Featured

demo geen mens is illegaal 084
We are WE ARE HERE, a group of refugees without papers, that want to make our problem visible: We want our rights! We moved from the tent camp at Notweg in Amsterdam Osdorp to de Vluchtkerk, then to de Vluchtflat in Slotervaart, then to the  Vluchtkantoor, in the heart of Amsterdam. Last 13 December 2013 we squatted the #Vluchtgarage at Amsterdam Zuid-Oost. July 9th 2014 we squatted the Vluchtopvang in Amsterdam-Oost. august 16th we squatted de Vluchtschool and august 23 we squatted het Vluchtgebouw

We Are located at Vluchtgarage: Kralenbeek 1001104 KB Amsterdam Zuid-Oost and Vluchtgebouw: Jan Tooropstraat 649, 1061 AE Amsterdam

If you donate money, we can use it to survive and live.

Stichting XminY
NL39 INGB 0000 6090 60
ovv WeAreHere voor VLUCHTGEBOUW / SMARAGDGROEP

Vrouwen Tegen Uitzetting
NL57 INGB 0006 4956 66
ovv WeAreHere voor VLUCHTGARAGE

Verslag Libië Campagne – Wij Zijn Hier

libie brandt

Libië brandt maar Nederland zet vluchtelingen op straat

Een groep Libiërs uit de zelfgeorganiseerde vluchtelingengroep Wij Zijn Hier, wilde
aandacht vragen voor hun situatie. Een deel van hen had een status en is deze
kwijtgeraakt na de verkiezingen in Libië afgelopen zomer. Een ander deel heeft nooit
een status gekregen. Dit terwijl hun land in brand staat en ze niet terug kunnen.
De groep wilde een demonstratie organiseren en ook het publiek informeren over de
situatie. Enkele mensen besloten de groep Libiërs te steunen en een kleine campagne op te zetten samen met hen. Lokien schreef dit verslag van de Libië Campagne.

FRED TEEVEN LIEGT OVER SITUATIE VLUCHTELINGEN VAN WIJ ZIJN HIER

fred--teeven

[persbericht van WIJ ZIJN HIER naar aanleiding van fred teevens' aankondiging tot ontruiming vluchtgarage. tekst marjan sax namens WIJ ZIJN HIER]

Staatssecretaris Teeven geeft opnieuw onjuiste informatie over de situatie van de afgewezen vluchtelingen van We Are Here.
 
In zijn brief van 13 jan. 2014 aan de Tweede Kamer over de situatie van de afgewezen vluchtelingen in de grote steden, verstrekt de staatssecretaris opnieuw onjuiste informatie over de mogelijkheden tot terugkeer van de afgewezen asielzoekers van We Are Here in Amsterdam. Hij schrijft dat “de overheid alle mogelijkheden biedt om hun terugkeer te faciliteren” en dat zij “er voor kiezen om te leven in de illegaliteit”. De werkelijkheid is anders: de vluchtelingen KUNNEN niet terugkeren om verschillende redenen: er is oorlog en strijd in hun land, waarvoor ze zijn gevlucht en waardoor zij niet terug kunnen omdat zij voor hun leven vrezen. Dit geldt o.a. voor Somalie, Sudan, Libie. Anderen zijn gevlucht voor een dictatoriaal regime dat hen vervolgd, zoals in Ethiopie of Eritrea. Zelfs wanneer ze wel willen terugkeren, blijkt het in de praktijk onmogelijk te zijn, omdat ambassades niet meewerken. Ook het ‘doorreizen naar een derde land’ is niet mogelijk, omdat ambassades geen medewerking verlenen aan het opnemen van mensen uit een ander land. Verschillende vluchtelingen hebben dit in het verleden al geprobeerd, maar zonder succes.

Het wordt hoog tijd dat de staatssecretaris erkent dat er een probleem is in het asielbeleid en niet bij de vluchtelingen. Het echte probleem zit in de onzorgvuldige asielprocedure, waarbij vluchtelingen te snel worden afgewezen en op straat worden gezet, terwijl zij op goede gronden zijn gevlucht en recht hebben op asiel. Het zogenaamde ‘asielgat’, waarin vluchtelingen terecht komen als ze zonder opvang op straat moeten overleven, wordt veroorzaakt door het beleid van de staatssecretaris zelf. Voortdurend de schuld leggen bij de vluchtelingen duidt op blindheid voor de eigen falende asielprocedure. In de afgelopen tijd zijn vluchtelingen van We Are Here er uiteindelijk in geslaagd met succes opnieuw asiel aan te vragen en te krijgen. Een bewijs dat zij in eerste instantie onterecht zijn afgewezen. In veel gevallen is de IND dan zelf weer in hoger beroep gegaan om de positieve beslissing aan te vechten. Een verbijsterende gang van zaken.

Het aanzeggen van ontruiming van de Vluchtgarage in Amsterdam maakt duidelijk dat burgemeester van der Laan de staatssecretaris blijft volgen in zijn heilloze asielbeleid. De nachtopvang (BBB) die nu door gemeenten worden aangeboden voor een beperkt aantal vluchtelingen, is geen enkele oplossing: vluchtelingen alleen voor de nacht onderkomen bieden en dan overdag op straat laten zwerven in de kou en regen, zonder zelfs geld te hebben om naar de wc te gaan, is inhumaan en schandelijk. Normale, 24 uurs, opvang is de enige manier om mensen te helpen die op straat staan. Dat de gemeenten via nachtopvang denken te voldoen aan de eisen voor adequate opvang van het Europees Comitee voor Sociale Rechten, maakt Nederland tot een onbarmhartig en onbetrouwbaar land. Door te weigeren adequate opvang te verstrekken voldoet Nederland niet aan regels van verdragen die ze zelf heeft ondertekend.

Berete’s Letter

0

Letter: Oumar Berete
Pictures: Olfa Ben Ali
StatelessTaste.com

Dear All,

Let me introduce myself. I am Oumar Berete from Conraky, Guinea and, a few years ago, I sought asylum in The Netherlands. I am also one of the former refugee leaders from the We Are Here group.

Two and a half years ago, after having been rejected by the immigration service IND, I had no place, no voice, and I officially became persona non grata, an invisible result of the Dutch government’s dysfunction.

