Featured

We are WE ARE HERE, a group of refugees without papers, that want to make our problem visible. We moved from the tent camp at Notweg to the Vluchtkerk, than to the Vluchtflat in Slotervaart, 3rd of October were at the Vluchtkantoor, in the heart of Amsterdam. Last 13 December 2013 we squatted the #Vluchtgarage at Amsterdam Zuid-Oost.

Kralenbeek 100
1104 KB Amsterdam Zuid-Oost

http://goo.gl/maps/txtrF

It is possible to donate money for us to live: Bank 609060 of Stichting XminY, Ref. We Are Here

Vluchtelingen betrekken weer panden uit pure noodzaak

P e r s b e r i c h t
Vluchtmarkt is een feit – Vandaag, zondag 13 april, heeft WE ARE HERE drie panden betrokken aan de Ten Katestraat in Amsterdam.

krkNa de ontruiming van het Vluchtkantoor eind vorig jaar heeft een gedeelte van de zwervende groep vluchtelingen opvang gekregen in de Havenstraat, terwijl de rest door de gemeente op straat werd gezet. Deze groep zwerfde kort door de stad, waarna de Vluchtgarage in Zuid-Oost betrokken werd. Aangezien deze ruimte nu overvol is, heeft een gedeelte van de Vluchtgaragebewoners vandaag hun intrek genomen aan de Vluchtmarkt aan de Tenkatestraat in Amsterdam-West.

De vluchtelingen verklaren: “In september 2012 zijn we begonnen met een tentenkamp aan de Notweg, om aandacht te vragen voor onze situatie. We zijn hier, we kunnen niet terug naar ons land van herkomst, we kunnen ook niet naar een ander land, en hier mogen we niet blijven. We vragen niet meer dan een ‘normaal leven’. We willen dat het beleid in Nederland en in Amsterdam ons en alle andere vluchtelingen die op straat staan of onterecht in de cel zitten ruimte laat voor een menswaardig bestaan. Na de Notweg hebben we onze actie voortgezet in de Vluchtkerk, de Vluchtflat, het Vluchtkantoor, de Vluchthaven en de Vluchtgarage. Ook vanuit de nieuwe locatie, de ‘Vluchtmarkt’, proberen we zichtbaar te blijven en te strijden voor onze mensenrechten”.

De nieuwe locatie bestaat uit een al lang leegstaande bedrijfsruimte aan de Ten Katestraat 49 en een aantal voormalige sociale huurwoningen op nummer 61 en 63 die woningcorporatie Rochdale al meer dan een jaar laat verkrotten. De groep stelt dat ze van plan zijn hier rustig te gaan wonen en een goede relatie op te bouwen met de buurt. “We roepen alle Amsterdammers op zich te verdiepen in onze moeilijke situatie en onze strijd voor een menswaardig bestaan te steunen!”

Geen vrouwen op straat! Supporters luiden de noodklok

Demonstratie maandag 14 april 15:00 uur Spui in Amsterdam

Supporters van de uitgeprocedeerde vluchtelingen in Amsterdam luiden de noodklok. Vluchtelingenvrouwen die uit Asiel Zoekers Centra (AZC’s) worden gezet, staan op straat. In de gekraakte “Vluchtgarage” in Amsterdam Z.O., waar een groep vluchtelingen verblijft, melden zich iedere week vrouwen die nergens heen kunnen. Alle opvang in het land, georganiseerd door kerken en vrijwilligers, zit helemaal vol. Op dit moment is er geen onderdak voor de vrouwelijke uitgeprocedeerde vluchtelingen in Amsterdam. Vrijwilligers doen hun uiterste best om de vrouwen elders onder te brengen, maar ”De volgende vrouw die zich meldt, weten we echt niet meer waar ze heen moet” (aldus Marjan Sax, een van de supporters).

VlagTer Apel, 23 mei 2012. Ontruiming tentenkamp.

Een oplossing is de opvanglocatie in de Havenstraat in Amsterdam, waar een deel van de uitgeprocedeerde asielzoekers tijdelijk verblijft. Daar is voldoende ruimte om de vrouwen die op straat staan, onder te brengen.

