Monthly Archives: april 2015

Salon des Refusés

Uitgeprocedeerde vluchtelingen hebben tijdens hun verblijf in de Vluchtkerk (nu Vluchtflat) kunst, meubels en servies gemaakt, onder regie van productontwerper Gerjanne van Gink. Hun werk is eenmalig te zien op 11 augustus bij Amsterdam Roest. Van 12.00 tot 18.00 uur kan er kennis gemaakt worden met het werk en de makers en om 17.00 uur start de afsluitende veiling waarbij een bijzonder werk aangeschaft kan worden. Bezoekers kunnen handgemaakte meubels en kunstwerken kopen tijdens deze eenmalige expo en zo de uitgeprocedeerde vluchtelingen een handje helpen. In totaal gaat 70% van de opbrengst naar het project.

Kijk voor alle updates op het Facebookevent
Salon des Refusés
Website Amsterdam Roest

Wij Zijn Hier at No Border Camp in Rotterdam

The international No-Border Camp started in Rotterdam and on August 3 a group of nine refugees from Wij Zijn Hier joined the camp.

The day started with a bike tour through Rotterdam, to reach the detention center. There we showed solidarity with the people inside who are locked up, only because they don’t have papers. All refugees that joined have seen the detention centers from the inside – it was an emotional protest.

In the evening the refugees told their personal stories. The stories were also broadcasted live on internet radio. Even if you know already many stories, the injustice and complexity of it strucks you. ‘When I thought I could go back to my country, they told me that my country is now two countries: North and South Sudan and they cannot give me any paper to return.’ ‘The woman said in Dutch: why are you supporting this guy? It is our task to send him back to his country, not to support him. I heard it with my own ears – I wish I had something to record it, but I didn’t.’

 

 

 

 

 

On August 10 there is a big demonstration in Rotterdam, to mark the end of the camp. Wij Zijn Hier refugees will join! You too?

For more information see:
No Border Camp 2013
Demonstration August 10

WE NOW HERE: Another place for refugees

Gisteren (ma. 15 juli) is een tweede pand nabij de Vluchtflat in gebruik genomen door een groep Somaliers, die eerder in de Vluchtflat zaten. Hier kunnen ze het af zonder het Leger des Heils.


We now here.

Today, Monday July 15, we, a group of Somalian refugees, were offered a building on the Nachtwachtlaan 22 in Amsterdam. This building was squatted for some time already and we are happy the squatters provided us with this place. We have been living in the Vluchtflat before, but that place is now getting to crowded.

Wij nu hier.

Vandaag, maandag 15 juli, hebben wij, een groep Somalische vluchtelingen, een gebouw aangeboden gekregen aan de Nachtwachtlaan 22 in Amsterdam. Dit gebouw was al geruime tijd gekraakt en wij zijn blij dat de krakers ons aan deze plek hebben geholpen. Wij hebben voorheen in Vluchtflat gewoond, maar daar werd het veel te druk.

meer hier en in het Parool:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Of er nog een rol voor het Leger des Heils is weggelegd in de Vluchtflat is niet geheel duidelijk.

Op facebook “We are here refugee out procedure” staat te lezen:

We hebben 2 weken geleden een contract getekend met het Leger des Heils en HVO/Querido. Dit contract is getekend om alle dagelijkse behoeften in de Vluchtflat te organiseren zoals eten en drinken, vergoeding voor transport naar advocaten, benodigdheden om de flat schoon te houden en kleren te wassen en te zorgen dat er gedoucht kan worden.

Ondanks een overeenkomst met deze organisaties hebben we tot nu toe weinig gezien om al deze dingen mogelijk te maken. We hebben geen goed contact met deze organisaties en kennen ze niet. Daarnaast hebben zij aangegeven dat ze niet bereid zijn om een aantal van deze dingen te bieden, daarom willen we het contract met hen per direct opheffen

Jean-Paul Baba, rest in peace

Au jourd’hui sera enterre notre frere Jean-Paul Baba.
On Thursday 20  we bury our brother Jean-Paul Baba.

Jean-Paul Baba’s portret has been put up in the entrance hall of the new building at the Jan Tooropstraat.

Arrived Here as a 18 year old boy 11 years ago. 5 years in an AZC. 6 years on and off in  detention or homeless.

Donderdag 20 juni wordt Jean-Paul Baba begraven.

Om 12 uur verzamelen we bij de Vluchtflat (Jan Tooropstraat 29). Het is nog even onduidelijk wat er daarna precies zal gebeuren en waar de begrafenis precies is (er zijn twee moskeeën die zich hebben aangeboden). Morgenochtend om 10 uur zal Younis de details verspreiden via o.a. facebook. In ieder geval zal er rond half 2 in een moskee gebeden worden (waarschijnlijk gaan de mannen naar binnen en wachten de vrouwen buiten, maar ook dat zal de tijd ons leren), daarna wordt Jean-Paul begraven.

