Yearly Archives: 2017

Vluchtelingen Wij Zijn Hier kraken in Osdorp

23845566_1701980956502127_3843999929516410619_o

Zaterdag 25 november 2017 hebben wij, een groep van 20 Swahili-sprekende vluchtelingen van het vluchtelingencollectief ‘Wij Zijn Hier’ het pand met adres Osdorpplein 881-882 in Amsterdam in gebruik genomen.

Wij voelen ons gedwongen om op deze manier huisvesting te vinden omdat we anders over straat moeten zwerven. De nachtopvang, beter bekend als BBB, zit vol, heeft inmiddels wachtlijsten en dwingt ons overdag op straat zonder geld of bezigheid (werken of studeren mogen we niet). Het geeft veel stress en we weten eigenlijk niet eens waar we naar het toilet kunnen. Ook als we ziek zijn, moeten we de straat op. De nachtopvang geeft geen rust en zelfbeschikking. Er wordt ons bijvoorbeeld verteld wanneer en wat we moeten eten, zelf koken is niet mogelijk. Ons gevoel van vrijheid en menselijke waardigheid wordt ons ontnomen. Daarom betrekken we leegstaande panden die niet in gebruik zijn.

We hebben de Gemeente Amsterdam de afgelopen 5 jaar steeds onze situatie uitgelegd en gevraagd om ons te helpen met de basale voorziening van onderdak, maar de gemeente vindt dat het de landelijke overheid is die dit probleem moet oplossen. Om aan je toekomst te kunnen werken, is het nodig om een beetje tot rust te kunnen komen. Velen van ons werken aan een hernieuwde asielaanvraag. De voorwaarden die hiervoor gesteld worden, zijn niet makkelijk. Maar we weten dat het mogelijk is als we de kans krijgen; van de Wij Zijn Hier groep hebben inmiddels rond de 100 personen alsnog een verblijfsvergunning gekregen.

We zijn een groep van 20 personen en willen goed voor het gebouw zorgen en met respect voor onze buren in ons nieuwe onderkomen gaan wonen. We hebben in het verleden regelmatig goede afspraken kunnen maken met pandeigenaren. We hopen hier te kunnen verblijven zolang het gebouw geen nieuwe concrete bestemming heeft. We verwelkomen de buren ons te bezoeken en kennis te maken. En we hopen solidariteit te ontvangen van de buurt. Geen mens zou uitgesloten mogen worden van de maatschappij.

 

Steun Wij Zijn Hier tegen ontruiming kraakpand

wzh

17 NOVEMBER VANAF 7.30
Nienoord 2 in Diemen
metro 53. halte Verrijn Stuartweg


SOLIDARITEIT MET WIJ ZIJN HIER

De bewoners van Wij Zijn Hier van het kraakpand Nienoord 2 in Diemen hebben de oprotbrief van de politie ontvangen: Vrijdagochtend 17 november 9:00 dient het pand “leeg achtergelaten te worden”.

De algemene vergadering van zondag 12 november heeft definitief besloten:
DE BEWONERS GAAN HET PAND NIET VRIJWILLIG VERLATEN. ZIJ ROEPEN ALLE SYMPATHISANTEN VAN HUN BEWEGING OP OM VRIJDAG VANAF HALFACHT IN GROTEN GETALE NAAR HUN PAND TE KOMEN OM HUN GEWELDLOOS VERZET KRACHT BIJ TE ZETTEN.
SYMPATHISANTEN, LATEN WE HEN STEUNEN EN TONEN DAT WIJ DIT MENSONWAARDIGE ONTMOEDIGINGSBELEID NIET PIKKEN. WIJ ZIJN HIER EN WIJ HEBBEN ELKAAR NODIG OM HET SYSTEEM DAT ONS ALLEN ONDERDRUKT TE BESTRIJDEN.

De Diemengroep van Wij Zijn Hier

 

– – – E N G L I S H – – –

SOLIDARITY WITH WE ARE HERE

The residents of the Nienoord 2 squatting house received the police letter announcing their evition: Friday morning 17 November 9:00, their property must be “left empty”.

The general meeting of Sunday November 12th has permanently decided

THE INHABITANTS WILL NOT LEAVE THE HOUSE VOLUNTARILY. THEY CALL ALL SYMPATHISERS OF THEIR MOVEMENT TO COME IN GREAT NUMBERS TO THEIR HOUSE TO SUPPORT THEIR PEACEFUL RESISTANCE.
SYMPATHISERS, LET US SUPPORT THEM AND SHOW THAT WE DO NOT ACCEPT THIS DEGRADING POLICY OF DETERRENCE. WE ARE HERE AND WE NEED EACH OTHER TO FIGHT THE SYSTEM THAT OPPRESSES US ALL.

De Diemen group of We Are Here

22780179_1697279406957717_3217359650963918713_n

achtergrond info:

Wij zijn een groep ongedocumenteerden die deel uitmaakt van Wij Zijn Hier, dat al vijf jaar strijdt voor “een normaal leven”, gelijkwaardig aan dat van alle andere mensen die hier leven. Wij vluchtten uit gebieden waar oorlog heerst of honger of extreme armoede of waar wij politiek zijn vervolgd – omstandigheden die mede zijn veroorzaakt door Europese, ook Nederlandse (post)koloniale inmenging; onze asielaanvragen zijn afgewezen of blijven eindeloos in behandeling; sommigen van ons hebben, vaak na vier, vijf of meer herhaalde asielverzoeken alsnog een verblijfsvergunning gekregen, zonder dat wij kunnen begrijpen waarom de een wel en de ander niet (willekeur!). En zelfs als sommigen van ons terug willen, kunnen ze dat vaak niet omdat het land van herkomst hen niet toelaat. Zo blijven wij steeds leven tussen hoop op dat papier dat de poort opent naar een “normaal leven”, en vrees om in vreemdelingendetentie te worden geplaatst of te worden gedeporteerd.

Omdat wij geen “recht” hebben op onderdak hebben wij, na vele omzwervingen langs meer dan 27 kraakpanden, in april dit jaar een leegstaand gebouw gekraakt van het complex Nienoord 2-5, in Diemen, dat eigendom is van Arq, een koepelorganisatie die zich richt op de gezondheid van getraumatiseerde vluchtelingen. Hoewel zowel Arq als de gemeente Diemen zich tot nu toe welwillend hebben opgesteld ten aanzien van de situatie, wil Arq ons nu toch laten ontruimen! Terwijl er tegelijk meerdere leden van Wij Zijn Hier cliënt zijn van Equator, onderdeel van Arq, waar zij deelnemen aan het programma voor traumaverwerking, of hulp hebben gezocht bij Stichting Immo op hetzelfde terrein, dat zich bezighoudt met de bescherming van mensenrechten en onderzoek doet naar marteling of anderszins inhumane praktijken. Wij kunnen dat niet begrijpen! Het ergste is nog dat men ons nu wil verjagen, zoals al vele malen eerder is gebeurd, op het moment dat het koude seizoen aanbreekt! De burgemeester van Amsterdam heeft wel eens gezegd dat in zijn stad geen mensen op straat moeten slapen, verwijzend naar de zogenaamde Bed-Bad-Brood-regeling, maar dat is een wassen neus, want de BBB’s zijn vol met een wachtlijst van 200 personen!

