news

All news items

NIEUW PAND GEKRAAKT VOOR VLUCHTELINGEN WIJ ZIJN HIER

1111

PERSBERICHT: GEMEENTE AMSTERDAM LAAT OPNIEUW AFGEWEZEN VLUCHTELINGEN IN DE STEEK EN DWINGT HEN TOT HET ZELF ZOEKEN VAN ONDERDAK.

Vanmiddag, vrijdag 30 oktober 2015, heeft een groep van 45 mannen en vrouwen, vluchtelingen uit Ethiopië en Eritrea, het bedrijfspand op Joan Muyskenstraat 32 gekraakt. De groep afgewezen asielzoekers van We Are Here is tot deze actie overgegaan omdat de gemeente Amsterdam geen adequaat onderdak verschaft.

Tot voor kort hadden de vluchtelingen onderdak in kleinschalige opvangprojecten die werden georganiseerd door Amsterdamse kerken en het Leger des Heils. Deze projecten zijn echter stopgezet omdat de betrokken partijen vinden dat de overheid verantwoordelijk is voor het organiseren van adequate opvang.

Amsterdam weigert echter die opvang te verstrekken en biedt alleen nachtopvang en slechts 24-uurs opvang voor enkelen die kunnen aantonen ernstig ziek te zijn. Echter, de plaatsen die Amsterdam heeft, zowel nachtopvang als 24-uursopvang, zijn bezet. De afgelopen twee weken heeft de groep meermalen actie gevoerd voor adequate opvang, maar de Gemeente weigert voldoende opvangplaatsen in Amsterdam te creëren.

Voor de vluchtelingen is nachtopvang geen humane optie, want op die manier ga je net niet dood, maar kun je ook niet leven. Ze zouden dus de hele dag op straat moeten zwerven, zonder geld en eten. Ze zijn onbeschermd tegen criminaliteit of uitbuiting en dreigen bovendien, omdat ze ongedocumenteerd zijn, door de politie in vreemdelingenbewaring te worden gezet. Nog afgezien van de medische en psychische problemen waar veel vluchtelingen mee kampen, is deze manier van leven geen humane optie.

De huidige 24 uurs opvang is er alleen voor enkelen die ernstig ziek zijn, en bovendien kunnen aantonen dat zij een realistisch perspectief hebben in een nieuwe asielprocedure, of anders bereid zijn mee te werken aan hun uitzetting.

Op dit moment ziet de groep daarom geen andere mogelijkheid dan het kraken van het pand op de Joan Muyskenstraat, een pand dat inmiddels twee jaar leeg staat.

Sinds de oprichting van We Are Here in 2012, is dit de vijftiende keer dat een groep vluchtelingen toevlucht heeft moeten zoeken tot een kraakpand. Van de oorspronkelijke groep van We Are Here hebben inmiddels 30% een verblijfsvergunning en is nog eens 20% bezig een herhaalde asielaanvraag in te dienen. Hiermee wordt aangetoond dat de beslissing om de asielaanvraag af te wijzen in veel gevallen onzorgvuldig, of op verkeerde gronden is genomen door de IND. Het beleid van de gemeente Amsterdam om een zgn ‘humanitair minimum’ te bieden, is ingegeven door de gedachte dat een onmenselijke behandeling vluchtelingen zal aanzetten tot terugkeer. Het is inmiddels al lang gebleken dat deze aanpak niet werkt en alleen meer getraumatiseerde vluchtelingen in het land oplevert.

LANDELIJKE DEMONSTRATIE VLUCHTELINGEN WELKOM!

Zondag 13 september, 14 uur, Dam Amsterdamvoorkant

De EU-ministers komen maandag 14 september in Luxemburg bijeen om te praten over de situatie rond vluchtelingen. In een groot aantal hoofdsteden in Europa gaan burgers dit weekend daarom de straat op om te demonstreren voor een ruimhartiger vluchtelingenbeleid. Er zijn overal al vele hartverwarmende burgerinitiatieven om vluchtelingen te helpen, maar we moeten ook onze stem aan de politiek laten horen.