De gemeente Amsterdam weigert echter de lege kamers in de Havenstraat, tijdelijk onderkomen tot 1 juni voor een beperkte groep uitgeprocedeerde vluchtelingen, beschikbaar te stellen aan kwetsbaren die zich melden voor hulp. In de opvanglokatie aan de Havenstraat waar ongeveer 130 vluchtelingen verblijven, zijn nog 84 kamers ongebruikt.

Al sinds september 2012 voert een groep uitgeprocedeerde vluchtelingen actie om aandacht te krijgen voor hun situatie, onder de naam WE ARE HERE. Zij krijgen geen verblijfsvergunning in Nederland maar kunnen ook niet terug naar het land van herkomst. Burgemeester van der Laan maakte afspraken met staatssecretaris Teeven, over de opvang in de voormalig gevangenis in de Havenstraat. Slechts een deel van de vluchtelingen kreeg het aanbod om hier te wonen voor 6 maanden. Andere leden van de groep verblijven sindsdien in een kraakpand in Amsterdam Zuid Oost. “Dit kraakpand zit overvol, heeft nagenoeg geen voorzieningen en is een onveilige plek voor de vrouwen om te verblijven. Op dit moment verblijven er alleen mannen, onder moeilijke omstandigheden.” De gemeente houdt vast aan het vastgestelde aantal vluchtelingen dat in de Havenstraat mag wonen, zelfs voor ernstig zieken of vrouwen wordt geen uitzondering gemaakt, ook al staan er veel kamers leeg.

Princess of the Vluchtflat

De vrouwen die zich melden zijn vanwege hun kwetsbare positie (geen netwerk, geld, onderdak) een perfect doelwit voor uitbuiting en jonge vrouwen komen snel in de prostitutie terecht. Zij kunnen geen gebruik maken van bestaande daklozenopvang omdat zij geen documenten bezitten en deze opvang is veelal ongeschikt. Amsterdam heeft een zorgplicht, en komt deze op dit moment niet na. In de Gemeenteraad is al een aantal keer de zorg geuit over de kwetsbaren uit de groep. Op 13 maart jl. heeft de Gemeenteraad nog ingestemd met een nieuw plan, voor meer opvangplekken en een aanmeldloket. Het is onbekend wanneer dit plan in werking gaat treden, tot die tijd is er niets geregeld.

“Het is absurd dat wij halsbrekende toeren moeten uithalen om vrouwen van de straat te halen terwijl er in de vluchthaven 84 kamers leeg staan! Elke dag worden vrouwen vanuit de asielzoekerscentra op straat gezet. Onlangs werd een Somalische vrouw van 68 bij de Vluchtgarage gebracht, die door passanten was aangetroffen op een bank van het station in Leeuwarden, zonder geld, zonder adres om naar toe te gaan. Gisteren melde zich een 21 jarige Ethiopische vrouw bij de Vluchtgarage, geklinkerd uit AZC Almere. Zij krijgen bij alle instanties te horen dat er geen opvang voor hen is. Maar deze vrouwen kun je toch niet op straat zetten.”

De supporters worden geconfronteerd met de gevolgen van een falend, onzorgvuldig asielbeleid, dat niet zij, maar de politiek verantwoordelijken in de gemeenten en den Haag moeten oplossen. De supporters hebben over deze kwestie een brandbrief naar de gemeenteraadsleden van Amsterdam gestuurd. Het is een onhoudbare situatie. Er is ruimte in de Havenstraat, alle voorzieningen zijn daar, dus het kost relatief weinig geld en moeite om de vrouwen daar onderdak te geven.

Vrouwenopvang in de Havenstraat!
Demonstratie van vluchtelingenvrouwen en supporters maandag 14 april 15:00 uur op het Spui.

Interview met WE ARE HERE aktivist El Mouthena

wij-zijn-hier-in-den-haag8Zondag 6 april gingen Lokien en El Mouthena van We Are Here naar het Surinameplein in Amsterdam om Iraakse vluchtelingen te ontmoeten die voor het kantoor van Vluchtelingenwerk demonstreren voor hun mensenrechten. Ze hebben ze niet kunnen vinden. In plaats daarvan nam Lokien de gelegenheid te baat El Mouthena te interviewen. Hij is een van de vluchtelingen van We Are Here sinds de eerste locatie in de tuin van de Diaconie aan de Nieuwe Herengracht in september 2012. Tijdens het tentenkamp in Osdorp begon hij demonstraties te organiseren met vluchtelingen en sympathisanten.


