtelingen in dit land: ga niet. Maar dat weten ze wel. Dan geef ik het negatieve reisadvies aan Fred Teeven: stuur geen mensen terug naar Somalië, maar Teeven luistert niet. Teeven is bereid mensen hier op te sluiten in grensgevangenissen. Teeven is bereid mensen hier op straat te dwingen te leven omdat ze niet meewerken. Teeven is bereid om met geweld mensen te deporteren, geboeid, gekneveld, gedrogeerd desnoods en indien nodig per Frontex chartervlucht. Maar Teeven vergeet één ding: de situatie in Somalië is zo slecht dat mensen zelfs liever in buurland Kenia bivakkeren, hoewel de situatie ook daar zeer slecht is voor de Somalische vluchtelingen. Dus natuurlijk kunnen en willen vluchtelingen uit Somalië dit land niet verlaten en daarom staan zij hier, vandaag, op het Plein voor de regeringsgebouwen in Den Haag. Want zelfs het leven op straat hier, in de kou in de winter, of in de grensgevangenissen, is te verkiezen voor het dodelijke klimaat in Somalië. Dat geeft te denken.

Deze mensen willen niet terug naar Somalië. Daar is geen leven. Ik vraag me af hoe Teeven dat eigenlijk gedacht heeft. Gaan er eigenlijk wel vliegtuigen vanuit Nederland naar het vliegveld bij Mogadishu? Op 5 december 2012 zei de Internationale Burger Luchtvaart Organisatie nog dat Mogadishu te onveilig was om op te vliegen.

http://www.unmultimedia.org/tv/unifeed/2012/12/somalia-mogadishu-airport/#dl_22603

Amnesty meldt dit jaar nog granaataanvallen op de luchthaven. Op de website Skyscanner vond ik het antwoord: Er vliegen geen
luchtvaartmaatschappijen rechtstreeks van Nederland naar Mogadishu.

http://www.skyscanner.nl/vluchten-naar/mgq/luchtvaartmaatschappijen-die-vliegen-naar-mogadishu-luchthaven.html

Een aantal jaren geleden werden mensen ter deportatie naar buurland Kenia gevlogen, naar de luchthaven bij Nairobi. Van daar af ging dan wel een vlucht naar het onveilige Mogadishu. Waar een wil is, is een weg, zal Leers gedacht hebben. Hij deed ook al zijn uiterste best om Somaliërs te deporteren. Het resulteerde in de eerste tentenkampen bij de gedwongen vrijwillig terugkeer locatie Ter Apel, waar mensen in de winter op straat werden geknikkerd. Van Non Refoulement heeft Neederland nooit gehoord.

En nu? Gaat de jacht op Somaliers weer beginnen? Ze staan hier en riskeren hun vrijheid om hun protest kenbaar te maken, en hun wanhoop. Ook dat zegt veel. Maar als de politie komt om hen hier te arresteren, zullen ze eerst door mij heen moeten. Stop deportaties! Stop de dodenvluchten naar landen als Somalië!

Joke Kaviaar 16 december 2014

Clara Meijer Wichmanpenninguitreiking – 10 december

hhhh

Verslag door Lokien

Bij binnenkomst vallen direct twee dingen op: de prachtige kerk en de fototentoonstelling van Manette die onmiddelijk de aandacht trekt. Aan wasknijpers hangt de historie van bijna 2,5 jaar Wij Zijn Hier. Een blik in de zaal vergroot die ervaring. Vluchtelingen vanuit de hele periode zijn aanwezig – sommigen van hen zitten nu in een AZC en hebben een status. Sommigen zijn bij de groep vanaf heb begin, anderen zijn recentelijker aangesloten.

Na een korte introductie vanuit de Liga voor de Rechten van de Mens en J’accuse, wordt een minuut stilte gehouden voor alle overleden vluchtelingen met de het meisje Renata als voorbeeld.

hhhDan volgt de officiele uitreiking van de mensenrechtenprijs aan El Mouthena en de andere aanwezige (voormalige) coordinatoren van Wij Zijn Hier. Onder luid applaus en het roepen van ‘We Are Here’ vanuit het publiek en afgesloten door een groepsfoto’s.

In zijn speach benadrukt Mouthena dat na bijna 2,5 jaar campagne voeren veel mensen over het probleem met de asielprocedure te weten zijn gekomen en dat er kleine stapjes gemaakt worden, maar dat we er nog lang niet zijn. Dat het doel is menselijke waardigheid voor iedereen. Hij benadrukt hoe het systeem mensen kapot maakt en benoemt de twee overleden leden van de groep Jean Paul en Hamza.

hhhhhIlhaam refereert aan Clara Meijer Wichman, een vrouw die zoveel voor de mensenrechten heeft betekent, en zij geeft aan hoe trots zij is om deze prijs te mogen ontvangen. Zij is een van de huidige coordinatoren van het Vluchtgebouw en – zegt ze zelf – ze vertegenwoordigt hier ook een beetje de vrouwen van de groep.

hhhhhhAhmed – voormalig leider van de Somaliers, herinnert aan het begin van de beweging bij de Diakonie op het Waterlooplein en daarna in het tentenkamp Osdorp. Hij vertelt over hoe er met mensen die als gast in een land komen en asiel aanvragen, wordt omgegaan.

Ali – een van de huidige coordinatoren van het Vluchtgebouw – dankt alle supporters en mensen die al deze tijd hebben geholpen bij het zichtbaar maken van de vluchtelingen.

hhhhhhhhYounis is aanzienlijke tijd een van de gezichten van Wij Zijn Hier geweest. Hij heeft inmiddels zelf een status, meldt hij, maar hij was vandaag bij de demonstratie ‘geen vrouw in de kou’ en bezoekt soms de locaties van Wij Zijn Hier en hij roept iedereen op deze mensen te helpen.

Eric, een van de woordvoerders van de Vluchtgarage, komt te laat. Hij legt uit dat hij de weg niet wist. Ik herken zijn verhaal. Zelfs iets simpels als ergens naar toe komen, kan voor vluchtelingen zonder papieren een heel gedoe zijn – zonder internet om de route op te zoeken, of zonder geld voor een kaartje en altijd met het risico gearresteerd te worden. Hij vertelt kort over het leven in de garage in de kou, vaak zonder licht.

hhhhhhhhhMarjan voert het woord namens de supporters. Zij benadrukt de diversiteit van de supporters – van mensen van de protestantse kerk tot krakers en alles wat daar tussen in zit.

De prachtige muziek van Myriam Gaasbeek – die zingt over thuis, vrede en solidariteit vormt een bijzonder intermezzo. Aan het eind zingt men gezamelijk en geeft men elkaars hand.

Het officiele gedeelte wordt afgesloten door een betoog van professor Dr Marli Huijer met een aantal zeer pakkende beeldspaken. Zo schetst zij bijvoorbeeld dat zelfs als ALLE inwoners van heel het continent Afrika naar Europa zouden migreren, het gemiddelde aantal inwoners per km2 in Europa dan rond 400 zou liggen, terwijl dat in Nederland nu rond 500 ligt en in Amsterdam zelfs rond de 5000! En dat Spinoza wordt gezien als vaderlands erfgoed, terwijl hij een derde generatie allochtoon is.

Het is tijd om niet meer te vrezen voor migratie, maar het te zien als iets moois wat veel bijzondere dingen oplevert! Zo getuigt ook weer deze avond.

De avond eindigt met een hapje en een drankje en muziek en zelfs wat dansen. En met een belangrijke mensenrechtenprijs voor Wij Zijn Hier.

Zie hier het fotoverslag

hhhhhhhhhhh