I  joined other refugees in this similar (non)situation in the tent camp in Osdorp. The media and politicians usually called us “the refused” refugees (uitgeprocedeerd) or criminals. These terms were so overused that they became our only ”unworthy identity”. Together we became one: one body, one voice, one story, one struggle, and one battle. We became a protest group, the We Are Here movement. From Osdorp we moved from place to place: the Vluchtkerk, Vluchtflat, VluchtKantoor, Vluchtgebouw, Havenstraat, and so on. [vlucht = flight]

1

I should mention that before, during, and after this time, some of us were / have been / will be arrested and put into detention for months because of  this “politically correct” name they’ve stuck on us. At the exact time that you are reading my letter, there are men and women sitting in cells around The Netherlands with an uncertain future. This letter is also dedicated to them, so they may feel this fresh little breeze in their cells.

With YOU, The People, we have shared our struggles, pain, fears, tears, our reduced lives. This letter to you would never have existed without your support.

Today is another day, today is a Wonderful Day. Today I want to share this unforgettable day with all of you: After getting my residence permit, I finally became reunited with my children. My children, who I had not seen for years, have finally arrived in The Netherlands and joined me for a better future. While I was battling for my human rights, they were with me every second. They were the fuel for my battles. They are now my future, our future.

3

My children and I want to thank you, YOU who have always supported us.  Without all of you, these pictures would have just been a figment from the imagination of a refugee in limbo hoping that these images would someday become reality.

We Are Here is proof that each individual has an important role in this society, that our unity is strength. And I am one of the fruits of our success.

My dearest children and I wish you all a Merry Christmas and Happy New Year!

Oumar Berete

4

5

7

8

9

10

11

12

14

15

16

17

18

19

Deportatie naar Somalië? Dan tekent Fred Teeven je doodvonnis!

toespraak van joke kaviaar op de somalische demonstratie van WIJ ZIJN HIER in den haag op 16 december 2014

joke---kaviaar3

Deportatie naar Somalië? Dan tekent Fred Teeven je doodvonnis!

Als je op de website van de rijksoverheid kijkt naar het reisadvies voor Somalie, dan is het land op de kaart vuurrood gekleurd.
(http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/reisadviezen/somalie) Of moet ik zeggen: bloedrood? In elk geval: heel rood. Waarschuwingsrood. En dat rood betekent volgens de legenda: niet reizen. Evengoed deporteert Neederland, en met Neederland volgens Amnesty International meer landen, vluchtelingen naar het Somalië waarvoor ik als Neederlander gewaarschuwd wordt, zeer nadrukkelijk:

“Het ministerie van Buitenlandse Zaken adviseert alle Nederlanders die in Somalië zijn zo snel mogelijk het land te verlaten. Het is er niet veilig. Dit heeft te maken met criminaliteit en terroristische organisaties die actief zijn in het land.”

“Het ministerie van Buitenlandse Zaken adviseert u niet te reizen naar Somalië inclusief de gebieden Somaliland en Puntland. De veiligheidssituatie in het hele land is slecht.”

In Somalië zijn terroristische organisaties actief. Vooral in het gebied van Centraal- en Zuid-Somalië. Het risico op terroristische aanslagen geldt voor het hele land.

Terrorisme is blijkbaar alleen maar een reden voor bezorgdheid wanneer het in Neederland dreigt…

Amnesty schrijft d.d. 22 oktober 2014, in een artikel getiteld ‘Door Nederland uitgezette Somaliërs riskeren dood bij terugkeer’:
“Amnesty heeft ook Denemarken, Zweden, Groot-Brittannië, Noorwegen en Saudi-Arabië opgeroepen om hun beleid aan te passen en geen Somaliërs meer uit te zetten naar het zuiden en midden van Somalië.” https://www.amnesty.nl/nieuwsportaal/nieuws/door-nederland-uitgezette-somaliers-riskeren-dood-bij-terugkeer

Terug naar het reisadvies. Dit is opgesplitst in delen van het land:

Zuid-Centraal Somalië In Zuid-Centraal Somalië zijn de meeste steden in handen van de regering. De politie en het leger proberen hier de veiligheid te bewaken. Zij krijgen daarbij hulp van Afrikaanse vredestroepen. Toch is de veiligheidssituatie slecht. Dat komt doordat gewapende oppositiegroepen actief zijn. Vaak hebben deze groepen een moslimfundamentalistische inslag, zoals Al-Shabaab. Op het platteland en ’s nachts in de steden maken zij veel slachtoffers. Vooral burgers zijn doelwit.

Mogadishu
Ook in de stad Mogadishu is de veiligheidssituatie niet goed. Hoewel de regering de leiding heeft in deze stad, is de veiligheidssituatie in
2014 verslechterd. Dit heeft te maken met een aantal grote aanslagen in de stad. Bijvoorbeeld op (buitenlandse) konvooien, hulporganisaties, regeringsgebouwen en VN-gebouwen. Ook op het vliegveld zijn meerdere pogingen gedaan om met granaataanvallen een aanslag te plegen. De vredesmacht ‘The African Union Mission in Somalia’ (AMISON) probeert de rust in de stad te herstellen.

Gebieden tussen Somaliland en Puntland In Puntland zorgen verschillende milities en piratenbendes voor onrust. Buitenlanders zijn vaak het doelwit van ontvoeringen of ander geweld. Maar ook in Galkayo. Hier zijn in april 2014 2 VN-medewerkers doodgeschoten. In de grensgebieden tussen Somaliland en Puntland zijn grote interne politieke spanningen. In april 2014 waren er in de provincie Sool gevechten tussen de milities van de regeringen van Somaliland en Puntland.
In Somaliland zijn er sinds 2008 geen grote, complexe aanslagen geweest. Toch blijft Somaliland een aandachtsgebied voor terroristen. De veiligheidssituatie is daardoor kwetsbaar. Aanslagen op overheidsmedewerkers komen nog vaak voor. Buitenlandse mensen, bedrijven of hulporganisaties zijn nog geen doelwit geweest van aanslagen.

Kustlijn
De gehele kustlijn en de territoriale wateren van Somalië zijn onveilig. Dit heeft te maken met piraterij. Piraten zijn actief tot op vele honderden kilometers van de Somalische kust. Zowel in de Golf van Aden als de Indische Oceaan (tot aan de Maldiven en Madagaskar). Sinds de zomer van 2012 zijn er geen succesvolle aanvallen meer op grote schepen. Piraten lijken hun aandacht te verleggen naar andere criminaliteit op het water. Denk bijvoorbeeld aan smokkelactiviteiten en mensenhandel.