Je bent nu bijna twee jaar met jouw protest bezig. Hoe zie je de situatie van We Are Here?
El Mouthena: We moeten nog steeds dezelfde strijd leveren. We sliepen in tenten, in een ijskoude kerk en elke keer dat we moesten we weer verhuizen naar een andere plek. We protesteren om de mensen onze situatie te laten zien. We vechten voor onze mensenrechten. Wij willen een normaal leven. Niets is veranderd – we moeten deze strijd voortzetten.

Hebben mensen nog steeds de kracht om met dit protest door te gaan?
Natuurlijk. We hebben geen keus. We kunnen niet terug naar ons vaderland en vanwege de Dublin-overeenkomst kunnen we ook niet naar een ander Europees land. Dus we moeten vechten. Ik blijf actief, maar voor velen is het ook moeilijk. Mensen worden depressief. Sommigen beginnen te drinken om hun problemen te vergeten.

Hoe is de gezondheidstoestand van de groep?
Het is erg moeilijk. Veel mensen zijn ziek. Vooral de situatie in de Vluchtgarage is niet gezond. Er zijn geen douches en slechts zeer weinig toiletten die gemakkelijk verstopt raken. We hebben geen wasmachines. We zijn heel erg blij en dankbaar voor de hulp die we krijgen van de buurt, maar het is niet gemakkelijk. Als je leeft met zo veel mensen in deze primitieve omstandigheden is dat niet gezond.

Is er wel voldoende plaats voor iedereen?
Eigenlijk – nee. De gemeente beslist wie naar de oude gevangenis op de Havenstraat kan gaan. Slechts zeer weinig mensen kunnen zich hiervoor opgeven. De Vluchtgarage is overvol. Elke dag komen er mensen aan de deur, maar we kunnen ze geen plaats bieden. Er is niet genoeg voedsel, elektriciteit en faciliteiten. Mensen slapen met tien personen in een kamer. Ook slapen er nu een aantal zieke mensen in de Hebronkerk in Amsterdam. Ze hebben daar vele maanden kunnen verblijven, maar moeten nu snel vertrekken. Er is nog steeds geen oplossing voor deze mensen. In de Vluchtgarage is er geen plaats en het is ook niet echt een goede plek voor zieke mensen. Dit geeft ons een hoop stress. Waar moeten onze broeders naartoe?

Denk je dat deze zieke mensen op straat gezet zullen worden?
Ik weet het niet. Ik weet niet wat er zal gebeuren. Maar ik weet dat het problematisch is . Misschien dat de gemeente iets voor hen zal doen, misschien de GGD. Ik weet het niet, maar ik heb niet veel illusies. We praten veel met de burgemeester van Amsterdam, maar ik geloof niet dat hij ons echt zal helpen. We zijn bang dat hij ons alleen wil helpen als we terug zullen keren naar ons land. Maar velen van ons hebben dat al geprobeerd en het werkt niet. Of mensen kunnen niet terug, omdat hun leven in gevaar is. We komen hier om asiel aan te vragen, want we zijn niet veilig in ons land .

Zien de mensen nog steeds een toekomst?
Veel mensen verliezen hun hoop. Maar ik zal nooit de hoop opgeven. Ik heb geen keus . Ik moet vechten voor mijn eigen leven en dat van alle vluchtelingen. We hebben mensenrechten nodig. Niet alleen voedsel en onderdak. We willen kunnen beginnen met ons leven. Wij zijn mensen. We willen werken, we willen studeren, we willen feesten, we willen een gezin stichten. Ieder van ons had ooit dromen. Wij zijn sterke mensen die veel kunnen doen voor het land en natuurlijk ook voor Amsterdam. We hebben zo veel geweldige mensen ontmoet hier en willen graag iets terug doen.

Hoe zie jij de toekomst?
We demonstreren nu bijna twee jaar. Ik denk dat we succesvol waren in het tonen van onze situatie en in het opbouwen van een groot netwerk van vluchtelingen en sympathisanten, die vrienden werden en nu samen vechten voor de mensenrechten. We moeten nu zoeken naar nieuwe strategieën. Wij moeten bijvoorbeeld een netwerk opbouwen in Europa. Wij gaan naar Brussel om onze mensenrechten te vragen. Ons probleem is een Europees probleem. We moeten allemaal samenwerken. Ook moeten we ons beter organiseren, werken aan nieuwe acties en verschillende mensen en groepen uitnodigen om zo het netwerk nog sterker te maken. Yeah, daar zal ik voor blijven werken!