Wij willen geen pseudo-oplossingen meer, wij willen onderdak! Daarom hebben we besloten om als ze komen om ons te ontruimen, wij niet vrijwillig vertrekken! Wij blijven! Wij hebben immers geen plek waar wij naartoe kunnen. Na 27 ontruimingen willen wij nu de burgers van Diemen en Amsterdam en omstreken confronteren met onze hopeloze situatie, we hebben geen andere keus!
Wij roepen daarom alle sympathisanten van onze beweging op om ons daarbij te steunen.

De Diemen-groep van Wij Zijn hier
info: https://www.facebook.com/WijZijnHier

– – – E N G L I S H – – –

We are a group of undocumented refugees and part of We Are Here.
Since 5 years we are fighting for “a normal life”, equal to all other people living here. We fled from areas where war prevails, or hunger, or extreme poverty, or where we have been politically prosecuted – conditions caused partly by European, also Dutch (post)colonial interference; our asylum applications have been rejected or remain endlessly pending; some of us have received a residence permit, often after four, five or more repeated asylum requests, without us being able to understand why the one does get them and the other does not (arbitrariness!). And even if some of us want to go back, they often cannot, because the country of origin does not allow them. Thus, we continue to live between hope for the paper that opens the gate to a “normal life”, and fear of being arrested, put in detention or getting deported.

Because we have no “right” for shelter, after many perigrinations along more than 27 squats, in April we squatted a vacant building from the Nienoord 2-5 complex in Diemen, owned by Arq, a dome organization focused on the health of traumatized refugees. Although both Arq and the municipality of Diemen were so far favorably disposed towards our situation, now Arq wants to evict us! While at the same time several members of We Are Here are clients of Equator, part of Arq, where they participate in the trauma treatment program, or have sought help from the Immo Foundation an orgaisation on the same site, that investigates torture and inhumane practices and is defendung human rights. We cannot understand that! The worst is that, as has happened many times before, they want to chase us away now, when the cold season starts! The mayor of Amsterdam once said that in his city no one should sleep in the street, referring to the so-called Bed-Bad-Bread scheme, but that’s a beautiful lie, since the BBB’s are full, with a waiting list of 200 people!

We do not want anymore pseudo-solutions, we want accomodation! Therefore, when they will come to evict us, we will not leave voluntarily! We stay! We have no other place to go. After 27 evictions we now want to confront the citizens of Diemen and Amsterdam and surroundings with our hopeless situation, we have no other choice!
We therefore call upon all sympathizers of our movement to support us.

The Diemen Group of We Are Here
info: https://www.facebook.com/WijZijnHier

 

WIJ ZIJN HIER OP HET ZEEBURGERPAD

23213400_1682669751766581_3315166425693325856_o

Zondag 5 november 2017 hebben wij, de Unity-groep, onderdeel van vluchtelingencollectief ‘WE ARE HERE’ het pand op het Zeeburgerpad 94 in gebruik genomen in Amsterdam. De ruimte stond al een tijd leeg. Helaas zijn wij genoodzaakt om op deze manier onderdak te verkrijgen, omdat wij anders overdag op straat moeten zwerven.

Velen van ons verblijven al lange tijd in de Bed Bad Brood (BBB) voorziening van de gemeente. De BBB biedt echter geen humane oplossing voor onze situatie. “Wij moeten elke dag voor 09.00 uur het pand verlaten, ook als het regent, koud is of als we ziek zijn en we mogen pas om 16.00 uur weer naar binnen. We hebben geen geld voor bijvoorbeeld een kop koffie, eten of om naar de toilet te gaan. Elke dag op straat doorbrengen is zeer stressvol en heeft veel impact op onze geestelijke en lichamelijke gezondheid” aldus een van de BBB gebruikers.

Hoewel de vluchtelingen herhaaldelijk aandacht vroegen voor deze zorgelijke situatie, kiest de gemeente ervoor deze mensonterende situatie te laten voortbestaan en zelfs de criteria van opvang te verscherpen zodat nog meer mensen buiten moeten slapen. Dat een BBB voorziening anders kan worden ingericht wordt aangetoond door andere gemeenten (zoals bijvoorbeeld Groningen) die wel kiezen voor een humane 24-uurs oplossing. De BBB voorziening van de gemeente Amsterdam biedt geen oplossing voor onze situatie en wederom vragen wij aandacht voor hiervoor.

De groep bestaande uit 25 mensen (mannen en vrouwen) zullen hier gaan wonen wonen. Ze zullen contact opnemen met de eigenaar en hopen hier te kunnen wonen zolang het pand geen andere bestemming heeft. De groep is van plan om hier rustig te wonen en een goede relatie op te bouwen met de buurt. De eerste buurtbewoners kwamen al op bezoek vanmiddag.

WAH5: VIJF JAAR WIJ ZIJN HIER

21319099_1363720437029730_614913246684777528_o
Van links naar rechts, achter naar voren:
Cor Offman, ?, Lambert Meertens,
Jo van der Spek, ?, Pablo Eppelin, Brit de Jong, ?, Thomas Spijkertboer, Khalid Jone,
Henk Griffioen, Osman Yoonis, ?, Katy, Annet, Sinead Wendt, Ton Meurs, Joan,  Maud van der Linden, Savannah Koolen,
Joyce Maas, Ahmed Aden, Adam Yaya, Salim, Abdihakim, Bernard, Mustapha, Co van Melle, Sinan, Ahmed, Rosa, Noufou, Yusuf


Foto’s manette ingenegeren
tra

In the garden behind the Worldhouse, where We Are Here began 5 years ago on the 4th of September, we came together as refugees and supporters. Looking back and ahead, listening to

In de tuin achter het Wereldhuis, waar Wij Zijn Hier 5 jaar geleden begon op 4 september. We kwamen die dag samen als vluchtelingen en ondersteuners. We keken terug en vooruit.