Brede coalitie

In Amsterdam heeft een coalitie van tientallen organisaties het initiatief genomen om zondag 13 september om 14 uur de demonstratie “vluchtelingen Welkom” te organiseren op de Dam. Daar zijn muziekoptredens en spreekt onder meer vice-voorzitter Catelene Passchier van de FNV. De demonstranten doen een beroep op onze regering om meer vluchtelingen in Nederland op te nemen en samen met andere EU- landen te zorgen voor veilige vluchtroutes naar Europa.

Menswaardige opvang

Ook komen op de Dam vluchtelingen aan het woord over hun gevaarlijke reis naar Europa en de opvang hier in Nederland. In de hele wereld zijn mensen op de vlucht voor oorlog, armoede en klimaatverandering.
Problemen die vaak mede door Europese landen zijn veroorzaakt. We schamen ons voor de manier waarop nu vluchtelingen in Nederland worden behandeld. Ze lopen het risico om weer teruggestuurd te worden naar hun herkomstland of naar het land van aankomst in Europa. En vluchtelingen die terug moeten, maar dit niet kunnen,
eindigen op straat of in de cel. Dit moet stoppen. Wij willen menswaardige opvang voor iedereen. Er is genoeg voor iedereen.

Facebookpagina: http://www.facebook.com/events/1607321316184038

Flyer in het Nederlands
Flyer in het Engels / Arabisch

Persbericht: waarom is een paar weken opvang voor afgewezen vluchtelingen niet genoeg?

Tijdens het plenaire debat in de Tweede Kamer heden ochtend over het BBB akkoord voelen de vluchtelingen van Wij Zijn Hier zich gesteund door partijen D’66, GL, SP, Partij vd Dieren, CU en Groep Kuzu/Ozturk. Deze partijen tonen begrip voor het feit dat het probleem van veel afgewezen vluchtelingen niet is opgelost in een paar weken noodopvang. Ze benadrukken de menselijke kant van het probleem: veel vluchtelingen kunnen niet terug keren naar hun land vanwege oorlog en geweld en door administratieve problemen, punten die de regeringspartijen weigeren onder ogen te zien.

Waarom kunnen vluchtelingen vaak niet terug keren?

1. Geen documenten:
Veel vluchtelingen zijn in Nederland gearriveerd zonder documenten. Dat komt omdat een deel van de vluchtelingen:
– uit gebieden komt die al zo lang in chaos zijn dat er geen regeringen/ overheden waren om documenten te verstrekken, zoals bijv. Zuid-Centraal Somalie of Zuid Sudan.
– of omdat het oorlog was tijdens hun geboorte, zoals in Sierra Leone en Liberia, waar het lange tijd burgeroorlog is geweest en registratie van geboortes toen veelal niet voorkwam;
– of omdat ze uit gebieden komen waar het niet gangbaar is dat ouders aangifte doen van geboorte.
Deze vluchtelingen kunnen niet formeel aantonen wie ze zijn en waar vandaan ze komen en krijgen dan ook geen terugkeerdocument van de ambassade van hun land van herkomst.

2. Geen functionerende ambassade:
Een ander deel van de vluchtelingen is afkomstig uit landen waar het nu onrustig is of waar thans geen goed functionerende overheid meer bestaat. Deze vluchtelingen beschikken wel over een geboorte- of identiteitsbewijs maar kunnen geen terugkeerdocument krijgen omdat de ambassade nu niet of nauwelijks functioneert. Recente voorbeelden hiervan zijn Jemen en Libië. Zo is er een vluchteling die in december 2014 heeft gevraagd om een terugkeerdocument bij de Jemenitische ambassade maar tot op heden geen antwoord heeft omdat de overheid in Jemen de facto niet meer functioneert.

3. Naar welk land moeten ze terugkeren?
Het conflict tussen Ethiopië en Eritrea zorgt voor onoverkomelijke problemen bij terugkeer. Als je geboren bent op grondgebied van Ethiopië uit een Eritrese vader en een Ethiopische moeder, en je bent door Ethiopie gedeporteerd naar Eritrea, welke nationaliteit heb je dan? Zowel de Eritrese als de Ethiopische ambassade wijzen naar elkaar en de vluchteling wordt van het kastje naar de muur gestuurd.
Een deel van de vluchtelingen is als kind met hun ouders uit hun land van herkomst gevlucht. Zo zijn er bijvoorbeeld Somaliërs die met hun ouders als jong kind naar Saoedi Arabië zijn gevlucht en daar hun hele leven illegaal hebben gewoond. Saoedi Arabië neemt deze personen niet terug. Somalië neemt ze alleen terug als ze opgehaald worden door een familielid. Een aantal ambassades stelt als voorwaarde voor het verstrekken van een terugkeer- of identiteitsdocument dat een familielid in het land verblijft die de relatie met de vluchteling kan bevestigen en/of de terugkerende vluchteling zal ophalen en onderdak verlenen. (Somalië, Ethiopië, Eritrea). Deze groep heeft geen contacten meer met familie en komt dan niet in aanmerking voor een terugkeerdocument of identiteitsbewijs.