Vertaling Poema Jansen. For english read here

Laat asielzoekers toch werken

Door Pieter Smit

Een uurtje nadat Wilders zijn partij middels een ronkende vraag uitsloot van regeringsdeelname, werden de verkiezingen gewonnen door de partijen, die het gewaagd hadden zich het lot van de uitgeprocedeerde asielzoekers publiekelijk te blijven aantrekken: ChristenUnie, Groen Links, SP en D66. Het tijdperk Verdonk-Wilders lijkt definitief voorbij.

Door Verdonk en Wilders raakten VVD, CDA en PvdA steeds angstiger voor de weglopende kiezer. Meebuigen werd het devies. De ene maatregel na de andere moest de asielzoeker het zo moeilijk mogelijk maken. Het gevolg was een vreemdelingenbeleid dat ook vreemdelingen die echt nergens heen kunnen, zonder enige mogelijkheid
tot inkomen uitsluit van de samenleving, op straat zet, of zelfs opsluit.

De verworpenen der aarde zochten steun bij elkaar, eerst in modderige tentenkampen, daarna in leegstaande kerken en kantoren. Ik doe voor hen precies hetzelfde werk dat ik eerder in Afrika deed: Een dak, eten, drinken en sanitair improviseren. Tot mijn verbazing bleken deze mensen in Nederland veel illegaler te zijn dan bijvoorbeeld de niet erkende Somalische vluchtelingen in Sudan of Ethiopië. Nog verbaasder was ik, toen bleek dat ook mijn eigen humanitaire werk, juist hier in Nederland, door nieuwe wetjes steeds illegaler werd.

Ik kende zelf de meeste landen waar deze mensen vandaan komen uit mijn werk. Daar kwamen nu de persoonlijke verhalen bij. Minder verbaasd was ik dus, toen onderzoek van Vluchtelingenwerk Nederland bevestigde dat een groot deel van deze mensen eigenlijk best wel een sterke asielzaak hadden, maar dat ze te snel waren afgewezen, op foutjes van hun advocaat, of op onvoldoende geacht bewijs. Een fors deel van deze groep zit
daarom nu alsnog in een nieuwe asielprocedure.

De les van bijna twee jaar vluchtelingenprotesten is dat er ook in Nederland een groep is die zijn individuele asielzaak niet bewezen krijgt, maar die je met goed fatsoen niet terug kan sturen naar de onveilige landen waar ze vandaan komen. Gedwongen uitzettingen naar Somalië, Irak en Sudan zijn om veiligheidsredenen opgeschort, maar de uitgeprocedeerden uit deze landen zwerven zonder dak, brood, bad en bed door de Nederlandse straten. Zie hier het asielgat.

Tweede les: Het buiten schuld criterium blijkt voor deze groep in de huidige vorm niet te werken. Ook de burgemeesters van Amsterdam en Utrecht beginnen zich dit in toenemende mate te realiseren. Daar moet een oplossing voor te vinden zijn.

Vorige week realiseerde Adri Duivesteijn zich als eerste PvdA-topman, dat het meebuigen met de populisten niet meer hoeft. Hij stelde dat het PvdA-roer om moet, weg met de strafbaarstelling van de onuitzetbaren. Dat is een mooi maar miniem begin van hervonden waarden. Ook de VVD-burgemeester van Utrecht gaf inmiddels een voorzetje de goede kant op. Het CDA lijkt het nog niet door te hebben, helaas.

Verdere oplossingen liggen al op de plank: Ten eerste het wets-initiatief van D66-er Gerard Schouw: Een toets of de gewiegerde asielzoeker na zijn deportatie niet in een onmenselijke situatie terecht komt, en de mogelijkheid om inhoudelijke fouten in de eerste asielprocedure door een rechter te laten bekijken. Ten tweede de oplossing van onze buurlanden: De afgewezen asielzoeker die je niet in redelijkheid kan terugsturen, krijgt (na enkele maanden wachttijd) toestemming om te werken, zonder recht op
een huis of sociale bijstand. Je zou dit het participatie-model kunnen noemen. Of werk werk werk. In Duitsland blijkt de aanzuigende werking heel erg mee te vallen. Deze oplossing levert misschien ook geld op: een deel van de grensgevangenissen en de noodopvang voor onuitzetbaren kunnen dan dicht. In plaats daarvan komt de belasting-afdracht door werkende onuitzetbaren. In Engeland lijkt deze groep tien jaar later de
grootste investeerder en werkgever te worden in sommige achterstandswijken.