Iedereen die afscheid wil nemen en zijn steun wil betuigen is meer dan welkom.

demo geen mens is illegaal 084
We are WE ARE HERE, a group of refugees without papers, that want to make our problem visible: We want our rights! We moved from the tent camp at Notweg in Amsterdam Osdorp to de Vluchtkerk, then to de Vluchtflat in Slotervaart, then to the  Vluchtkantoor, in the heart of Amsterdam. Last 13 December 2013 we squatted the #Vluchtgarage at Amsterdam Zuid-Oost. July 9th 2014 we squatted the Vluchtopvang in Amsterdam-Oost. august 16th we squatted de Vluchtschool and august 23 we squatted het Vluchtgebouw

We Are located at Vluchttoren: Van de Sande Bakhuijzenstraat 2, 1061AG Amsterdam Zuid-Oost and Vluchtgebouw: Jan Tooropstraat 649, 1061 AE Amsterdam

If you donate money, we can use it to survive and live.

Stichting XminY
NL39 INGB 0000 6090 60
ovv WeAreHere voor VLUCHTGEBOUW / SMARAGDGROEP

Vrouwen Tegen Uitzetting
NL57 INGB 0006 4956 66
ovv WeAreHere voor VLUCHTTOREN

illegaal, uitgeprocedeerd, ongedocumenteerd, gelukszoekers en asielzoekers…

11138589_943718708995026_7443234617205160018_n

door ilhaam awees van we are here :

illegaal, uitgeprocedeerd, ongedocumenteerd, gelukszoekers en asielzoekers… Hoeveel namen hebben we wel niet gekregen? We zijn vluchtelingen en wij zijn hier!

Wij zijn hier niet voor een koelkast of voor een auto of omdat we het hier zo leuk vinden. Als ons land veilig zou zijn, dan zouden we daar zijn. Als we daar konden studeren en werken! Als we zelf konden kiezen om te trouwen en een gezin te stichten… Als we niet de kans zouden hebben om opgesloten te worden… Als we veilig zouden kunnen leven dan hadden we niet alles achtergelaten. Zouden we al onze familie, vrienden en kennissen achtergelaten hebben voor geld? Een land dat we nog niet kenden? Een land duizenden kilometers van ons land vandaan?

“Uitgeprocedeerd asielzoekers moeten het land verlaten!” wordt er geroepen. Makkelijker gezegd dan gedaan! Maar in het praktijk is het bijna onmogelijk. Je wilt ons terug naar een land sturen waar de overheid voor waarschuwt, een land dat niet geschikt is voor vakantiegangers. Voor ons is het blijkbaar wel goed genoeg? Wij kunnen en durven niet terug te gaan! We kunnen ook niet meer naar andere landen om asiel aan te vragen vanwege de Europese verdragen! Nee wij zijn hier niet voor je koelkast en je uitkering. We willen heus wel werken en belasting betalen; naar school toe gaan. Maar wordt deze mogelijkheid gegeven? We hebben niks kunnen doen omdat we moesten wachten op een verblijfsvergunning. In al die jaren dat we wachtten, hadden we allang kunnen werken en studeren. Nu kost het de overheid alleen maar meer!

En nu zijn we illegaal… We moeten terug naar een land waar we niet naar terug kunnen. We zitten tussen wal en schip. De nachtopvang is geen optie. Moeten we overdag op straat zwerven? Waar is onze toekomst? Wil je Amsterdam vol met zwervers hebben? Hoe kunnen we de samenleving helpen opbouwen als we illegaal zijn? Hierdoor ontstaan er juist problemen! Er is geen goed beeld over deze situatie: de overheid heeft al jaren het asielbeleid niet goed geregeld. De overheid geeft ons vluchtelingen steeds de schuld dat we niet terug gaan, terwijl ze zelf weigert in te zien dat het niet kan en ze dus haar beleid moet veranderen. Ik heb een droom… Maar kan ik deze waar maken in Nederland? Wij willen helpen de maatschappij op te bouwen. Was alles maar beter geregeld.

Vluchtelingen hebben veel talenten. Ze willen aan de maatschappij bijdragen en ze willen erbij horen. Laten we proberen dit mogelijk te maken.

Ilhaam Awees
31jaar oud.
afgewezen vluchtelinge uit Somalie/Jemen/Saudi Arabia.
vijf jaar in Nederland.