Wat de deportaties naar Somalië voor gevolgen kunnen hebben voor de vluchtelingen, behalve het gevaar door kogels of aanslagen te worden getroffen, wordt al jarenlang door Amnesty International bijgehouden. Er is geen enkele sprake van verbetering van de situatie:

Amnesty, 5 mei 2008:
‘De bevolking van Somalië wordt vermoord, verkracht en gemarteld. Plunderingen komen op grote schaal voor en hele wijken worden met de grond gelijk gemaakt (…) De mensenrechtensituatie wordt met de dag slechter. (…) Er is geen veiligheid voor burgers, waar ze ook naar toe vluchten.’

Getuigen verklaarden tegenover Amnesty dat Ethiopische troepen in toenemende mate moorden plegen. Termen als ‘afslachten’ en ‘afgemaakt als geiten’ worden gebruikt om de manier waarop de slachtoffers hun keel wordt doorgesneden aan te duiden. De slachtoffers worden vaak achtergelaten op straat. Ook de andere partijen in het conflict zijn volgens getuigenverklaringen betrokken bij oorlogsmisdaden en mogelijk ook misdrijven tegen de menselijkheid.

https://www.amnesty.nl/nieuwsportaal/nieuws/burgers-niet-veilig-in-somalie

Amnesty, 28 juli 2010:
Amnesty International roept de Nederlandse regering op om ex-asielzoekers niet terug te sturen naar Somalië. ‘Het onder dwang
terugsturen van mensen naar zuidelijk of centraal Somalië, kan hun dood betekenen’

De mensenrechtensituatie in Somalië is de laatste paar jaren ernstig verslechterd. Naar schattingen van de VN zijn er sinds maart dit jaar
drieduizend mensen bij gevechten in Mogadishu omgekomen, 1,4 miljoen Somaliërs zijn ontheemd en 595.000 mensen zijn voor het geweld gevlucht naar naburige landen.

https://www.amnesty.nl/nieuwsportaal/nieuws/stop-uitzetting-somaliers

Amnesty, 19 juli 2011:
Al-Shabab, de grootste gewapende oppositiegroep, legt strenge restricties op aan het onderwijs: meisjes mogen niet naar school, bepaalde vakken worden verboden en scholen worden gebruikt om kinderen te indoctrineren. Veel schoolgebouwen zijn verwoest door aanvallen. In Mogadishu zijn vele scholen gesloten omdat kinderen en docenten bang zijn om gedood te worden op weg naar school. De al-Shabab gebruikt scholen vaak als plek om kinderen te rekruteren, te bedriegen of zelf te ontvoeren. Een aantal kinderen dat met Amnesty sprak, heeft gezien hoe hun onderwijzers vermoord werden en zag hoe meisjes gedwongen werden om te trouwen met soldaten.

https://www.amnesty.nl/nieuwsportaal/nieuws/somalische-kinderen-slachtoffer-oorlogsmisdaden

Amnesty, 22 oktober 2014:
The Netherlands’ repeated attempts to forcibly return Somalis to areas controlled by the Islamist armed group al-Shabaab exposes them to grave risks of human rights abuses and would be a blatant violation of international law.

The Dutch government has insisted that Somalis can be forcibly sent to the most perilous areas of the country, including those where al-Shabaab is responsible for unlawful killings, torture and ill-treatment. “For some Somalis, being returned to al-Shabaab-controlled areas is akin to being handed a death sentence.”

“By sending Somalis to volatile areas where their lives are in danger, the Dutch government is also responsible for the human rights abuses they face on their return.”

The briefing “Forced returns to south and central Somalia, including to Al-Shabaab areas: a blatant violation of international law” highlights the grave risks faced by civilians in Somalia.

Examples:
“He was captured the day he returned home. Al-Shabaab soldiers took him away and held him captive. After five days, they brought him in front of the stadium and beheaded him in front of people. After, they left him outside with his head on his stomach. He was there for one week,”

“It was around sunset, the driver was listening to music and didn’t hear the gunmen on the road who started firing. The passengers started shouting for him to stop but the driver didn’t hear, so the gunmen were shooting more. I was holding a four year old child. She got shot, her head exploded, she died instantly. The car was then stopped and we were all made to climb down from the bus. The gunmen took everything away with the driver. We didn’t see him again. The next day people helped us to bury the girl. We went back to Mogadishu after that.”

In November 2013, the Netherlands flouted international law and forcibly returned 26-year-old Ahmed Said, who had left Somalia more than 20 years earlier, to Mogadishu – a city he said he had never visited. Three days later he was wounded along with numerous others in a suicide attack that killed at least six people.

The problem is there is no security in Somalia. Mogadishu is not safe, even the government can’t protect themselves. So the question is, can the Somali government protect the Somali people? No, it can’t. Even in Kenya we are not protected. So how can the Somali government protect us?”

“Talk of return is a big worry for the Somali community. I have lived twenty years here in Kenya, my children were born here, I got my wife here. How will I live my life in Somalia? The war is still there, we hear that innocent people are killed, some children still die because of the explosions, there are few schools. There is nothing for us there. The problem we ran from is still there, in fact the current situation is more difficult than before. People are killed in mosques and schools. If you wake in the morning, you don’t know if you will return to your house. So it gives us fear. How can I take my family back to that?”

Women and girls travelling along main transport routes continue to experience sexual violence. Women who spoke to Amnesty International said that women and girls without money are at greater risk of being raped. Amina, 20, was travelling from Kismaayo on her way to Dadaab in June 2013. She told Amnesty International: “It was 8pm, our vehicle was stopped. They asked all the people to come down. They divided the males and females and put us in separate rooms. Men were getting beaten. Women that were carrying money paid money, others that didn’t have money were raped. There were 15 of us women there, nine were raped. The other six had money, and were older women, so they were allowed to leave. There were nine men, and there were nine of us left. Every man was allowed to take his choice. One dragged me to the forest. I refused him, so he got a stick and he was beating me. I cried, I said ‘I’m your sister why do you do this?’ but he kept on, and eventually I no longer resisted. After he finished he said ‘you know why I raped you? You’re leaving your country, that is your reward.”