Nederland werd in het tijdperk van het meebuigen ongeveer het onprettigste jongetje van de Europese asiel-klas: We hebben juridisch nu de minst fraaie asielprocedure van Europa, en bijna de laagste instroom van asielzoekers. We sluiten het hoogste percentage afgewezenen en kinderen op, en we worden van de rijke landen het vaakst gecorrigeerd door Europese rechters en internationale instanties. Duitsland is onlangs zelfs stiekem gestopt met het terugsturen van honderden vooral Somalische asielzoekers naar Nederland, blijkbaar omdat ze het uitzetbeleid van onze staatssecretaris onacceptabel vinden. Zo gooit Nederland haar asielzoekers bij de buren over de schutting.

CDA, participatie voor iedereen! PvdA, hou het hervonden initiatief vast! VVD, doe es liberaal man! Raap uw partijen en achterbannen weer bij elkaar, en stuur deze coalitie bij richting participatie-samenleving en werk werk werk voor iedereen !

Pieter Smit is politicoloog en bouwde vluchtelingenkampen in Sudan, Somalië, Ethiopië, en nu, bij Wij Zijn Hier in Amsterdam.

De burgemeester hekelt politiek activisme

Zondag 2 maart demonstreerde Wij Zijn Hier bij de ambtswoning van burgemeester Van der Laan. De burgemeester ging flink tekeer tegen Nederlandse politiek activisten en de website Indymedia. Ondertussen vroeg hij de vluchtelingen in de demo om begrip dat hij niets voor ze kan doen. Het maakte niet veel uit wie er reageerde, uit verschillende hoeken werden er pogingen gedaan, hij luisterde toch niet. Hieronder een ingezonden brief van J. van Acker aan Het Parool.

De burgemeester hekelt politiek activisme

Wat was de Amsterdamse burgemeester kwaad afgelopen zondag. Op wie? Op de politiek activist. ‘Dat is politiek!’ riep hij verontwaardigd met een wijzende vinger naar mij. Dit gebeurde bij de ambtswoning van de burgemeester tijdens een demonstratie van Wij Zijn Hier, de groep vluchtelingen die al sinds september 2012 actie voert, bekend van o.a. de Vluchtkerk. Op at5 verscheen de ene video na de andere en ook Het Parool berichtte maandag 3 maart over de geagiteerde burgemeester. De polarisatie, die Het Parool kritiekloos overneemt, tussen de vluchtelingen en de zogenoemde activisten (zijn de vluchtelingen na anderhalf jaar actievoeren geen activisten?) slaat de plank mis.

Ik vraag me af sinds wanneer burgemeesters zich van politiek distantiëren? En niet dat het me echt uitmaakt, maar ik heb nooit geweten dat het slecht is om je als burger met politiek te bemoeien. Wat me wel uitmaakt is de verdeel-en-heers-politiek die de burgemeester speelt. (O nee, hij doet niet aan politiek). Wat me ook steekt is dat hij doet alsof hij het beste met de vluchtelingen voor heeft, maar ondertussen niet luistert en zich een felle en zelfingenomen toon aanmeet. Ieder punt van kritiek wordt met behulp van geoefende debattechnieken direct door hem weggehoond.

Doel van de demonstratie was de burgemeester laten zien dat Wij Zijn Hier er nog steeds is en dat er voor een deel van de groep nog steeds geen toegang is tot de meest basale levensbehoeften: een bed, bad en brood. Toen de burgemeester naar buiten kwam om het gesprek aan te gaan werd zijn agenda echter snel duidelijk. Onbeschaamd vroeg hij de vluchtelingen begrip te hebben voor de situatie waarin hij verkeert. Pardon, horen we dat goed? Ja, want het is toch wel erg moeilijk om deze mensen in humanitaire nood te helpen. Er zouden er namelijk meer kunnen komen, het zou politiek (gevoelig) zijn en er is geen geld. De logische vraag die je dan zou moeten stellen: is het aanvaardbaar dat deze angsten het excuus vormen om mensen basisvoorzieningen te ontzeggen? En wat is het realiteitsgehalte van die angsten, of wordt het ons soms aangepraat?