AKKOORD BBB LOST NIETS OP

11080020_952286271471603_3996392489397196822_o

P e r s b e r i c h t :

Akkoord BBB lost niets op.

Het akkoord dat door VVD en PvdA is bereikt is een typisch product van partijen die de ogen sluiten voor de realiteit van de asielpraktijk. Veel afgewezen asielzoekers kúnnen niet terugkeren, bijvoorbeeld omdat ambassades van de landen waar naar terug moeten, niet meewerken. Of omdat het oorlog is waarvoor asielzoekers zijn gevlucht, of omdat ze geen papieren hebben. Dit is het ‘asielgat’ waarvoor de actiegroep We Are Here al 2,5 jaar aandacht vraagt, omdat mensen worden afgewezen maar niet terug kunnen.

De voorgestelde ‘sobere’ en kort durende opvang lost deze problematiek niet op. Roepen dat er ‘een strenger terugkeerbeleid moet komen’ is verkiezingsretoriek, want in de praktijk niet uit te voeren, naar al jaren blijkt. Bovendien is de uitspraak van de Europese Commissie voor Sociale Rechten heel helder dat er geen voorwaarden, zoals tekenen voor terugkeer, mogen worden gesteld aan opvang.

Het is niet zo dat afgewezen asielzoekers ook echt uitgeprocedeerd zijn. Van de 200 vluchtelingen van We Are Here zijn er in de afgelopen tijd ruim veertig mensen in geslaagd alsnog een verblijfsvergunning te verkrijgen en heeft eenzelfde aantal een herhaald asielverzoek ingediend. Hetgeen laat zien dat de beslisprocedure van de IND helemaal niet zorgvuldig is. Een herhaalde asielaanvraag indienen is echter een arbeidsintensieve en langdurige weg, waar vluchtelingen begeleiding bij nodig hebben, in plaats van op straat te worden gezet. Veel asielaanvragers worden afgewezen omdat ze geen papieren hebben om hun identiteit mee aan te tonen, en ze ‘dus’ niet worden geloofd door de IND. Terwijl de redenen om te vluchten vaak schrijnend zijn en vluchtelingen grote gevaren hebben gelopen om in veiligheid te komen.

In de negen dagen durende onderhandelingen van de coalitiepartijen die dit beschamende resultaat hebben opgeleverd, heeft de VVD alles uit de kast gehaald om vluchtelingen te beledigen en te criminaliseren. Met als argument dat ze weigeren om de beslissingen van de rechter te respecteren dat ze moeten vertrekken. Halbe Zijlstra: ’Als Willem Holleder zo goed naar de rechter zou hebben geluisterd, zou hij geen dag in de gevangenis hebben gezeten’ (NOS journaal 20-4-15). Hij is duidelijk niet goed geinformeerd over de asielprocedure, anders zou de heer Zijlstra hebben geweten dat het strafrecht en het asielrecht niet met elkaar te vergelijken zijn. De rechter kan bij asielaanvragen in hoger beroep alleen formeel toetsen, dwz. of de procedure juist is gevoerd. Afgewezen in hoger beroep zegt dus niets over de al of niet terechte afwijzing van de asielaanvraag. De vluchtelingen van We Are Here en hun supporters protesteren met klem tegen de populistische en smakeloze manier waarop de VVD verkiezingspropaganda maakt ten koste van mensen die zich niet kunnen verweren.

WE ARE HERE weer verenigd na kraakaktie

vluchttoren

PERSBERICHT 16-4-2015

Gisteravond heeft de groep van We Are Here die uit de Vluchtgarage was gezet en door de stad zwierf, een nieuwe tijdelijke woning betrokken in de Vluchttoren aan de Sande Bakhuijzenstraat 2 (zijstraatje van de Jan Tooropstraat, tegenover het Lucas Andreasziekenhuis).

Dit leegstaande kantoorpand ligt naast het Vluchtgebouw, Jan Tooropstraat 649, waarin een ander deel van de vluchtelingen van We Are Here woont. Een groot deel van de groep is nu weer verenigd. Overleg met de politie staat voor vandaag op het programma. Pers is welkom vanaf 2 uur vanmiddag.

De vluchtelingen danken de supporters die dit nieuwe onderkomen gekraakt hebben, van harte.

Vorige nacht kregen de vluchtelingen gastvrijheid in Vrankrijk in de Spuistraat. De nacht daarvoor brachten ze door in een tentenkamp in Tolstraat, waar ze de volgende dag door de politie op gewelddadige wijze werden verwijderd, nadat hun tenten in beslag waren genomen. Veel buurbewoners kwamen solidariteit betuigen, waaronder de leerlingen van de tegen het tentenkamp gelegen Ivko College. De groep heeft gisteren opnieuw gedemonstreerd, bij het gebouw van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) op de Weteringschans en in het Vondelpark.