In another case, Fatima told Amnesty International, that she was travelling from Diinsoor to Kenya in December 2012. She said her vehicle was stopped between Dhoobley and Liboi, an area close to the Kenyan border: “We saw lights on the road and our vehicle was made to stop by gunmen. They stopped the vehicle, and told us to come one by one. Some of the men begged for their wives. They were badly beaten and their wives were taken to the forest and raped. I don’t have a husband, so I kept quiet and said nothing. One man made me follow him into the forest, I was carrying my baby, who was crying, so he started slapping my child. He then made me put the child down in the forest and leave him there. Then the man did what he wanted with me. In the morning, the men started arguing about whether to give our children water. They started fighting between themselves, so when they fought, we ran away. We ran all the way to Dadaab by foot.”

Recruitment into armed groups within Somalia has been a long-standing issue throughout the conflict. It is a key concern for Somalia’s youth. Young men and children, particularly between the ages of 12 and 18, have often been used in armed groups. All parties to the conflict, including the former TFG and the SNAF, have been accused of using child soldiers. One woman, who lives in Eastleigh, told Amnesty International: “I have decided 100 times to go back to Somalia, because of the pressure here in Kenya. But then I look at my son. If I take my son back to Somalia, al-Shabab can force him and recruit him. I fear for that. It is for that I cannot go back.” “Once refugees are repatriated, it is good news for al-Shabab, they have many people who can join them. There are many youths in these camps. You know the refugee life, if you are given a small handout they will work for you. So what is the future of our youth?”

Forced evictions in Mogadishu
Eight-year-old Hassan was killed. His father, Muuse, told Amnesty International: “It was around 10 in the morning, the military came and told us that we had to move away within three days, that the government wanted their land back. People were angry, it was not enough time to move, so we started demonstrating. Some people threw stones, so the military started firing. It was chaos. Soon after I was called, I was told my son had been shot by a stray bullet while he was playing inside our shelter. I went immediately, but he had already died.”

“My wife called to say a bulldozer had arrived and was destroying everything. I went back and found the bulldozer had hit my shelter and destroyed many things. I picked up my children and wife, while I was getting them out the gunmen came to me and said ‘why did you delay in removing your shelter’? Then they hit me with the butt of the gun. After this I dismantled what remained of my shelter and took some plastic sheeting to cover my family from the sun. We are staying there because I don’t know where else I can go.”

Na deze opsomming van slechts enkele van de vele voorbeelden uit het rapport ‘No place like home’ van Amnesty International
(https://www.amnesty.nl/sites/default/files/public/no-place-like-home-2014.pdf) is het moeilijk voor te stellen dat de Nederlandse overheid zich wenst schuldig te maken aan het terugsturen van vluchtelingen naar een land waar hun leven gevaar loopt. Heel even leek het Fred Teeven toch niet te lukken, door een uitspraak van de Raad van State, maar gelukkig voor het Nederlandse niet-asielbeleid: het is gelukt om weer een deal te sluiten met de autoriteiten van Somalië, wie dat ook moge zijn, om mensen die gedwongen worden om in het vliegtuig te stappen terug te nemen.

http://www.parool.nl/parool/nl/224/BINNENLAND/article/detail/3783320/2014/11/05/Somaliers-mogen-toch-terug-worden-gestuurd-naar-eigen-land.dhtml

Daar zullen de ronselende terroristen van Al-Shabab blij mee zijn. Onthoofdingen, verkrachtingen, moordpartijen, ontruimingen, meisjes die niet naar school kunnen, schietpartijen en aanslagen: het maakt niets uit voor het beleid van Neederland. Zolang de Neederlanders die op reis gaan, maar veilig zijn. Dus ga vooral niet naar Somalie.

Ik wil graag een negatief reisadvies geven voor alle Somalische vluchtelingen in dit land: ga niet. Maar dat weten ze wel. Dan geef ik het negatieve reisadvies aan Fred Teeven: stuur geen mensen terug naar Somalië, maar Teeven luistert niet. Teeven is bereid mensen hier op te sluiten in grensgevangenissen. Teeven is bereid mensen hier op straat te dwingen te leven omdat ze niet meewerken. Teeven is bereid om met geweld mensen te deporteren, geboeid, gekneveld, gedrogeerd desnoods en indien nodig per Frontex chartervlucht. Maar Teeven vergeet één ding: de situatie in Somalië is zo slecht dat mensen zelfs liever in buurland Kenia bivakkeren, hoewel de situatie ook daar zeer slecht is voor de Somalische vluchtelingen. Dus natuurlijk kunnen en willen vluchtelingen uit Somalië dit land niet verlaten en daarom staan zij hier, vandaag, op het Plein voor de regeringsgebouwen in Den Haag. Want zelfs het leven op straat hier, in de kou in de winter, of in de grensgevangenissen, is te verkiezen voor het dodelijke klimaat in Somalië. Dat geeft te denken.

Deze mensen willen niet terug naar Somalië. Daar is geen leven. Ik vraag me af hoe Teeven dat eigenlijk gedacht heeft. Gaan er eigenlijk wel vliegtuigen vanuit Nederland naar het vliegveld bij Mogadishu? Op 5 december 2012 zei de Internationale Burger Luchtvaart Organisatie nog dat Mogadishu te onveilig was om op te vliegen.

http://www.unmultimedia.org/tv/unifeed/2012/12/somalia-mogadishu-airport/#dl_22603

Amnesty meldt dit jaar nog granaataanvallen op de luchthaven. Op de website Skyscanner vond ik het antwoord: Er vliegen geen
luchtvaartmaatschappijen rechtstreeks van Nederland naar Mogadishu.

http://www.skyscanner.nl/vluchten-naar/mgq/luchtvaartmaatschappijen-die-vliegen-naar-mogadishu-luchthaven.html

Een aantal jaren geleden werden mensen ter deportatie naar buurland Kenia gevlogen, naar de luchthaven bij Nairobi. Van daar af ging dan wel een vlucht naar het onveilige Mogadishu. Waar een wil is, is een weg, zal Leers gedacht hebben. Hij deed ook al zijn uiterste best om Somaliërs te deporteren. Het resulteerde in de eerste tentenkampen bij de gedwongen vrijwillig terugkeer locatie Ter Apel, waar mensen in de winter op straat werden geknikkerd. Van Non Refoulement heeft Neederland nooit gehoord.