De burgemeester is een man van de wet, daar verwees hij dan ook vaak naar afgelopen zondag. Helaas kregen wij niet de kans uit te leggen dat de uitvoering van de wet het probleem is. Ik zou boeken vol kunnen schrijven over wat er allemaal mis is met de vreemdelingenwet en wat dat in praktijk betekent. Ik zie mensen letterlijk helemaal gek worden en kapot gaan aan wat deze valse wet hen aandoet. En wij, politiek activisten, hulpverleners, en vrienden ruimen het puin. We proberen mensen op de been te houden, mensen onder dak te brengen en met hen te knokken voor een verblijfstitel. Die er, zo leert de ervaring, als je er maar genoeg energie in steekt en snapt hoe die vervelende wet in elkaar zit, regelmatig -jaren te laat- toch komt. Waarom dan al dat lijden en de onomkeerbare schade? O ja, dat heet afschrikkende werking.
Deze realiteit maakt het tot onze plicht om de wet te bekritiseren en ongehoorzaam te zijn, anders zal er nooit wat veranderen. Stel je eens voor dat wetten statisch zouden zijn, dan leefden we nog met slavernij en had ik als vrouw wettelijk gezien niets te zeggen.

Wij Zijn Hier bestaat uit een dappere groep mensen, die zijn opgestaan uit hun isolement en laten zien dat de wet niet klopt. Door bij elkaar te komen en blijven zijn de problemen zichtbaar geworden. Van de burgemeester vragen ze het minimale: een bed, bad en brood. De burgemeester kan het zich niet permitteren om deze problemen over de heg te kieperen en zich te verschuilen achter de wet. Want dat is pas echt (struisvogel) politiek.

J. van Acker is politiek activist, medewerker bij STIL Utrecht en vriendin van Wij Zijn Hier

Zie voor beelden en berichtgeving:
•  Felle burgemeester: ‘Ik ben er voor de vluchtelingen!’ – AT5
•  ‘Wat is er met mijn huis, dit is het huis van de stad!’ – AT5
•  Vluchtelingen zingen na gesprek met burgemeester – Het Parool

WIJ ZIJN HIER op de stoep bij burgemeester van der Laan

demo geen mens is illegaal 084D e m o n s t r a t i e
Zondag 2 maart 16.00 – 20.00

Herengracht 502 Amsterdam

Kom naar onze demonstratie bij de ambtswoning van Eberhard van der Laan, burgemeester van Amsterdam.

We gaan naar Van der Laan omdat hij weigert onze groep WIJ ZIJN HIER te helpen. Hij verdeelt ons en is verantwoordelijk voor hoe mensen zonder papieren behandelt worden in Amsterdam. We zijn kwaad op de wijze waarop hij ons behandelt. Van der Laan zegt dat hij daar niet verantwoordelijk voor is.

Tevens bood hij alleen de helft van onze groep opvang aan. Wij hebben geen
vertrouwen in deze tijdelijke opvang in het voormalige huis van bewaring
aan de Havenstraat. We zien dat de overheid ons alleen maar probeert te
deporteren. Ze spelen met onze levens.

Burgemeester van der Laan moet niet bang wezen voor staatssecretaris
Teeven (asiel en migratie) maar zijn werk beter doen voor de mensen die in
Amsterdam wonen.

Kom ook en demonstreer met ons mee op zondag 2 maart bij de
ambtswoning van Eberhard van der Laan, Herengracht 502 Amsterdam.
Van 16.00 tot 20.00

Aktiegroep WIJ ZIJN HIER

~ E N G L I S H ~

Demo at house of van der laan

Come to our demo at the house of van der laan, mayor of amsterdam.
Herengracht 502

We go to van der laan cause he refuses to help our group, he devides us
and he is responsible for how people without documents are treated in
amsterdam. We are angry with the way he treats us. He says he is not
responsible. Also he decided to only give a proposal to half of the group.
Also we dont trust this temporary help in de havenstraat. We see that they
only try to deport us. They play with our lifes.