Een belangrijk doel van de groep van We Are Here is om zichtbaar te blijven om hun probleem aan de orde te stellen: nl. dat zij zijn afgewezen en het land zouden moeten verlaten. Daar zijn ze echter niet toe in staat omdat ze juist gevlucht zijn voor oorlog of vrezen voor vervolging. Ze kunnen ook niet worden uitgezet naar hun land van herkomst en zitten dus gevangen in Nederland.

Nachtopvang

Burgemeester van der Laan verklaarde gisteravond in Nieuwsuur dat zijn beleid er op gericht is de vluchtelingen te dwingen tot terugkeer door alleen nachtopvang te bieden. De burgemeester gelooft niet dat de vluchtelingen niet kunnen terugkeren. Hij haalt daartoe het ‘bewijs’ aan dat in de Vluchthaven, waar een deel van de afgewezen asielzoekers een half jaar opvang kreeg, van de 159 vluchtelingen er volgens hem 60 terug konden. Hiermee ‘bewijst’ hij dus ook dat 99 mensen niet terug konden, waarmee hij zijn eigen redenering ontkracht. Ondanks dat gemeenten niet over het asielbeleid gaan, schaart burgemeester van der Laan zich met zijn standpunt achter de VVD Staatssecretaris, die ook blijft volhouden dat de vluchtelingen weg kunnen en weigert in te zien dat dit niet mogelijk is.

De groep van We Are Here wil geen gebruik maken van de nachtopvang omdat ze het geen oplossing vinden om overdag op straat te moeten zwerven. Zij vragen om normale 24 uurs opvang.

Comitee van Europese Ministers

Gisteren kwam het Comitee van Europese Ministers met een uitspraak over de kwestie van de opvang, waar de regeringspartijen nu over in discussie zijn gewikkeld.

Volgens VN Speciaal Rapporteur voor extreme armoede en mensenrechten, Professor Philip Alston, heeft het Comitee van Ministers het standpunt van de Nederlandse regering verworpen en is Nederland wel degelijk verplicht onmiddellijk onderdak te verschaffen aan mensen in nood. Hij betreurt het echter dat de Europese ministers deze mening in zwakke bewoordingen stellen en Nederland alleen vragen te rapporteren hoe de opvang wordt uitgevoerd. Volgens Alston moet Nederland zich echter houden aan de eerdere uitspraken van het Europees Commitee voor Sociale Rechten: “ De wettelijke uitspraak van het Europees Comitee dat Nederland de verplichting heeft om noodhulp te geven aan dakloze ongedocumenteerde migranten wordt niet beinvloed door de resolutie van vandaag. Nederland kent niet alleen Europese, maar ook internationale verplichtingen om hulp te geven aan deze groep. Ik verwacht dat de Nederlandse regering nu de beslissing van het Europees Comitee zal uitvoeren om er voor te zorgen dat de situatie in het land in overeenstemming is met het Europees Sociaal Handvest en de internationale mensenrechten wetgeving.” aldus Alston.

Voor informatie en laatste updates zie onze facebookpagina

Welke aap uit welke mouw?

10382985_766202760079956_1808852849350515441_nVan der Laan (links) bezoekt de Havenstraat in 2014


door supporters van Wij Zijn Hier

Een interessant interview met burgemeester Van der Laan van Amsterdam in het blad ‘Wordt Vervolgd’ van Amnesty International (1). Problematisch ook, omdat er zoveel niet klopt van wat hij zegt.

We kennen Wij Zijn Hier van binnen en van buiten, al twee en een half jaar. We voelen de noodzaak om de uitspraken van de burgemeester te nuanceren en corrigeren. We blikken terug naar eerdere situaties, zoals de Havenstraat, waar de burgemeester over spreekt. Tragisch genoeg is deze informatie in de huidige situatie van dreigende ontruimingen nog steeds volledig relevant. Er is inmiddels zoveel gebeurd met de groep Wij Zijn Hier, dat valt helaas niet in een korte tekst toe te lichten.

Allereerst de zin over de combinatie Havenstraat en terugkeer: ‘Daar waren we eerlijk in‚ en dat was ook een van de voorwaarden van Den Haag om het experiment toe te staan.’

Dit is ronduit schokkend om te lezen. Later wordt er gesproken over een aap die uit de mouw kwam.: mensen wilden niet terug. Daar hebben mensen nooit een geheim van gemaakt en ze hebben altijd uitgelegd waarom dat is, omdat het gevaar voor hun leven zou betekenen. Dat is de kern van de actie. Er kwam na de Havenstraat inderdaad een aap uit de mouw en wel uit de mouw van de burgemeester, zoals Pieter Smit ook al schreef in Het Parool op 29 augustus 2014 (2).