En nu? Gaat de jacht op Somaliers weer beginnen? Ze staan hier en riskeren hun vrijheid om hun protest kenbaar te maken, en hun wanhoop. Ook dat zegt veel. Maar als de politie komt om hen hier te arresteren, zullen ze eerst door mij heen moeten. Stop deportaties! Stop de dodenvluchten naar landen als Somalië!

Joke Kaviaar 16 december 2014

Clara Meijer Wichmanpenninguitreiking – 10 december

hhhh

Verslag door Lokien

Bij binnenkomst vallen direct twee dingen op: de prachtige kerk en de fototentoonstelling van Manette die onmiddelijk de aandacht trekt. Aan wasknijpers hangt de historie van bijna 2,5 jaar Wij Zijn Hier. Een blik in de zaal vergroot die ervaring. Vluchtelingen vanuit de hele periode zijn aanwezig – sommigen van hen zitten nu in een AZC en hebben een status. Sommigen zijn bij de groep vanaf heb begin, anderen zijn recentelijker aangesloten.

Na een korte introductie vanuit de Liga voor de Rechten van de Mens en J’accuse, wordt een minuut stilte gehouden voor alle overleden vluchtelingen met de het meisje Renata als voorbeeld.

hhhDan volgt de officiele uitreiking van de mensenrechtenprijs aan El Mouthena en de andere aanwezige (voormalige) coordinatoren van Wij Zijn Hier. Onder luid applaus en het roepen van ‘We Are Here’ vanuit het publiek en afgesloten door een groepsfoto’s.

In zijn speach benadrukt Mouthena dat na bijna 2,5 jaar campagne voeren veel mensen over het probleem met de asielprocedure te weten zijn gekomen en dat er kleine stapjes gemaakt worden, maar dat we er nog lang niet zijn. Dat het doel is menselijke waardigheid voor iedereen. Hij benadrukt hoe het systeem mensen kapot maakt en benoemt de twee overleden leden van de groep Jean Paul en Hamza.

hhhhhIlhaam refereert aan Clara Meijer Wichman, een vrouw die zoveel voor de mensenrechten heeft betekent, en zij geeft aan hoe trots zij is om deze prijs te mogen ontvangen. Zij is een van de huidige coordinatoren van het Vluchtgebouw en – zegt ze zelf – ze vertegenwoordigt hier ook een beetje de vrouwen van de groep.

hhhhhhAhmed – voormalig leider van de Somaliers, herinnert aan het begin van de beweging bij de Diakonie op het Waterlooplein en daarna in het tentenkamp Osdorp. Hij vertelt over hoe er met mensen die als gast in een land komen en asiel aanvragen, wordt omgegaan.

Ali – een van de huidige coordinatoren van het Vluchtgebouw – dankt alle supporters en mensen die al deze tijd hebben geholpen bij het zichtbaar maken van de vluchtelingen.

hhhhhhhhYounis is aanzienlijke tijd een van de gezichten van Wij Zijn Hier geweest. Hij heeft inmiddels zelf een status, meldt hij, maar hij was vandaag bij de demonstratie ‘geen vrouw in de kou’ en bezoekt soms de locaties van Wij Zijn Hier en hij roept iedereen op deze mensen te helpen.

Eric, een van de woordvoerders van de Vluchtgarage, komt te laat. Hij legt uit dat hij de weg niet wist. Ik herken zijn verhaal. Zelfs iets simpels als ergens naar toe komen, kan voor vluchtelingen zonder papieren een heel gedoe zijn – zonder internet om de route op te zoeken, of zonder geld voor een kaartje en altijd met het risico gearresteerd te worden. Hij vertelt kort over het leven in de garage in de kou, vaak zonder licht.

hhhhhhhhhMarjan voert het woord namens de supporters. Zij benadrukt de diversiteit van de supporters – van mensen van de protestantse kerk tot krakers en alles wat daar tussen in zit.

De prachtige muziek van Myriam Gaasbeek – die zingt over thuis, vrede en solidariteit vormt een bijzonder intermezzo. Aan het eind zingt men gezamelijk en geeft men elkaars hand.

Het officiele gedeelte wordt afgesloten door een betoog van professor Dr Marli Huijer met een aantal zeer pakkende beeldspaken. Zo schetst zij bijvoorbeeld dat zelfs als ALLE inwoners van heel het continent Afrika naar Europa zouden migreren, het gemiddelde aantal inwoners per km2 in Europa dan rond 400 zou liggen, terwijl dat in Nederland nu rond 500 ligt en in Amsterdam zelfs rond de 5000! En dat Spinoza wordt gezien als vaderlands erfgoed, terwijl hij een derde generatie allochtoon is.

Het is tijd om niet meer te vrezen voor migratie, maar het te zien als iets moois wat veel bijzondere dingen oplevert! Zo getuigt ook weer deze avond.

De avond eindigt met een hapje en een drankje en muziek en zelfs wat dansen. En met een belangrijke mensenrechtenprijs voor Wij Zijn Hier.

Zie hier het fotoverslag

hhhhhhhhhhh

WIJ ZIJN HIER ONTVANGT PRIJS VOOR MENSENRECHTEN

1--penning

PERSBERICHT: WIJ ZIJN HIER ONTVANGT PRIJS VOOR MENSENRECHTEN

Wij zijn zeer verheugd dat de Liga voor de Rechten van de Mens en J’accuse hebben besloten dit jaar de Clara Meijer- Wichmann Penning toe te kennen aan de zelfgeorganiseerde vluchtelingengroep Wij Zijn Hier. De uitreiking zal plaatsvinden op woensdagavond 10 december 2014 in de Vondelkerk in Amsterdam (Vondelstraat 120-D). De kerk is open vanaf 18:00 en om 18:30 is de officiele opening gevolgd door de uitreiking.

De penning wordt jaarlijks toegekend aan een persoon of instelling die in Nederland en onder tegenwerking van overheid of omgeving werkt aan het aan de kaak stellen en het opheffen van de schending van mensenrechten van andere personen of groepen.