Speeches by Khalid Jone, Osman Yoonis and Jo van der Spek (M2M) (Part 1):

Speeches by Paul of the Diaconie, Co van Melle, Kofi, Cor and Joan. (Part 2):

 

21319260_1363719837029790_2073454722432437267_o
Co van Melle

jo

21427206_1363719693696471_962052703148323383_o
Yusuf

21273560_1363719460363161_3762670674634685492_o
Khalid Jone

21272753_1363719880363119_317079428710690660_o
Co van Melle en Joan

paul
Paul van Oosten

21273476_1363719733696467_5178853002188124952_o
Katy

21316263_1363719287029845_5842358676457776729_o
Khalid Jone, Osman Yoonis, Abdihakim, Bernard

21316372_1363719960363111_9163102933804211611_o
Salim

21273343_1363720303696410_3496931600995363394_o
Cor Ofman en Co van Melle

21366668_1363720083696432_2128319488357990826_o

21368769_1363725150362592_5054718315245556816_o

21272940_1363720260363081_5766591841725345064_o

21316160_1363719973696443_9214137065485630085_o
Khalid Jone, Osman Yoonis, Dokter Co,  Abdihakim

 

20120923_175818

De pioniers van We Are Here op 25 september 2012 in het Wertheimpark: Getachew, Ahmed Aden (Somalia), Qusay (Sudan),
?, ?, Tulu (Ethiopia), Reeda (Eritrea), Hewan aka Mimi (Ethiopia), Mohamed (Somalia), Freweny (Ethiopia), ?, Omar (Sudan),
Habib (Yemen), Pioneers that are not on this photo: Mahmoud spokesperson (Somalia), Young Ahmed (Somalia),
Bernard (DR Congo), Cali (Ethipia), Shu (China), Sergei (Armenia, deported after the garden), Mouthenna (Mauretania)


We Are Here: Look with Us, Not at Us

Notes on Powerless Sovereignty

By Jo van der Spek

Alone we are nothing.” (anonymous member of We Are Here)

Since 2011 irregular migrants, refused asylum seekers, undocumented aliens or whatever they are called, have taken the stage in the Netherlands. In Amsterdam this movement of refugees-on-the-street has a name: We Are Here (WAH). No longer they are in hiding, no more relying on lawyers or helpers, no more being alone and exposed to all sorts of mistreatment. Out in the open, together, demonstrating and camping, demanding a solution. Demanding normal life. An impossible demand? False hope? Short cut to suicide? Or is WAH the solution? Could the show-‘n’-tell method finally succeed in toppling a deadly pyramid of cold measures? Is society moved enough to move their government, to rewind, undo and recreate another world? A world where no man or woman is illegal, where rich and poor can see through hate and fear, where the tourist is equal to the alien. We Are Here is a radical answer to a brutal denial. It’s NO, NO, NO against GO, GO, GO.

Me and my migrant.

Quite often people ask me what is your solution?” Well, let us first understand what is the problem, because the way you define the problem defines the path to any solution. The power to define is at the heart of the struggle of people that are usually (made) invisible, unheard, disposable.

Imagine you’re a lucky refugee from Eritrea, Sudan or Syria. Lucky because you made it all the way. You are fortunate enough to quickly obtain a refugee status and are allowed to enter the Dutch welfare system through the front gate. Sooner or later you will find out that the tedious and often humiliating life in an AZC (Center for Asylum Seekers) , all the paperwork, even the trouble to get your family safe with you, and getting all the hidden codes right, that all this was just the beginning of normal life in the Netherlands. Thou shalt participate. Integration in a this country is your duty, your fate. And your problem. It is an offer you cannot refuse, but in exchange you are supposed to sacrifice your identity. As they say in Dutch: Doe mee of ik schiet.” (Join or Die).

Take a paperless migrant. Access denied. You live on the street, in the jungle. You are not supposed to be here at all. You are stuck in the black hole of Europe’s migration management, starving in the swamp. Bare life. Negative: leave this country, go back, disappear. You will say: I can’t go back, give me papers, a residence permit, a chance to show that I can work, can contribute, can realize my dreams. He may refer to the well-known American principle of the right to the pursuit of happiness. This is what We Are Here is all about. Not to be an outlaw, a criminal, a beggar, a slave.

A journalist, a politician or maybe yourself would rather look at the problem as too many migrants, too much trouble, risk, even danger. And too many people, readers, voters or friends not liking them migrants, natives afraid to lose their reservation. Their most frequently asked question: How many are there?” (Answer: we don’t count, everybody counts). They usually find a polite and abstract way of formulating the problem, a reluctance to make it personal and concrete. This reluctance may occur out of fear for your own ignorance or prejudice, afraid to make an incorrect assumption. Or just polite to not offend the other in the conversation. This is the civilized Western eye.

Here we should not forget the homegrown average racist, possibly less civilized, with a myopic bias believing claims about knifing Islamists and voodoo practitioners going after your daughter, your job, your neighborhood, your pension. In their eye migrants are at best gelukzoekers (fortune seekers), in pursuit of happiness. At worst they are profiteers, trespassers and terrorists. Obviously for these folks, the migrants are the problem. But not this nice black guy next door :)

Then there are people who’ve had intense encounters with refugees, migrants, documented or not, from all parts of the world. Some may have lived themselves among Africans or Asians, or have a common love life. These people will not speak in general abstractions, but rather refer to their private encounters and personal relations. They may be upset about the obstacles that separate one from the other. The unfair visa requirements, the operational autism of the IND, the confusing cultural differences, the expectations turning into frustrations. Migration is a personal story, a challenge for your relation to the other. And to the world. And that can be a huge problem too.

From my personal perspective, as a participating activist of WAH, the problem is the current migration politics, or, as it is called clinically, migration management. These politics lead to death and despair among too many migrants from Africa, the Middle East and Asia. When the objects, victims and survivors targets of this war on migration start organizing and take the stage in a western capital, it is my trip too. As one of the proud godfathers of We Are Here, I tell my fearless friends without proper papers: you are not the problem, you are the beginning of the solution”. Because they shamelessly show themselves in their miserable circumstances, but also send a message to society: we want Normal life. A slogan that is at once banal and radical: we want to be like you. Equal.

– WAH has been the most successful political campaign of the century in the Netherlands, in the same league as the campaign to unmask Zwarte Piet , the black servant of the white saint Nicholas, as a racist icon.
– WAH has provided shelter for 100’s of irregular migrants for 5 years. Almost 100 of them have obtained their status, individually.
– WAH has saved the squatters from becoming a negligible factor in the social life.
– WAH has saved the squatters from becoming a negligible factor in the social life, since squatting buildings for the damned of the earth is a new and respectable mission.
– WAH has prevented the criminalization of so-called illegal aliens, as was the intention of the government.
– WAH has determined the national political agenda with 2 governing parties unable to compromise their way out of the dilemma, stuck between the harsh and the almost human treatment of the human debris that they produce.

It’s true! So how did we do this?

The hole in your shoe.