Er is namelijk doordringend opgeroepen te tekenen voor de Havenstraat met steeds weer de boodschap van de burgemeester: “ Nee, het gaat niet over terugkeer; het gaat over werken aan jullie toekomst, in welke vorm dan ook.” De aap die uit de mouw kwam is dat er dus wel degelijk een deal was gesloten met Teeven over terugkeer en dat de vluchtelingen door woordenspel om de tuin zijn geleid.

Dezelfde misleiding voltrekt zich nu weer met het Programma Vreemdeling. In de vergadering van de Raadscommissie Algemene Zaken van Amsterdam op donderdag 29 januari j.l. (3) werd gesproken over dit programma. Burgemeester Van der Laan heeft het over een laagdrempelig loket voor 24-uurs opvang voor mensen die willen werken aan een oplossing. Er wordt geenszins genoemd dat de enige oplossing terugkeer is. De heer Paternotte van D66 prijst zelfs dit concept, omdat hij blij is dat dit programma er komt voor mensen die willen werken aan een nieuwe asielprocedure in Nederland, omdat er zoveel mensen zijn die alsnog een status blijken te kunnen krijgen.

Nu, in het interview met Amnesty, wordt gezegd: ‘Verder komt er een plek voor mensen die willen meewerken aan hun terugkeer.’ Weer een aap uit de mouw? Dit programma gaat over het leven van mensen en heeft verstrekkende gevolgen voor hun veiligheid, hun gezondheid en welzijn, daar kan je niet zo onzorgvuldig mee omgaan of woordenspelletjes mee spelen.

Daarnaast zegt Van der Laan in het interview: ‘Daar kunnen mensen terecht die zeer kwetsbaar zijn of met grote psychische problemen kampen.’ Dat is een zin waar we in theorie veel meer mee kunnen, maar die in praktijk niet blijkt te werken. Al 2,5 jaar proberen tal van zorgverleners, de vluchtelingen zelf, ondersteuners en advocaten duidelijk te maken dat alle mensen van de groep zeer kwetsbaar zijn en / of met grote psychische problemen kampen. Het gaat om vluchtelingen, die zijn gevlucht voor gruwelijke situaties, die een traumatische vlucht hebben meegemaakt en vervolgens in Nederland in een traumatische situatie terecht komen. Bovendien zijn mensen kwetsbaar omdat ze niet mogen werken, dus geen geld hebben om overdag te overleven en geen dagbesteding. En bovendien het risico lopen gearresteerd te worden omdat ze geen papieren hebben.

Ach en dan nog een keer het tramkaartjes-verhaal. In de eerder genoemde raadsvergadering vertelde een inspreker al dat er geen tramkaartjes worden verstrekt en ontkrachtte de burgemeester dit. Vluchtelingen worden zoals gewoonlijk niet geloofd. Supporters evenmin. Gelukkig vindt de burgemeester Amnesty een belangrijke organisatie en heeft hij zijn uitspraak tegenover hen gerectificeerd. De situatie over tramkaartjes blijft tot op de dag van vandaag onduidelijk, maar we zullen de burgemeester herinneren aan zijn belofte iedere dag tramkaartjes te verstrekken.

Dan nog enkele hardnekkig terugkerende punten.

Dat Van der Laan niet blij is met de vluchtelingen van Wij Zijn Hier is niet verwonderlijk. Ze brengen immers een eerder verborgen probleem aan het licht en doen dit vanuit zijn gemeente. Om iedereen die hen in enige vorm ondersteunt als activist te kwalificeren en activisten vervolgens te bestempelen als ongenuanceerd is een merkwaardige strategie. Er is een hardnekkig probleem met het asielbeleid en in plaats van dat te onderkennen en er iets aan te doen, schuift de burgemeester het de supporters in de schoenen. Als mensen willen weten hoe het echt zit – kom dan eens langs op een van de locaties en ondervind hoe breed en divers de groep is – zowel de vluchtelingen als hun ondersteuners.

De echte activisten zijn de vluchtelingen. Die zijn deze actie begonnen en zetten hem voort. In het interview geeft de burgemeester aan zelf een activist geweest te zijn. In zijn speech in het Vluchtkantoor op 29 november 2013 meldt hij zelfs dat het aanbod van de Havenstraat deels aan hun actie te danken is. Dus nog maar eens een reactie over de voortdurende onzin over het gijzelen van vluchtelingen door activisten. Iedereen die betrokken is bij de groep weet dat de vluchtelingen de beslissingen nemen. Dat zij soms vragen om advies en dat dit advies vaak zo uiteenlopend is (gezien de diversiteit van de supporters) dat zij alsnog zelf hun afwegingen moeten maken.