Als toelichting op de keuze schrijven de initiatiefnemers: ‘Helaas blijft het vreemdelingenbeleid en uitvoering daarvan in Nederland ernstige gebreken vertonen op het gebied van mensenrechten, waarbij van overheidswege vrijwel geen pogingen voor verbetering worden ondernomen. Daarom staan dit jaar de mensenrechten centraal van vluchtelingen die in Nederland geen verblijfsstatus hebben gekregen, maar om uiteenlopende redenen ook niet kunnen worden uitgezet. Een aantal van hen heeft het initiatief genomen om zich als groep te organiseren en in samenwerking met sympathisanten en vrijwilligers hun onmogelijke positie en mensonwaardige situatie publiekelijk onder de aandacht te brengen.’

De penning zal uitgereikt worden aan El Mouthena – een van de mensen die vanaf het begin van de zelforganisatie betrokken was en veel acties heeft georganiseerd en connecties heeft gelegd. De prijs is bedoeld voor alle betrokkenen bij Wij Zijn Hier – vluchtelingen en supporters die op verschillende wijze het asielgat onder de aandacht hebben gebracht.

De uitreiking van de prijs komt op het moment dat er een uitspraak van de Europese Raad ligt waarin Nederland op de vingers wordt getikt over het niet nakomen van Europese mensenrechtenrichtlijnen. Deze uitspraak is een van de uitvloeisels van Wij Zijn Hier. Hoewel rijk en gemeenten al enkele maanden de tijd hebben gehad om de adviezen uit de uitspraak te implementeren voordat deze openbaar werd gemaakt, is er nog steeds geen adequate opvang voor vluchtelingen zonder status, zoals de uitspraak voorschrijft.

In tegendeel: op diverse plekken in het land worden nu ideeen gevormd over nachtopvang. Dat dit absoluut geen adequate opvang is, moge duidelijk zijn. Toch al kwetsbare mensen – vaak met een oorlogsverleden of eerder misbruikt op straat – worden dagelijks op straat gezet met hun tassen. Zonder geld voor lunch, warmte of toilet en met de angst om op straat gearresteerd te worden. Zonder mogelijkheid om aan een menswaardig bestaan te werken. Een moment dus waarop weer extra duidelijk wordt hoe nodig de strijd van deze vluchtelingen is. Deze penning is een steun in de rug voor de mensen van Wij Zijn Hier en een erkenning voor de legitimiteit van hun strijd.

Na de uitreiking zullen enkele vluchtelingen en supporters van Wij Zijn Hier het woord nemen. Ook zal Wij Zijn Hier zorgen voor muzikale begeleiding bij ontvangst en na afloop van het officiele gedeelte. Een foto expositie toont 2,5 jaar protest, leven en overleven van Wij ZIjn Hier. Prof. dr. Marli Huijer zal in een lezing het beeld schetsen van een samenleving met open grenzen en wat dat vraagt van haar inwoners en de nieuwkomers.

Wij hopen eenieder die de verhalen van de vluchtelingen nog niet kent een eerste kennismaking te bieden en natuurlijk is iedereen van harte welkom ons aan te spreken na de uitreiking of later een kopje thee te komen drinken in een van onze geimproviseerde onderkomens in Amsterdam.

Lokien en Marjan namens WIJ ZIJN HIER

 

we are here action group

DEMONSTRATIE: GEEN VROUW IN DE KOU !

geen-vrouw-in-de-kou

Persbericht van WIJ ZIJN HIER en VTU: GEEN VROUW IN DE KOU!

Op woensdag 10 december, de Dag voor de Mensenrechten, organiseren vluchtelingenvrouwen van Wij Zijn Hier op het Spui in Amsterdam een demonstratie om 12.30. want: MENSENRECHTEN ZIJN VROUWENRECHTEN DAG-EN NACHTOPVANG (24 UUR OPVANG) IS EEN MENSENRECHT!

Met de demonstratie vragen de vrouwen aandacht voor de bijzondere omstandigheden van vrouwen die hebben moeten vluchten. Vaak vluchtten zij niet alleen voor oorlog en geweld, maar ook omdat ze dreigden te worden uitgehuwelijkt of verhandeld, of omdat ze seksueel misbruikt of verkracht zijn door eigen mensen, soldaten of politie. Ze vragen hier asiel maar in veel gevallen wordt niet gekeken naar die bijzondere omstandigheden. Zij raken vaak onterecht afgewezen, omdat ze niet gelijk in de verhoren van de IND voor hun zeer pijnlijke gebeurtenissen kunnen vertellen, en staan dan op straat.

Onlangs is de uitspraak van het Europees Comité inzake Sociale Rechten (ECSR) bekend geworden: Nederland mag de vluchtelingen niet op straat laten, maar moet hun onderdak verschaffen. De regering doet voorlopig niks en de gemeente Amsterdam is bezig om voor 135 vluchtelingen ‘nachtopvang’ in orde te maken. Behalve dat dit aantal bepaald onvoldoende is voor de ruim 250 vluchtelingen van WijZijnHier, is nachtopvang volstrekt ongeschikt. Elke avond een ander bed met een setje papieren lakens. En ‘s ochtends sta je weer met je koffertje op straat, in de kou, zonder geld, geen eten, geen plek om naartoe te gaan. Bovendien is de straat voor mensen zonder papieren een onveilig gebied, omdat ze ieder moment opgepakt kunnen worden. Vrouwen zijn extra kwetsbaar want een makkelijke prooi voor prostitutie en geweld.

‘Geen vrouw in de kou!’ Deze actie wordt gevoerd in samenwerking met stichting Vrouwen Tegen Uitzetting.

Woensdag 10 december op het Spui in Amsterdam van 12.30 tot 14.30 uur. Komt allen!

Mars voor Vluchtelingen Rechten – voor een menswaardig leven en tegen deportatie

10382577_867088433324721_3738345447205820588_o

Zie hier het volledige programma van de mars.

tekst Marjan Sax / fotos Lokien

Wij Zijn Hier te voet van Amsterdam naar Den Haag: 18, 19 en 20 november 2014

Wij Zijn Hier organiseert deze week de Mars voor Vluchtelingen Rechten. Ze lopen in
3 dagen van het stadhuis in Amsterdam naar de Tweede Kamer in Den Haag – symbolisch voor de manier waarop de verantwoordelijkheid voor een oplossing voor hun situatie steeds heen en weer wordt geschoven tussen Gemeente en Rijksoverheid.