Het Asielgat, the black hole you find yourself in when your request for asylum is rejected and are not able to leave this country, will not be filled by the government. Exclusion is of the essence of every system, which says you are either in or out. We can’t go back” was the slogan WAH choose for the demonstration celebrating the 4th anniversary. And this is true in various ways. The uncountable members of WAH have all gone through a series of life changing experiences, leaving home, moving here, fighting for recognition and dignity, so many years lost in absurd life. etc. Supporters too have had exciting and frustrating moments. But refugees have lost a lot and left a lot behind. They will not be the same person when they would go back. Equally, the situation at home will not be the same as when they left. As supporters, we are not as innocent as when we first met. We have changed too. We can’t go back to where we were. We have to move on and hopefully forwards. Life is not supposed to stand still.

Life in a refugee camp is on hold”, I heard Elisabeth Koek say on the radio, based on her experience in Syrian refugee camps. But Amsterdam is NOT a refugee camp.

A political solution for the asylum procedure that would give equal rights (to normal life) to all who are here (in Amsterdam) is not going to happen in the next few years. The mere presence, even symbolically, of WAH is a political fact and a statement in itself. (The mayor of Diemen did not understand this at all, when he asked the WAH band to play at the festival Daarom Diemen (Therefore Diemen) , but not make political statements. Undocumented migrants, presenting themselves as the WAH band IS a political statement in itself).

We Are Here had started in 2012 as a tent camp in a fringe neighborhood at the Notweg in Amsterdam Osdorp. It was a ramshackle tent camp, completely off-grid, depending on the good hearted neighbors for food and a shower, but a sensation for the media, a shock for the authorities and an eye-opener for the people. The population rapidly grew into the hundreds, representatives joined te nation on TV and in Parliament, but nothing really changed. Until the mayor after two months of agony put an end to the camp. And then aborted the imminent self-organizing power and energy of the refs, hand in hand with the church folks. After the eviction on November 30th, shelter was found in an empty and ugly church, soon dubbed the Vluchtkerk (Refugee Church). It was first squatted and then patronized by the Protestant Church who had both the financial resources and the good connections with City Hall to run the show, and keep it under control.

We Are Here is presence AND presentation. Shelter is the basis of being present, both a temporary solution: we are together, safe AND a political statement: visibility, we are real, we exist. For most refs it is ONLY a temporary, or rather intermediary solution, from where to create individual solutions (status, black work, exposure in the media, etc.). A concrete building offers other migrants, supporters, helpers, media, politicians, etc. a meeting point, access to connect with the refs and do things. These things are usually not based on a political strategy at all. Emotional drive and personal relations prevail. The bad side of this, in my humble opinion, is that this approach creates dependencies, and individual paths, rather than collectivity, thinking together, planning and action. The charity aspect, that is also the key element in many of the religiously inspired support offers, can harm the necessary self-organization, articulation and self-representation of refugees-on-the-street. Self-organizing is necessary because it enables you to play your own role in the game and not serve only as a puppet.

The most obvious, albeit negative illustration of the importance of self-management was the Vluchtkerk, where all recognized members of WAH were registered and handed ID’s, excluding all other refs. While on the other hand all kinds of volunteers were welcome in the church , from hard core anarchists to newborn evangelists.

How was the collective of refugees destroyed? How was the growth of a powerful community stifled? And why are we still here? The Dutch disease is an affection that replaces solidarity by charity, that gives you hope but never satisfaction, that doesn’t kill you but helps you perish by yourself. What are the symptoms of the Dutch disease as made visible by We Are Here?

 – Keep them moving from camp to camp, jungle to jungle, building to building. Aborting attempts to become part of the local environment.
–  Keep the building closed, without exchange. Suffocating those who stay inside the pressure cooker.
–  Give some refugees their bloody individual status, making the collective weaker.
–  Neglect their power to act, think and decide. Doing it for them.
–  Condemn them to being refused, refugees, losers. In need of help and care only.

WAH is the presentation, the visible demonstration, that something is completely wrong in this country, or on this continent. People who are here are damned by the system. To end this damnation, we must change the system. Looking the right way, in stead of looking away, is a good start. But personal attachment and charity are not enough. Private solutions are not sufficient. It is really necessary to act together for political change, for a different way of looking at migrants, refugees and at ourselves? Being visible as a group is the basis of presentation. This can be done in different ways. For me it is normal to make visible that We Are Here is in this place, this building. Hanging out banners, handing out flyers, welcoming visitors on a daily basis is the way to go, I would say. But this is NOT happening at all! And if it is happening, it is mostly done by supporters. The visibility for the refs is only every now and then in a demonstration, and spokes persons are talking with the media. But the lobbying is done by supporters, the flyers and press releases are mostly written by supporters. Again, the Vluchtkerk was a good illustration: no banner or flyer was visible from outside, everybody inside, doors closed. Lots of media and press, but not much empowerment or self-organizing by the refugees. Although I ought to share some doubt here. I tried myself to create a media space in the basement of the Vluchtkerk, with the idea to start producing visibility with and by the collective. This edit space was not adopted in practice, but it was but to a different use: a nicely carpeted prayer (islamic) room.

The good thing of the Vluchtkerk was that we broadened the popular support. Quantitatively. But NOT qualitatively. If the tent camp was something closely resembling to a Temporary Autonomous Zone, then the Vluchtkerk was quite the opposite. The recognizable refugees were taken in as threatened baby seals. All believers in goodness were invited to come cuddle them to death, embrace the lost lambs inn their own herd. This spiritual recolonization did not happen, since the refugees retook the wheel and effectively sabotaged the higher order of the Protestant Deaconry. If only to replace it by a make shift shelter in a squat run by some weird volunteers, that were happily accused of offering just a worse version of the regular AZC. After the voluntary departure from the Vluchtkerk, squatters, supporters and other volunteers opened buildings for the refugees. It was a long range of some 30 buildings that were squatted, lived in for a few weeks or even a year, and then evicted again. The supporters who felt responsible took the blame for the mess that the refs found themselves in. Sometimes happily, more often not.

In return, the most frequent complaint from the activist supporters was: the refs are not active. They just wait. I must admit that I also have trouble with the vegetative side of WAH, but reading De Successtaker by Arjen Mulder has shed some new light on this. From this book, I learned that parallel to the dynamic, conscious and rational walk of life, there is another, and much older layer of genetic, natural and instinctive part in human nature that follows a completely different logic. A swarm of geese that flies from north to south and back in a circular sequence does so without thinking or deciding, it just migrates because it is in their genes. A bird doesn’t sing because it has an answer, it sings because it has a song. A man doesn’t move because he knows where he’s going to, he walks because he has legs. We are here, because we are.

WAH is a loose and chaotic assembly of personal relations, innovative projects, daring performances and always surprising moves. Again and again, we have surprised the media, politicians and supporters alike. WAH is unpredictable, in its activity AND in its passivity. This is both a problem and an advantage, a paradox indeed. It’s a problem if you think unity and well-coordinated planning and strategic organizing are the most important things. However, chaos can be an advantage if you can see diversity and uncontrollability as equally important aspects of this bunch of “borderliners”. Complaining and blaming each other is not helpful. Generously accepting differences, recognizing seemingly opposing cultural codes and ways of life, coming out of your cocoon and seeing the value of other perspectives can be highly rewarding too.