Over de zogenaamde groepsdruk om niet mee te werken aan terugkeer hebben we al vaker geschreven: Dit is totale stemmingsmakerij. Supporters hebben bij ambassades geleurd voor documenten om terugkeer mogelijk te maken voor mensen die dat graag willen. Als er mensen zijn die het uiteindelijk lukt om terug te keren naar hun land en familie wordt dit gevierd en in allerlei vormen ondersteund. Dat niet veel mensen zijn teruggekeerd is correct – immers niet veel mensen zitten in de situatie dat ze terug kunnen.

Dat er kritiek is op de continue focus van het Rijk en de gemeente op terugkeer, is correct. Niet in het minst vanwege de desastreuze gevolgen die (gedwongen) terugkeer voor individuen kan hebben – dit is ook aan den lijven ondervonden door de vluchtelingen van Wij Zijn Hier. En daarnaast vanwege de omstreden praktijken waarmee de terugkeer machine te paard gaat. Van het uiteenrukken van gezinnen, tot het mishandelen van de te deporteren persoon, tot de schokkende samenwerking met dubieuze instanties en het gebruik van valse papieren (4).

Voor wat betreft de cijfers die de burgemeester noemt – deze ontkrachten wij stellig al sinds ze genoemd worden. Er wordt een getal van 60 mensen genoemd uit de Havenstraat die hadden kunnen terugkeren. Wij hebben ons altijd afgevraagd waar dit getal vandaan komt. Aan het eind van de Vluchtkerkperiode (een half jaar voor de Havenstraat) – heeft Vluchtelingenwerk Nederland in opdracht van de gemeente Amsterdam een rapport geschreven over de groep van ‘159’.

Hieruit (5) blijkt dat de meeste mensen van de groep niet terug kunnen omdat het land van herkomst hen niet terug neemt, omdat Nederland geen mensen naar het betreffende land uitzet (bijvoorbeeld vanwege oorlog) of omdat de vluchteling er groot gevaar loopt (vanwege oorlog of omdat hij hij/zij tot een onderdrukte bevolkingsgroep behoort of vanwege politieke / mensenrechtenactiviteiten). De vraag is waarom deze informatie van Vluchtelingenwerk niet in de media en in de politiek is gekomen.

Wat bedoelt de burgemeester met 60 mensen die kunnen terugkeren? Uiteraard kan er een semantische discussie worden gevoerd over de term ‘kunnen terugkeren’ – als iemand een laissez passer (benodigd reisdocument) krijgt en op het vliegtuig wordt gezet en in het land van herkomst aan komt – is dit dan terug kunnen keren? Ook als deze persoon vervolgens vervolgd, vermoord, gemarteld of opgesloten wordt?

Los van de ‘mislukte’ terugkeercijfers is de burgemeester vol lof over het project Havenstraat. Dat zijn wij ook, maar om andere redenen. Ondanks dat het de supporters heel moeilijk werd gemaakt (creatieve activiteiten zoals de behang-dag werden verboden, parkeren was lastig, bezoektijden strikt en zonder legitimatie kwam je sowieso niet binnen), hebben vrijwilligers keihard gewerkt aan een succesvol programma. Zij onderhielden contacten met hulpverleners medische en psychische zorg, dat ging niet vanzelf. Zij presenteerden een plan voor cursussen en opleidingen maar hoorden vervolgens maanden niks van de gemeente. Toen de periode al halverwege was, kwam de gemeente uiteindelijk met een plan, dat ongeveer identiek was aan het eerder gepresenteerde voorstel. Tijd vloog voorbij. Een half jaar is niet genoeg om aan de lastige bewijslast voor een procedure te werken, maar aan het eind van het half jaar telde het welzijn en de toekomst van de mensen niet meer.

De vluchtelingen startten in de Havenstraat met een nieuw trauma – namelijk moeten wonen in een gevangenis. De minimale psychologische hulp die vrijwilligers al vanaf de Vluchtkerk hadden opgezet, liep door, maar liep hierdoor wel weer een knauw op. Psychologische behandeling vanuit de gemeente startte niet tijdens de Havenstraat periode; er werden alleen intakes gedaan en behandelplannen opgesteld (en niet uitgevoerd). Na lang lobbyen kregen mensen in elk geval de mogelijkheid hun kamer van binnen af te sluiten. Aan het eind van de Havenstraatperiode heeft een groep supporters, samen met een advocaat een zeer gedegen en compleet evaluatieverslag geschreven dat er heel anders uit zag dan de evaluatie van de gemeente (6).