De vluchtelingen van Wij Zijn Hier zijn erg blij met de uitspraak van de Europese
Commissie voor Sociale Rechten (ECSR) die op 10 november j.l openbaar werd gemaakt.
Het oordeel geeft weer wat de groep al twee jaar duidelijk maakt: iedereen heeft recht op een menswaardig bestaan. Ook mensen zonder verblijfspapieren hebben recht
op adequate behandeling, hulp en opvang.

De groep is echter bang dat er weer niets zal veranderen en dat de politiek
verantwoordelijken niet direct gehoor zullen geven aan de uitspraak van de ECSR.
Maar dit zo lang mogelijk zullen uitstellen, tot de rechter hiertoe dwingt. Ze kunnen dit niet begrijpen van een land dat mensenrechten zo hoog in het vandaal heeft staan. Om duidelijk te maken dat er nu echt iets moet gebeuren organiseren ze de Mars voor Vluchtelingen Rechten.

Gadaa Hunde (perswoordvoerder van de mars) over waarom hij meeloopt met de mars: ‘Ik ben uit Oromia (Ethiopie) gevlucht omdat ik anders vermoord zou worden. Ik loop mee
in de mars omdat ik nergens kan wonen. De Nederlandse staat zorgt niet voor opvang,
daarom woon ik nu in een oude garage. Amsterdam wil nachtopvang gaan regelen, maar
dat is niet genoeg. We hebben 24 uur per dag een plek nodig. We zijn allemaal mensen, waarom heb ik hier geen rechten en iemand uit Nederland wel?’

Wij Zijn Hier dringt erop aan bij de overheid de uitspraak van de ECSR zo snel mogelijk in goed beleid om te zetten. In de tussentijd vragen zij te stoppen afgewezen vluchtelingen uit de asielzoekerscentra op straat te zetten, omdat daardoor de problemen alleen maar erger worden. Nasir Ali (afkomstig uit Somalië en een van de initiatiefnemers van de mars) roept de verantwoordelijke politici op: ‘Dit gaat over mensenlevens, maak er geen politiek spel van’.

10275288_866342813399283_8661156750681521836_o

De mars:

Dinsdagochtend begint de mars om 10 uur met een demonstratie bij het stadhuis van
Amsterdam. Daar zal door de vluchtelingen uitgelegd worden waarom nachtopvang niet
adequaat is. Vanuit nachtopvang kan niet aan een toekomst gewerkt worden. Als je
overdag op straat moet zwerven in de kou, zonder eten, toilet en dagbesteding en de
angst om opgepakt te worden, heb je heel veel stress en word je ziek. Daarna wordt in gezelschap van een sambaband gelopen naar vreemdelingen detentiecentrum Schiphol, waar een solidariteitsprotest wordt gehouden met de mensen die binnen opgesloten zitten onder zeer moeilijke omstandigheden. We zullen de mensen binnen laten weten dat er aan ze wordt gedacht. Veel vluchtelingen van Wij Zijn Hier hebben ook maandenlang opgesloten gezeten om daarna weer op straat gezet te worden. In de avond verblijft de groep in de Joannes de Doperkerk in Hoofddorp. Hier vindt een debat plaats, voor meer informatie over de gasten zie hier.

Woensdagochtend begint de mars met een protest bij de IND in Hoofddorp. De
vluchtelingen zullen dit deel van de mars hun matrassen dragen om te laten zien dat
de IND ze op straat laat slapen. Daarna gaat de tocht verder naar Leiden en zijn we
welkom in Vrijplaats Leiden. Ook daar is avondprogramma georganiseerd met een
foto-expositie, muziek en verhalen delen.

Donderdag loopt de mars verder naar Den Haag. Met als eindpunt de Tweede Kamer waar op dat moment een algemeen overleg plaatsvindt van de Commissie Veiligheid en
Justitie over Opvang en Terugkeer.

10750365_866344113399153_8568233803087074989_o

Achtergrond:

Wij Zijn Hier is een groep vluchtelingen in Amsterdam die vanuit de Nederlandse
overheid geen onderdak krijgt maar ook niet mag werken en dus op straat zou moeten
leven. Zij komen uit landen als Somalië, Sudan, Libië, Congo, waarvan zij zijn weggevlucht vanwege gewelddadige conflicten die daar plaatsvinden, en uit dictaturen als Eritrea en Ethiopië, waar zij voor hun leven vrezen bij terugkeer. De groep heeft besloten de onmenselijke situatie waarin zij leven zichtbaar te maken, door zich niet meer te verschuilen maar juist de situatie onder de aandacht te brengen. Ze houden deze actie inmiddels al meer dan twee jaar vol.

De vluchtelingen van de groep Wij Zijn Hier hebben op dit moment geen verblijfsstatus. Soms hebben ze die eerder wel gehad, of zijn ze bezig met het werken aan een nieuwe procedure. De asielprocedure in Nederland is zeer gecompliceerd. De bewijslast ligt bij de asielzoeker en er worden eisen gesteld dit vaak niet reëel zijn. Nasir Ali legt uit: ‘Je wordt gevraagd om identiteitspapieren te regelen bij je ambassade omdat je verhaal anders niet wordt geloofd door de IND. Maar als je dan met die papieren komt zeggen ze dat het nog steeds niet voldoende is om je identiteit te bevestigen, en brengen ze je wel naar vreemdelingendetentie om te pogen je uit te zetten naar dat zelfde land.’ Dit soort trucs van de IND levert voor de mensen zonder verblijfsstatus heel veel stress en ziekte op.

Er is sprake van een gat in de Nederlandse asielprocedure waardoor mensen op straat
belanden. Dit zijn mensen die niet terug kunnen of willen naar hun land (meestal vanwege de onveilige situatie daar of omdat het land hen niet accepteert) maar ook niet naar een ander land in Europa kunnen (vanwege het Dublin akkoord dat verbiedt in een tweede EU land asiel aan te vragen). Het is een cirkel waar je niet uit komt, maar waar je ook niet in kunt leven.