Van der laan should not be afraid of teeven but instead do a better job
for people living in amsterdam.
Come protest with us at his doorstep.

Thanks. Actiongroup we are here

WIJ ZIJN HIER en NO BORDER NL protesteren bij Spaanse consulaat

konsulaat1Ter herdenking van de doden van Ceuta en Melilla en voor het stoppen van het moorden en opjagen van migranten aan de grenzen van Fort Europa organiseerden WIJ ZIJN HIER en het No Border Netwerk donderdag 27 februari een picketline bij het Spaanse consulaat in Amsterdam.
We willen vrije migratie en vestiging voor iedereen en overal! Vrijheid voor beweging. Ook voor vluchtelingen.

In de laatste week van februari zijn er internatnationale protestherdenkingen voor Spaanse en Marokkaanse consulaten, ambassades en of andere overheidsinstellingen. Dit vanwege het bloedbad die Marokko en Spanje aanrichtten bij de Spaanse enclave Ceuta op 6 februari waarbij minstens 9 onschuldige asielzoekers in koelen bloede vermoord werden en tientallen vluchtelingen gewond raakten.

WIJ ZIJN HIER demonstreert 27 februari bij het Spaanse consulaat in Amsterdam wegens moordpartij op migranten aan Spaans-Marokkaanse grens

afbbDonderdag 27 februari 16.00 – 18.00
picketline bij Spaanse Consulaat
Frederiksplein 34 in Amsterdam

Ter herdenking van de doden van Ceuta en Melilla en voor het stoppen van het moorden en opjagen van migranten aan de grenzen van Fort Europa. Georganiseerd door WIJ ZIJN HIER en het No Border Netwerk.

Vrije migratie en vestiging voor iedereen en overal!

Met de heldere eis ‘Opheldering over de doden aan de grenzen van Ceuta en Melilla’ wordt de internationale gemeenschap opgeroepen, om in de laatste week van februari protestherdenkingen te organiseren voor Spaanse en Marokkaanse consulaten, ambassades en of andere overheidsinstellingen afkomstig uit die landen.

Op 6 februari probeerden 400 migranten in een collectieve actie de
zwaar beveiligde grens van de Spaanse enclave Ceuta in Marokko vanuit
zee te overwinnen. Het betreft een van de twee directe buitengrenzen
van de EU op Afrikaanse bodem. De Spaanse Guarda Civil beantwoordde
deze poging om het grondgebied van de EU te bereiken door op mensen in
het water te schieten met rubberen kogels en traangas. Marokkaanse
agenten van de grenspolitie, ondersteund door lokale racisten, namen
vanaf de wal deel aan de moorddadige klopjacht. Tenminste negen mensen
verloren op die dag het leven, en ten minste 50 worden volgens de
groep ‘Illegale mensen uit Sub Sahara in Marokko’ nog steeds vermist.
Tientallen raakten gewond en werden illegaal gedeporteerd naar Marokko.

De moorddadige klopjacht aan de buitengrenzen van de EU is het directe
en door alle EU-lidstaten bewust gekozen gevolg van de uitgebreide
militarisering en de externalisering van de buitengrenzen van de EU.
Het is onderdeel van de oorlog van de EU-migratieregimes en haar
bondgenoten tegen allen die zich het recht nemen op vrij verkeer
tussen Afrika en Europa. De ruim 300 slachtoffers van de ramp bij
Lamperdusa zijn nog niet begraven of een volgende ramp heeft alweer
plaats gevonden. In dit geval laat de Marokkaanse overheid zich als
een betrouwbare poortwachter van de EU inzetten. In de hoop op
bevoorrechte economische en politieke betrekkingen met de Europese
mogendheden creëert Marokko een soort voorgeborchte voor migranten bij
de muren van Fort Europa.

De internationale oproep van Interact (transnationaal netwerk) is in
Nederland overgenomen door de migrantengroep ‘We Are Here’ en het No
Border Netwerk Nederland. Het moet afgelopen zijn met de
militarisering van het grensregime. De grenzen van Fort Europa worden
steeds verder naar Afrika opgeschoven (externalisering van de EU
grenzen). Dat de Marokkaanse staat moet stoppen taken te vervullen wat
betreft EU grenscontroles.
Ofwel: opening van alle Europese grenzen en in het bijzonder bij Ceuta
en Melilla. Vrijheid van beweging en vestiging voor iedereen. En
opheldering over de slachtpartij van afgelopen 6 februari.