De burgemeester zegt moe te zijn. Maar wat denk je van de vluchtelingen? Die zijn inmiddels niet alleen maar ‘te moe voor dit gedoe’ maar uitgeput en regelmatig wanhopig. Maar zij hebben geen enkele keus, dus ze slepen zich voort. Gelukkig weten ze ergens toch steeds weer de motivatie en levenskracht vandaan te halen voor nieuwe acties, projecten en initiatieven.

Dat de mensen daarvoor bij elkaar willen blijven spreekt voor zich. Zonder zich als groep te profileren was er nooit zoveel aandacht geweest en nooit zoveel bereikt. Natuurlijk probeert de burgemeester op allerlei manieren de groep uit elkaar te krijgen. Dat was al in het tentenkamp Osdorp in de winter van 2013 toen de vluchtelingen een tijdelijk onderdak (4 weken) verspreid door het hele land werd ‘aangeboden’ en dat gebeurt nu weer met een onwerkbare nachtopvang door het hele land.

De burgemeester concludeert dat de vluchtelingen van Wij Zijn Hier tot doel hebben hier te blijven. Begint er dan eindelijk iets door te dringen? Inderdaad – vanaf het begin van de actie proberen deze mensen duidelijk te maken: Wij kunnen niet terug naar ons land van herkomst, maar ook niet naar een ander land i.v.m. de Dublin akkoorden en krijgen ook geen toestemming om hier te blijven. Waar moeten we dan zijn? Ze kunnen dus geen kant op. Dit is precies het punt dat ze willen maken. Ze vragen niet om nachtopvang, niet om brood, niet om een bad. Ze vragen om een ‘normal life’ – de mogelijkheid om (ondanks dat ze alles in hun leven verloren hebben en ondanks de trauma’s die ze met zich meedragen) een nieuw bestaan op te bouwen, zich nuttig te kunnen maken, zich erkend te voelen als mens. Daar strijden de vluchtelingen van Wij Zijn Hier voor al ruim 2,5 jaar lang. En ook weer op dit moment, met de dreigende ontruiming van de Vluchtgarage en andere locaties.

Over de reden dat ze hier in een vacuüm terecht komen, zijn de vluchtelingen ook heel duidelijk: dit komt door het gat in het Nederlandse asielbeleid. Dat de bewijslast die de vluchtelingen hebben in hun procedure vaak bijna onmogelijk is, kan iedereen beamen die ooit een vluchteling heeft proberen te assisteren bij een asielaanvraag. Als je eenmaal in de eerste procedure afgewezen bent omdat je je verhaal niet met voldoende bewijzen kon onderbouwen (bijvoorbeeld omdat je bij het vluchten voor je leven niet had bedacht je arrestatiebevel mee te nemen, je mensensmokkelaar je geen kwitantie heeft gegeven, je niet op de kaart aan kan wijzen waar je dorp ligt, omdat je nog nooit een plattegrond hebt gezien, of omdat je in je interview niet alles hebt verteld omdat je bang was), is het heel erg lastig om in een nieuwe procedure kans te maken omdat er sprake moet zijn van een nieuwe situatie.

Toch – met assistentie en de mogelijkheid om te bellen of mailen en niet dagelijks bezig hoeven te zijn met de vraag waar je vannacht slaapt – is het een stuk of tachtig mensen van de groep inmiddels gelukt om een nieuwe procedure te starten en/of om alsnog een verblijfsvergunning te bemachtigen. Dat deze mensen hier geen perspectief zouden hebben is dus totale onzin. Ook het VWN rapport geeft aan dat het grootste deel van de groep in procedure zit of bezig is met verzamelen van bewijs.

We hopen dat de burgemeester – net als wij – zeer verheugd en trots is over het feit dat tientallen vluchtelingen van de groep die ten onrechte waren uitgeprocedeerd/afgewezen, nu alsnog zijn erkend als vluchteling; ook personen die op het lijstje stonden voor terugkeer. Hoewel tragisch dat zij door het slechte Nederlandse beleid een deel van hun leven zijn verloren, kunnen zij nu in elk geval de draad weer oppakken.

Dat burgemeester Van der Laan niet over het beleid gaat, is iedereen van de groep duidelijk. Maar tegelijkertijd sprak hij dus wel met Staatssecretaris Teeven en maakte hij zelfs deals met hem over de Havenstraat. Uiteraard richt het protest van Wij Zijn Hier zich in eerste instantie op het landelijk asielbeleid. Maar dat neemt niet weg dat ook de gemeente Amsterdam zich aan gerechtelijke uitspraken en internationale verdragen dient te houden.