Powerless Sovereignty

One of the myths created by WAH is self-organization. The refugees, it was proclaimed over and over, in We Are Here, are a self-organized collective. Among the supporters, there was an outspoken consensus about a fundamental rule: the refugees are in charge of their own fate, supporters do not lead, but follow the needs, ideas and initiatives of the refs. One of the leading Somali ladies of WAH told me in the summer of 2016: We Are Here is nothing, it is invented by the supporters. They just pretend that it is still something”. I felt she had a strong case for saying so. A few months later, the ladies had made up their mind and separated from the men by squatting their own building. They were fed up with men pissing and harassing around, not taking care of anything. The decision to go female only was announced in a general meeting and nobody objected. No one had a better idea. We Are Her.

It would be fun to list all the great actions, ideas and plans and initiatives and projects and studies and artworks that were proposed by students, occupiers, mothers, artists and other teachers to this refugee collective. As eager as the western supporter is to offer his or her support, sympathy and great ideas, so reluctant is the illegal migrant to go along with these proposals, invitations and seductive offers. S/he has been fooled, cheated, exploited, humiliated and betrayed enough, including by innocent, good willing folks. Some are only in it for the money. She may have her own ideas about what to do, do together. Pictures vary about what you need, or think you need. Or what the other needs, or thinks s/he needs, or what you think the other thinks, etc. And what together means. What self-organization is. This makes co-creation difficult.

Of course, undocumented refugees are NOT in charge of their own fate. If only because most of them do not FEEL it that way. In essence, an illegal alien, an irregular migrant, a refused asylum seeker, once s/he realizes the precariousness of the situation, once s/he has stopped believing false promises and sweet-talking helpers, once s/he has learned from fellow illegals, has shared their experiences with lawyers, IND, DT&V, the detention complex, the judge and all the compassionate, God-trusting white guys and girls who told them what to do, once they know where they really are: facing a wall of denial. A wall that ranges from Sorry, I cannot help you”, to As long as you can pay” up to detention and deportation: Go, go, go.

Holland has the best bye-bye service in the world. It is called DT&V, Dienst Terugkeer & Vertrek (Repatriation and Departure Service).These people assist the migrant to return to the homeland AND to leave NL. The total collapse of communication between the irregular migrant and the civil servant of this service has inspired a variety of artists to create theatre and film and other stuff. In reality, only the last bit of the name matters: as long as you leave, we don’t care where you go. The myth of return is typical sedentary logic, which supposes that man wants to be in one place, like a tree, He always wants to return and must be able to do so. If he is not able, he must be enabled. And if he doesn’t go, he must be forced to. Many migrants, however, do not want to return, do not feel able to return but are quite eager to leave NL. But where can they go? It is almost as difficult for a state to get rid of unwanted aliens, stateless persons or otherwise misfits, by transferring him/her to another country, as to forcibly deport somebody back to a homeland. In Europe, we still have the notorious Dublin Agreement. For people to go Canada or the USA other rules apply, but there are many obstacles too, especially if you have exhausted all your material reserves, including the family gold, the love of your friends and the goodwill of your supporters, to finance a transatlantic trip. And even then, the chances are that you will end up in the same shit elsewhere as the shit you just escaped from.

In a sense, the irregular migrant without a viable option to leave, is kept hostage by the system, by the state. He cannot leave and he cannot stay. This is the limbo. This is the challenge: the art of disappearing. The problem would disappear substantially if the state would handover residence permits, because that would enable a migrant to return to see his or her family, AND then return to his new country of residence. This kind of circular migration is practically impossible due to the current paranoia of states and nation about being overrun by there numbers of anonymous, poor, dark souls.

The Stockholm syndrome (https://en.wikipedia.org/wiki/Stockholm_syndrome), hostages identifying with their captors, applies here too. The refused refugees, refusing to accept their refusal. They cannot take no for an answer, because they have no way to go. They will rather drive themselves nuts, wasting their lives, hoping for a miracle, than go back home. And thereby they drive the system nuts too. They keep the state hostage too! This is the sovereign power of the powerless. The sheer act of not-complying (with the order to leave) is actually enough to upset the whole system. In France or in Greece, in Amsterdam or in Las Vegas, in Dubai or Kuala Lumpur, nowhere has the state found the proper key, the solution to the riddle: how can you be human without dehumanizing? The easy answer is that the state has never been designed to be human. Yet most western democracies and even some others, do declare themselves democratic, have signed all sorts of international treaties,m etc. Humane is on every politicians’ lips, when it concerns refugees, but time and again the absurdity and the cruelty of the regulations comes to light, exposing the inhuman face of the system.

I’ll be your mirror.

Coming back to We Are Here, this visible collective of refused, we can wonder what have they gained by their performance, what difference has it made to their fate that they took the stage, what impact have they had on migration politics? And what has changed in their own situation, in their relation to society and the state? And in the interaction with their sisters and brothers supporters? What have we learned from them?

The relation between supporters and refugees should be seen as serious gaming with each other within an economy of care. The supporter is offering something to the refugee (an ear, a meal, some money, love), just like the professional lawyer, doctor or shrink may render a certain service to a client. The refugee may not always make this distinction between (paid) professionals and (paying) volunteers. Their purpose is to stay alive and lead a normal life. But what this normal life means concretely remains highly undefined. My acquired normalcy can differ quite a bit from your dream of it. Yet for both it is absolutely clear that the actual state of affairs is not normal. The challenge for refugees and volunteers alike in this uneven equation is to reach a state of equality and reciprocity. Equality means that the other has the same chance as you to make a life. Reciprocity is a basis for a sustained relation of mutual respect and pleasure. This is not an easy game.

Let us zoom in on the issue of shelter. Squatting normally goes like this: a homeless person comes to the info hour, finds out the way to work, identifies a house, follows the rules of investigation and comes back with a plan. Then the newborn squatter join forces to squat and secure the place and go on their own way. Squatting is DIY, a way to make yourself a home.

From a WAH members point of view, one could say: this is my shelter. It was opened by the squatters. I will be here as long as possible. It is a place to be, a place to go to. Temporary, not a home, not normal. There is no ownership of the place, of the building. It is not a home. Just a shelter.

The dominant feeling and dilemma for the activist supporters, is that the refs do NOT come forward with great ideas, do NOT stick to the rules of engagement, do NOT show up at the agreed time, etc. We can’t do anything if you don’t take the lead, if you are not active.” Thereby they declare their own weakness, revealing what? Naive? Hiding behind refugees, avoiding responsibility, denying unequal power relation?