Contactgegevens mars:

Gadaa Hunde (perswoordvoering): 06-85408917
Nasir Ali (organisatie): 06-86244692
FB: Facebook March for Refugees Rights
ECSR uitspraak is hier te vinden

Brief aan gemeenteraad, burgemeester en pers over plannen nachtopvang

bushalte_hofgeest_webBrief geschreven door Marjan Sax namens de supporters van Wij Zijn Hier

Aan de leden van de Gemeenteraad – Amsterdam 2 november 2014

Geachte gemeenteraadsleden,

Wij hebben gehoord dat er, vooruitlopend op de officiële uitspraak van de Europees Comité voor Sociale Rechten (ECSR) op 10 november a.s., plannen zijn voor de opvang van ongedocumenteerden in Amsterdam. Wij willen namens de groep afgewezen maar onuitzetbare vluchtelingen van We Are Here reageren op de plannen.

Naar wij hebben begrepen zijn er bij de burgemeester ideeën over nachtopvang en ligt er ook een motie van D’66 en SP met die strekking.

Wij zijn blij dat er aandacht is bij de gemeenteraad, binnen de partijen en bij de burgemeester, en dat de gemeenteraad nu met plannen komt voor opvang voor deze groep vluchtelingen. Maar we hebben ook zorgen over die plannen.

Wij hebben veel vragen over het concept ‘nachtopvang’, want het betekent dat je iedere ochtend opnieuw op straat komt te staan. Voor daklozen betekent dit een dagelijkse confrontatie met hun falen in de maatschappij. Voor vluchtelingen betekent het dat ze iedere dag opnieuw worden gestraft voor hun vraag om hulp en dat nachtopvang leidt tot een ontheemd zijn, zonder enig zicht op een oplossing.

Volgens de burgemeester zou er geen onderscheid moeten worden gemaakt tussen basisvoorzieningen voor daklozen en voor afgewezen en onuitzetbare vluchtelingen. Afgezien van het feit dat ook voor daklozen nachtopvang een mensonwaardige behandeling is, bestaan er daarnaast wezenlijke verschillen tussen deze twee groepen.

Daklozen zijn over het algemeen in het bezit van een paspoort. Zij hebben recht op diensten van de overheid, zoals het aanvragen van een uitkering; zij kunnen werken en studeren en gebruik maken van een netwerk van hulporganisaties, zoals het Leger des Heils of de Regenbooggroep.

De situatie van de afgewezen en onuitzetbare vluchtelingen is compleet anders. Zij hebben helemaal geen papieren, geen verblijfsrecht, en zijn daardoor uiterst kwetsbaar. Zij zijn bang op straat, want kunnen ieder moment door de politie worden opgepakt en maanden in detentie worden geplaatst, zoals het overgrote deel van de asielzoekers van We Are Here ook is overkomen. De straat is voor hen overdag een heel onveilige plek.

Naast het gegeven dat het vanaf de straat onmogelijk is om aan een toekomst te werken (en dus ook aan de beëindiging van de opvang), zijn vluchtelingen extra kwetsbaar op straat door het ontbreken van een netwerk, de meesten spreken de taal niet, en zij zijn daardoor een makkelijk doelwit voor uitbuiting en prostitutie.

Voor diegenen die kampen met een trauma opgelopen door arrestatie, opsluiting, marteling of verkrachting is zo’n situatie desastreus. Niet alleen wordt behandeling onmogelijk, maar het overdag rondzwerven zal dit trauma doen toenemen. Er bestaat ook geen passend netwerk van organisaties die ondersteuning en voorzieningen bieden en individueel toegespitste hulp beschikbaar heeft overdag. Voor zover die schaarse hulp er wel is, zal het voortdurende wel opvang/geen opvang, wel hulp/geen hulp voor hulpverleners onmogelijk maken een vertrouwensrelatie op te bouwen.

Voor de vluchtelingen is alleen een slaapplaats geen vooruitgang vergeleken bij de situatie waar ze zich nu in bevinden. Door de asielzoekers van We Are Here is dan ook vooral met angst op de plannen voor nachtopvang gereageerd. Ze blijven nog liever in een lekkende en koude Vluchtgarage, dan overdag de straat op te worden gejaagd.Waar moeten ze overdag naar toe in de winter, in weer en wind, met hun tassen en koffers? Allemaal naar de Openbare Bibliotheek? Schuilen in een bushokje?

En hoe lang moeten ze in deze uitzichtloze situatie zien te overleven?

Er wordt op deze manier op geen enkele manier recht gedaan aan het probleem waar de vluchtelingen van We Are Here al meer dan twee jaar actie voor voeren, nl. de erkenning dat zij vaak ten onrechte zijn afgewezen en dat zij nergens heen kunnen, omdat zij onuitzetbaar zijn.

In de afgelopen twee jaar zijn ruim 30 asielzoekers er in geslaagd een verblijfsvergunning te veroveren en op dit moment zijn meer dan40 mensen bezig een nieuwe asielaanvraag in te dienen of documentente verzamelen. Dat is een uiterst langdurige, tijdrovende en bureaucratische weg, die niet kan worden bewandeld door mensen die overdag op straat moeten zwerven.

Kortom, van basisveiligheid en een perspectief op de toekomst voor deze kwetsbare groep asielzoekers, die al twee jaar van hot naar her trekt, komt met nachtopvangniets terecht. Wij vragen dan ook aan de Gemeenteraad om adequate opvang envoorzieningen, conform de minimum standaard uit de opvangrichtlijn van de EU. Daarin kunnen mensen, ongeacht hun status, aanspraak maken op basale voorzieningen, ook overdag. Wij wijzen er op dat in andere grote steden al verdergaande stappen zijn ondernomen in deze richting.

Graag willen supporters en vluchtelingen van We Are Here betrokken worden bij overleg om een goedkope vorm van onderdak te realiseren. Op dit moment is de groep van We Are Here verspreid over een aantal locaties en dat werkt goed. Kleinere groepen zijn evenwichtiger en maken bijvoorbeeld dure bewaking overbodig en zelfs ongewenst. We zouden het liefst een aantal kleinschalige opvangplekken zelf willen runnen, met steun van een coördinator. Geen peperdure beveiliging die de kosten de pan uit doen rijzen, maar simpel en adequaat. Om dit te realiseren zouden we dan ook graag willen dat de eerdere communicatie met asielzoekers en vrijwilligers weer opgepakt wordt en gebruik wordt gemaakt van de aanwezige expertise en inzichten.

Wij hopen dat de Gemeenteraad de juiste stappen wil nemen om tot een menswaardige oplossing te komen.

Met vriendelijke groet,

De vrijwiiligers/supporters van We Are Here.