Gemeentes hebben een zorgplicht voor de mensen die in hun gemeenten verblijven. Als de gemeente naar de regering blijft wijzen en de regering naar de gemeente, dan blijven de getroffen mensen altijd het slachtoffer hiervan. Dit vinden wij ontoelaatbaar. Van der Laan doet alsof Amsterdam voorop loopt, maar dit is absoluut niet zo. Andere gemeenten hebben wel 24-uurs opvang en Utrecht heeft dit zelfs al vele jaren, lang voor de uitspraak van het ECSR (7).

Nederland loopt zeker niet voorop met een humaan opvangbeleid. Mensen, die in eerst aanleg afgewezen zijn, worden na een periode van 6 tot 12 weken helemaal niet meer opgevangen; in buurlanden zien we dat opvang altijd gegarandeerd blijft ook als iemand geen asiel gekregen heeft. Van der Laan verwijst in het interview naar het bestuursakkoord van 2007 en dat er daarna geen opvang geboden mocht worden door gemeenten. Amsterdam deed dit echter voor 2007 ook niet en Utrecht is het juist na 2007 gewoon blijven doen. Zo kan het dus ook.

De vluchtelingen zullen de gemeente blijven wijzen op hun plichten. In maart 2014 zei de burgemeester nog: bed, bad en brood voor jullie allemaal – dat krijgen jullie nooit.  Inmiddels is dat er. Blijkt maar weer dat mensenrechten aan de kaak stellen zin heeft.

Van der Laan vindt dat we zouden moeten dansen op de tafel met de huidige beleidsontwikkelingen, maar er moet nog heel wat gebeuren voordat wij op tafel kunnen dansen. Geen oplossingen die op papier mooi klinken maar in de realiteit de meeste mensen nog steeds op straat laat staan. Maar echte oplossingen waardoor er een einde komt aan het lijden van mensen die vast zitten in Nederland zonder papieren en zonder serieus genomen te worden.

Meer supporters om dat te bereiken (in alle mogelijke vormen) zijn daarbij van harte welkom.

1. Interview met Van der Laan in Wordt Vervolgd
2. Stuk van Pieter Smit in Het Parool
3. Raadscommissie terug te luisteren vanaf 3:00.00
4. Uitzending Nieuwsuur over delegatie uit Guinee (volledige uitzending terug te zien rechts)
5. Rapport VWN 
6. Evaluatieverslag Havenstraat
7. Beknopte informatie over uitspraak ECSR op de site van Amnesty

WIJ ZIJN HIER OP DE DAM TEGEN HET FALENDE ASIELBELEID

wzh

P E R S B E R I C H T

Vluchtelingen van We Are Here protesteren Vrijdag 3 april op de DAM van 17:00 tot 19:00 uur tegen het onmenselijke asielbeleid.

Wij, de vluchtelingen van WE ARE HERE willen een oplossing voor onze situatie: wij zijn afgewezen, maar kunnen niet terug naar ons land. Wij komen uit landen vanwaar we gevlucht zijn voor oorlog en vervolging. Wij moeten op straat overleven, worden gedetineerd,  opgejaagd, gekleineerd. WIJ WILLEN EEN NORMAAL LEVEN.

Wij protesteren tegen het feit dat wij uit de gekraakte Vluchtgarage worden gezet, terwijl dat ons enige onderkomen is en we geen alternatief hebben en dus op straat staan.

Wij protesteren tegen het feit dat de gemeente Amsterdam alleen nachtopvang biedt, waardoor wij overdag op straat moeten zwerven, zonder geld, zonder dak boven ons hoofd, zonder iets. De straat is, juist voor ons omdat we geen papieren hebben, heel onveilig omdat we het risico lopen door de politie te worden gearresteerd en soms 9 maanden lang in detentie zitten. Waarna we weer op straat worden ‘geklinkerd’, omdat we niet kunnen worden uitgezet.

Wij protesteren tegen een onzorgvuldige asielbeleid waarin wij, vaak onterecht, worden afgewezen. Velen van ons hebben, met veel moeite om door de asielbureaucratie te komen,  inmiddels wel een verblijfsvergunning veroverd. Daaruit blijkt hoe onzorgvuldig de IND te werk is gegaan door ons af te wijzen.

Wij protesteren dat we niet mogen werken en dus geen geld hebben om te overleven, we niet naar school mogen of een andere dagbesteding hebben. WIJ WILLEN EEN NORMAAL LEVEN!

Vrijdag 3 april 17:00 – 19:00 uur op de DAM in Amsterdam.