The illegal migrant is not your natural activist. S/he can shy away from taking power by showing empty hands and expressing his manifest lacks of power: no papers, no future, no money, no phone credit, no education, no speak Dutch. What can I do? I am helpless. I need a father or mother to guide me, to feed me. It is the baby speaking. It is my new born son taking my thumb in his little fist. I feel the dynamite. In my experience, it is the most powerful piece of life on earth. This is the power of seduction, running parallel to powerlessness. This power is able to open eyes, to raise tears, to move hearts, to mix minds, to make life.

To understand the power of the outlaw, we must imagine the fear of the lawmaker. His destiny is to keep up the law, updated, respected and all compassing. The true lawmakers lie awake at night, thinking of the ghosts, the zombies he has created. His boat is leaking, the dykes are not dry. Because of these outlaws, Out of control, nothing-to-losers. It hits the DNA of the system, the very soul of the lawmaker. He has created his own denial. His alter alien. It won’t go away.

Absence or presence? Active or passive? Individual or collective? Refugee or supporter? Humanitarian or political? There are so many ways to look at We Are Here. We Are Here is about presence, the opposite of absence. People ARE present when they are not hiding. People are WE when they are together. People are HERE when they move together. WE are more. More than refs. More than refs and sups. We are all, here, in Amsterdam. If we want to find hope and make life, we must look around and beyond our own circles. We must find each other, and all others who are willing and able to make a change. That is why I wrote this article, to create space for thinking about a new coalition to make a life in this city.

We Are Here, with its demand for normal life”, is actually claiming equal rights and this is not an empty slogan. We know better than most what it means to NOT have equal rights. Equal rights are part of true democracy. And democracy is being invented, or re-invented as we speak. In many major cities of Europe and in fact around the globe, citizens are not only demanding openness and transparency from the system, but are actually realizing it by creating initiatives, campaigns and platforms that are capable of taking control of the city and making important changes. Barcelona is a good example: it now has a mayor who was before a leader of the movement of renters against eviction. In London, the disaster with the fire in a flat that killed at least 80 people has led to a massive movement for equal rights of all victims (including undocumented migrants) and against the liberal negligence of the politicians that makes these kinds of disasters possible. The Grenfell Tower disaster is a wakeup call and a rallying point for many people. It reminds me of the Schiphol Fire [2005) in the sense that it opened our eyes to the inhumanity of the system.

Equal rights are part of true democracy that starts from the ground, when normal people take up their own destiny and leave the regular politicians, officials and money-mongers behind. The name of this new phenomenon is Rebel Cities. Also in Amsterdam, people of diverse backgrounds are preparing a similar approach: creating a coalition of civil organizations and social and green activists to change the rules of the game.

We Are Here is one of the most successful political campaigns of this century. It has given hope to many people who sincerely strive for a better world. The refugees have given inspiration, love and a window to see another world as well as offering us a mirror to see ourselves and our society in a different light.

Now, We Are Everywhere.

Amsterdam, August 2017

 

Jo van der Spek is a Dutch journalist and activist, director of the Migrant 2 Migrant Foundation and supporter of the We Are Here movement of refused refugees.

 

Swahili groep betrekt woning aan de Sarphatistraat

wzh-sar-groot

Zondag 3 september 2017 hebben wij, de Swahili groep van 20 vluchtelingen van het vluchtelingencollectief ‘Wij Zijn Hier’ het pand met adres Sarphatistraat 24 in Amsterdam in gebruik genomen.

Wij voelen ons gedwongen om op deze manier huisvesting te vinden omdat er behalve nachtopvang geen andere opties voor ons zijn. De nachtopvang, beter bekend als BBB, zit vol, heeft inmiddels wachtlijsten en dwingt ons om overdag op straat te zwerven zonder geld. Het geeft veel stress en we weten eigenlijk niet eens waar we naar het toilet kunnen gaan zonder geld. Ook als we ziek zijn moeten we de straat op.

De nachtopvang geeft geen rust en zelfbeschikking. Er wordt ons verteld wanneer en wat we moeten eten, zelf koken is niet mogelijk. De ruimte waar we eten is veel te klein voor 90 mensen, dit geeft spanning. We doen ons best om geduldig en rustig te blijven, maar eigenlijk maakt het ons wanhopig. Het voelt als een gevangenis, ons gevoel van vrijheid en menselijke waardigheid wordt ons ontnomen.

Daarom betrekken we leegstaande panden die niet in gebruik zijn. In ieder geval hebben we dan dag en nacht huisvesting en kunnen we ons mens voelen. We hebben de Gemeente Amsterdam de afgelopen 4,5 jaar steeds onze situatie uitgelegd en gevraagd om ons te helpen met basale voorzieningen zoals onderdak voor dag en nacht.

Maar omdat de gemeente vindt dat het de landelijke overheid is die dit probleem moet oplossen, wil de gemeente niet verder gaan dan het bieden van BBB voor een maximaal aantal mensen en zonder begeleiding naar toekomstmogelijkheden.

Wat we nodig hebben is de mogelijkheid om een normaal leven op te bouwen, zoals ieder mens dat wil. Om aan een betere toekomst te kunnen werken, is het nodig om een beetje tot rust te kunnen komen. Velen van ons werken aan een hernieuwde asielaanvraag. De voorwaarden die hiervoor gesteld worden zijn niet makkelijk. Maar we weten dat het mogelijk is als we de kans krijgen; van de Wij Zijn Hier groep hebben inmiddels meer dan 80 personen alsnog een verblijfsvergunning gekregen.

Wij Zijn Hier leeft nu in meerdere kleinere woongroepen, niet meer zoals voorheen in groepen van meer dan 100 personen. Kleinere groepen maakt het samenleven makkelijker. We zijn een groep van ongeveer 20 en zullen met respect voor onze buren in ons nieuwe onderkomen gaan wonen.

We hebben in het verleden regelmatig goede afspraken kunnen maken met pandeigenaren. We hopen hier te kunnen verblijven zolang het gebouw geen nieuwe concrete bestemming heeft.

We verwelkomen de buren ons te bezoeken en kennis te maken. En we hopen solidariteit te ontvangen van de buurt.
Geen mens zou uitgesloten mogen worden van de maatschappij.

REACTIE OP ARTIKEL DE GROENE AMSTERDAMMER

naamloos
verhuizing van wij zijn hier in de vluchtgemeente, 2016. foto abdi hakim nuur.


In reactie op het artikel ‘Amsterdammers maar geen Nederlanders‘ van Chris Keulemans uit het weekblad De Groene Amsterdammer schreef Wij Zijn Hier supporter Sinnead Wendt onderstaande lezersbrief:

 

Ongedocumenteerden

Dank voor het uitgebreide artikel over de parallelle wereld van ongedocumenteerde stadsgenoten. Chris Keulemans schetst in het artikel ‘Amsterdammers maar geen Nederlanders’ (in De Groene van 1 juni) een aardig compleet beeld van de wereld waarin mensen zonder papieren zich proberen te redden, zowel de dagelijkse realiteit alsook de papieren werkelijkheid van beleidsplannen, gerechtelijke uitspraken en politieke discussies rondom het respecteren van de meest basale mensenrechten: voedsel, kleding en onderdak.