Meer informatie zie www.no-border.nl en via 0659640858.
bron:
-  http://www.afrique-europe-interact.net/?article_id=113&clang=0
-  Spaanse grenspolitie schiet met rubberkogels naar migranten

Zij Zijn Hier

Een korte documentaire over het leven van vluchtelingen in de vluchtgarage in de Nederlandse hoofdstad, Amsterdam. Over hoe mensenrechten, ook in Nederland, maar relatief zijn.


Een productie van Eline Vreugdenhil en Bram Vernhout
Muziek: Tom Schipper

Onjuiste berichtgeving in Het Parool over Vluchtgarage

hetparool-220214Hoewel Het Parool het zegt te betreuren een aantal beschuldigende uitspraken van Stadsdeelvoorzitter Herrema over de Vluchtgarage zonder wederhoor in de krant te hebben gepubliceerd weigert Het Parool te rectificeren. Op onze beurt betreuren wij dit temeer diverse uitspraken van Herrema onjuist zijn. Wel heeft de krant onderstaande brief van Pieter Smit gepubliceerd in de zaterdageditie van 22 februari onder de kop Gejok over Vluchtgarage:

In het Het Parool van afgelopen woensdag jokt stadsdeelvoorzitter Herrema over
de asielzoekers in de gekraakte Vluchtgarage als hij zegt dat er steeds
vaker gevochten wordt, en het draagvlak in de buurt terugloopt. Kwalijker
is dat hij suggereert dat de problemen allemaal door de bewoners worden
veroorzaakt.

Zeker er is grote onzekerheid en (meestal terechte) terugstuur-angst bij
de ongeveer 70 asielzoekers, met ook af en toe een ferme ruzie. En er zijn
enkele echte incidenten geweest.

Maar het laatste incident tussen bewoners is alweer van weken geleden en
werd mede veroorzaakt doordat GGD eerder passende hulp weigerde aan een
soms ernstig verwarde bewoner.

Ander probleem was dat de problemen van Amsterdam Zuid-Oost ook
een beetje ons pand proberen binnen te kruipen: Twee brutale
drugsdealertjes van buiten waarvan een met een mes dreigde toen bewoners
hem er uit wilden hebben.

Politie is diverse keren gebeld over problemen met dealers en weigerde
aanvankelijk iets te doen. Toen bewoners de andere dealer zelf gingen
aanpakken is er door deze dealer een naar nu blijkt valse aangifte
gedaan, die nu ook als zodanig door justitie wordt onderzocht.

Herrema gebruikt nu deze valse aangifte van een bij de politie bekende
drugsdealer als argument dat de veiligheid niet op orde is.

Herrema’s claim dat het draagvlak in de buurt flink is afgenomen is
gebaseerd op opmerkingen van drie ongeruste buurtbewoners bijna zes weken
geleden. Sindsdien is twee maal met deze buren gepraat en zijn ze
zichtbaar blijer met de vluchtelingen. Ze blijken vooral boos over dat het
stadsdeel en Amsterdam te weinig doen om de vluchtelingen te helpen. Als
deze drie dus al maatgevend zijn, dan is het draagvlak voor de
vluchtelingen juist toegenomen.

Kortom bewoners worden gelukkig snel beter in incidenten voorkomen,
Herrema verjokte de feiten en geeft de vluchtelingen de schuld van
problemen die grotendeels gewoon Zuid-Oost problemen zijn die de
vluchtelingen juist buiten willen houden. Hij baseert zich bij zijn gejok
op inmiddels herziene meningen en een gejokte aangifte waarbij hij vergeet te
melden dat GGD tot voor kort weigerde passende hulp te geven aan een
verwarde bewoner en dat politie pas sinds enkele dagen meewerkt aan het
weren van dealers.

Heer Herrema, graag maken de vluchtelingen samen met u en uw opvolgers een
succes van de Vluchtgarage!

Pieter Smit is vrijwilliger bij de Vluchtgarage en werkte eerder in
vluchtelingenkampen in Somalie, Sudan en Ethiopie.