Ironisch genoeg wordt in het artikel Wij Zijn Hier benaderd als één van de vele instituties die ongedocumenteerden opvang biedt. Wij Zijn Hier is een protestgroep die al bijna vijf jaar de gaten in de huidige systemen (het landelijke asielsysteem én lokale opvangstructuren) aankaart. De panden waar vele mensen van Wij Zijn Hier slapen zijn gekraakt, telkens opnieuw wordt ontruiming aangezegd. Het is alleen dankzij grote inspanningen dat er een nieuw pand wordt geopend en mensen niet op straat belanden, waarna de hele riedel van voor af aan begint. De burgemeester kan wel zeggen dat in zijn stad niemand op straat slaapt, hij weet net als alle andere betrokkenen dat dit een leugen is, en zeker niet door de inspanningen van de gemeente wordt voorkomen. Het is te makkelijk om de mensen die dit aankaarten weg te zetten als activist.

Dagelijks kom ik mensen tegen die buiten alle kaders vallen, die de nachtopvang niet (meer) in komen, die worden afgewezen voor 24-uursopvang, die geen medische hulp krijgen anders dan door de toegewijde artsen van Dokters van de Wereld in de Zorgbus, die niet (langer) geholpen worden door Vluchtelingenwerk of ASKV. Telkens verbaas ik me weer over het labyrint waar mensen hun weg in moeten vinden, waar haast geen uitgang mogelijk lijkt en je voortdurend van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Ik loop met ze mee van kastje naar muur – en weer terug, zoekend naar een ingang om tot een oplossing te komen.

Gelukkig is er ook goed nieuws. Mensen krijgen alsnog een verblijfsvergunning, vele mensen zijn weer in procedure en wachten op antwoord van de IND. Hun verhalen laten stuk voor stuk zien hoe het asielsysteem faalt, onzorgvuldig is, of een logica volgt die op geen enkele manier logisch te noemen is.

Sinnead Wendt, Amsterdam

 

– – – E N G L I S H – – –

 

Undocumented

Thanks for the extended article about the parallel world of undocumented fellow towns-men. Chris Keulemans sketches in the article a pretty complete image of the world in which people without documents try to live, both the daily reality as well as the paper reality of policy documents, juridical rulings and political discussions concerning respecting the most banal human rights: food, clothes and shelter.

Ironically enough We Are Here is treated in the article as one of many institutions providing undocumented persons shelter. We Are Here is a protest group that for almost five years already brings up the holes in the present systems (both the national asylum system as well as local shelter-structures). The buildings where many people of We Are Here sleep are squatted, again and again eviction is notified. It is only thanks to big efforts that a new building is opened and people do not end up in the street, after which the whole story starts over. The mayor can say in his city no one sleeps in the streets, but he knows just as well as all other people concerned that this is a lie, and certainly not prevented by efforts of the municipality. It is too easy to exclude people who bring up this matter as activists.

Every day I meet people who fall out of all systems, who are no (longer) allowed access to nightshelter, who are refused 24-hour shelter, who do not get medical help other than provided by the devoted doctors of Doctors of the World in the Zorgbus, who are no (longer) helped by Vluchtelingenwerk or ASKV. Time and time again I am astonished by the labyrinth where people have to find there way, where there seems no exit possible and you are send from pillar to post. I walk with them, from pillar to post – and back, searching for an entrance to come to a solution.

Luckily there is good news as well. People get still their residence permit, many people are in procedure again and awaiting an answer from IND. Their stories show one by one how the asylum systems fails, is inaccurate, or follows a logic that in no way can be called logical.

Sinead Wendt, Amsterdam

Swahili groep Wij Zijn Hier betrekt leegstaand pand in Amsterdam-Zuidoost

wzhzuidoost

Zondag 28 mei 2017 hebben wij, een groep van 25 vluchtelingen van het vluchtelingencollectief ‘Wij Zijn Hier’ het pand met adres Haardstee 9-11 in Amsterdam Zuid-Oost in gebruik genomen.

Wij voelen ons gedwongen om op deze manier huisvesting te vinden omdat er behalve nachtopvang geen andere opties voor ons zijn. De nachtopvang, beter bekend als BBB, zit vol, heeft inmiddels wachtlijsten en dwingt ons om overdag op straat te zwerven zonder geld. Het geeft veel stress en we weten eigenlijk niet eens waar we naar het toilet kunnen gaan zonder geld. Ook als we ziek zijn moeten we de straat op. De nachtopvang geeft geen rust en zelfbeschikking. Er wordt ons verteld wanneer en wat we moeten eten, zelf koken is niet mogelijk. De ruimte waar we eten is veel te klein voor 90 mensen, dit geeft spanning. We doen ons best om geduldig en rustig te blijven, maar eigenlijk maakt het ons wanhopig. Het voelt als een gevangenis, ons gevoel van vrijheid en menselijke waardigheid wordt ons ontnomen. Daarom betrekken we leegstaande panden die niet in gebruik zijn. In ieder geval hebben we dan dag en nacht huisvesting en kunnen we ons mens voelen.

We hebben de Gemeente Amsterdam de afgelopen 4,5 jaar steeds onze situatie uitgelegd en gevraagd om ons te helpen met basale voorzieningen zoals onderdak voor dag en nacht. Maar omdat de gemeente vindt dat het de landelijke overheid is die dit probleem moet oplossen, wil de gemeente niet verder gaan dan het bieden van BBB voor een maximaal aantal mensen en zonder begeleiding naar toekomstmogelijkheden. Wat we nodig hebben is de mogelijkheid om een normaal leven op te bouwen, zoals ieder mens dat wil. Om aan een betere toekomst te kunnen werken, is het nodig om een beetje tot rust te kunnen komen. Velen van ons werken aan een hernieuwde asielaanvraag. De voorwaarden die hiervoor gesteld worden zijn niet makkelijk. Maar we weten dat het mogelijk is als we de kans krijgen; van de Wij Zijn Hier groep hebben inmiddels meer dan 80 personen alsnog een verblijfsvergunning gekregen.

Wij Zijn Hier leeft nu in meerdere kleinere woongroepen, niet meer zoals voorheen in groepen van meer dan 100 personen. Kleinere groepen maakt het samenleven makkelijker. We zijn een groep van ongeveer 25 en zullen met respect voor onze buren in ons nieuwe onderkomen gaan wonen.

We hebben in het verleden regelmatig goede afspraken kunnen maken met pandeigenaren. We hopen hier te kunnen verblijven zolang het gebouw geen nieuwe concrete bestemming heeft.

We verwelkomen de buren ons te bezoeken en kennis te maken. En we hopen solidariteit te ontvangen van de buurt.

Geen mens zou uitgesloten mogen worden van de maatschappij.

RECHTER OORDEELT DAT VLUCHTLUMUMBA TOT 3 JULI KAN BLIJVEN

17545139_1471984682835090_4924889925007454519_o

Woensdag 24 mei 2017 heeft de Somalische groep van Wij Zijn Hier een rechtzaak gewonnen tegen de Staat der Nederlanden met betrekking tot hun verblijf aan de Florijn 8-11 in Amsterdam-Zuidoost. De autoriteiten hadden de onmiddellijke ontruiming aangekondigd van deze locatie, de ‘Vluchtlumumba’, die de groep op 9 april dit jaar had betrokken. Echter, hun verzoek te mogen te blijven tot het einde van de Ramadan is ingewilligd door de Rechtbank in Amsterdam.

De groep bestaat uit 20 mannen die al lange tijd in Nederland verblijven. Sommigen van hen zijn hier al meer dan 20 jaar, zonder de mogelijkheid om terug te gaan, of een normaal leven op te bouwen in Nederland. Nadat ze onruimd werden uit een vorige locatie eind vorig jaar, hebben ze ruim vier maanden op straat geleefd. Aangezien meerdere van hen met gezondheidsproblemen kampen en ze meer tijd nodig hadden een andere plek te vinden, had de groep besloten de huidige locatie niet te gaan verlaten, maar te eisen te mogen blijven tot 3 juli.

De rechtbank heeft gisteren geoordeeld dat het belang van de Staat om te ontruimen minder weegt dan het recht op huisvesting van de bewoners tot 3 juli. “De bewoners dient nog een korte termijn te worden gegund om andere woonruimte te vinden. Daarbij is in aanmerking genomen dat eisers behoren tot een kwetsbare groep uitgeprocedeerde asielzoekers met een uitzichtloos bestaan in Nederland, waarvan aannemelijk is dat die na de ontruiming (wederom) op straat zal komen te staan.”

De Somalische groep is tevreden dat hun moeilijke situatie gedeeltelijk door de rechtbank wordt erkend. “Voor nu zijn we blij, en opgelucht. Het is een grote overwinning voor Wij Zijn Hier. Verder zullen we inderdaad het gebouw op 3 juli verlaten, als beloofd. We willen geen problemen veroorzaken, maar hebben alleen een acceptabele plek om te wonen nodig.”

Vanaf 3 juli staat de groep echter weer op straat, terwijl de nachtopvang van de gemeente, de bed-bad-brood-regeling, nog steeds vol is. Het is overigens ook geen oplossing, omdat mensen dan overdag nog steeds op straat moeten zwerven . “We roepen nog altijd op onze problematische situatie te veranderen. We hebben een status nodig voor onze basale mensenrechten en een plek om te wonen op de lange termijn”, aldus de groep. Sinds het begin van Wij Zijn Hier hebben al meer dan 80 van haar leden een officiele status toegekend gekregen.

“We danken de rechter voor het serieus nemen van ons verhaal en de wijze en menselijke beslissing, en onze advocaat en vrijwilligers voor hun hulp. We staan in solidariteit met de andere groepen van Wij Zijn Hier en wensen iedereen een gelukkige Ramadan.”

DEPORTATION CANCELLED!

short statement: We are relieved to inform you that the deportation today of a Nuba man from Netherlands to Khartoum has been cancelled.

A lot has been done:
– a very vivid social media campaign towards the state secretary and the airline companies took place.
– members of parliament from different parties stated their concern and asked the state secretary to cancel the deportation, referring to the situation in Sudan and the high risks, together with the request to re-evaluate the asylum application.
– Amnesty International raised concerns as well against the planned deportation and wrote a letter.
– the asylum-lawyer started a new asylum procedure based on new facts and evidence.

This morning tuesday 16 may we got the news that the IND (Immigration and Naturalisation Services) will take the time to look at the renewed asylum procedure and the deportation was therefore cancelled.

Thanks everybody for making this a successful campaign!

In solidarity with everybody that faces the risk to be deported, freedom of movement for all!

Stop deportatie! Benader KLM en Kenya Airways

stop
Benader KLM en Kenya Airways.
Bel – Mail – Twitter – Fb – Doe mee !

Help de uitzetting van een Nuba vluchteling naar Soedan voorkomen. Dit is wat je kunt doen tot dinsdagavond, 16 mei 2017 22:00 uur.

Dinsdag 16 mei om 12:50 uur wil de Nederlandse regering een Soedanese Nuba vluchteling deporteren. Zijn leven is in groot gevaar. We zijn bang dat hij gevangen zal worden genomen en gemarteld. Daarom vraagt het vluchtelingencollectief ‘Wij Zijn Hier’, samen met Nuba Mountains Solidarity Abroad en Darfur Union, om solidariteit.

We roepen mensen op te mailen, te bellen, een facebook bericht achter te laten en te twitteren, om deze vliegmaatschappijen te laten weten dat zij dit kunnen stoppen.

De vluchtgegevens van de aanstaande uitzetting zijn :
Vlucht KL0565 door KLM van Schiphol naar Nairobi, deze vlucht vertrekt op 16 mei om 12:50 uur.
Vlucht KL4202 door Kenya Airways van Nairobi naar Khartoum, deze vlucht vertrekt op 16 mei om 23:10 uur (22:10 uur Nederlandse tijd).

De man is afkomstig uit het Nuba gebergte. De Nuba hebben te maken met ernstige onderdrukking in Soedan. Het is algemeen bekend dat de geheime dienst en luchthavenpolitie van het vliegveld in Khartoum vluchtelingen die asiel hebben gezocht in een ander land als landverraders zien. De mensen die met een nood-reisdocument Soedan inreizen en die lange tijd niet in het land zijn geweest, worden bij voorbaat als verdacht gezien. Het is tevens bekend dat deze mensen dikwijls gevangen worden genomen, gemarteld en vermoord.
We hebben jouw steun nodig om deze misdadige deportatie te voorkomen!

Het is voor het eerst in 3 jaar dat er vanuit Nederland naar Soedan wordt uitgezet. Laat de vliegmaatschappijen weten dat het onverantwoord is om mensen met geweld uit te zetten naar een plek waar ze niet veilig zijn.

Twitter:
#StopDeportationFlightKL0565 @KLM
#StopDeportationFlightKL4202 @KenyaAirways

Mail:
mediarelations@klm.com
customer.relations@kenya-airways.com

Bel:
KLM: 020-545 97 80 en 020-474 77 47
Kenya Airways: 020-474 77 47 en +254 20 642 2000 en +254 (0) 20 3274747

Facebook:
KLM:facebook.com/KLM
Kenya Airways: facebook.com/PrideofAfrica

Voor updates check:
https://nl-nl.facebook.com/WijZijnHier
https://tinyurl.com/kvotnhf (fb event)