Dit zijn dus een aantal administratieve problemen waardoor een deel van de vluchtelingen niet terug kan, ook als ze dat wel willen. Voor vluchtelingen die niet terug kunnen moet een oplossing worden gevonden.

Door politici wordt regelmatig gezegd dat ‘de rechter bepaald heeft dat de vluchteling is uitgeprocedeerd en men DUS moet vertrekken’. In de asielprocedure, als enige rechtsgang in Nederland, wordt in hoger beroep echter door de rechter slechts formeel getoetst, dwz alleen gekeken of de procedure juist is gevolgd en heeft de rechter geen inzage in de dossiers. Er wordt dus niet inhoudelijk en vol beoordeeld of iemand terecht is afgewezen. Het is dus niet juist om nu te zeggen ‘dat de rechter heeft bepaald dat een vluchteling terecht is afgewezen, alleen de procesgang is beoordeeld. In de praktijk slaagt ongeveer 25% van de vluchtlingen alsnog, na lange periodes van bureaucratische verwikkelingen van vaak een jaar of langer, alsnog een verblijfsvergunning te verkrijgen. Bewijs van onzorgvuldige besluitvorming van IND.

AKKOORD BBB LOST NIETS OP

11080020_952286271471603_3996392489397196822_o

P e r s b e r i c h t :

Akkoord BBB lost niets op.

Het akkoord dat door VVD en PvdA is bereikt is een typisch product van partijen die de ogen sluiten voor de realiteit van de asielpraktijk. Veel afgewezen asielzoekers kúnnen niet terugkeren, bijvoorbeeld omdat ambassades van de landen waar naar terug moeten, niet meewerken. Of omdat het oorlog is waarvoor asielzoekers zijn gevlucht, of omdat ze geen papieren hebben. Dit is het ‘asielgat’ waarvoor de actiegroep We Are Here al 2,5 jaar aandacht vraagt, omdat mensen worden afgewezen maar niet terug kunnen.

De voorgestelde ‘sobere’ en kort durende opvang lost deze problematiek niet op. Roepen dat er ‘een strenger terugkeerbeleid moet komen’ is verkiezingsretoriek, want in de praktijk niet uit te voeren, naar al jaren blijkt. Bovendien is de uitspraak van de Europese Commissie voor Sociale Rechten heel helder dat er geen voorwaarden, zoals tekenen voor terugkeer, mogen worden gesteld aan opvang.

Het is niet zo dat afgewezen asielzoekers ook echt uitgeprocedeerd zijn. Van de 200 vluchtelingen van We Are Here zijn er in de afgelopen tijd ruim veertig mensen in geslaagd alsnog een verblijfsvergunning te verkrijgen en heeft eenzelfde aantal een herhaald asielverzoek ingediend. Hetgeen laat zien dat de beslisprocedure van de IND helemaal niet zorgvuldig is. Een herhaalde asielaanvraag indienen is echter een arbeidsintensieve en langdurige weg, waar vluchtelingen begeleiding bij nodig hebben, in plaats van op straat te worden gezet. Veel asielaanvragers worden afgewezen omdat ze geen papieren hebben om hun identiteit mee aan te tonen, en ze ‘dus’ niet worden geloofd door de IND. Terwijl de redenen om te vluchten vaak schrijnend zijn en vluchtelingen grote gevaren hebben gelopen om in veiligheid te komen.

In de negen dagen durende onderhandelingen van de coalitiepartijen die dit beschamende resultaat hebben opgeleverd, heeft de VVD alles uit de kast gehaald om vluchtelingen te beledigen en te criminaliseren. Met als argument dat ze weigeren om de beslissingen van de rechter te respecteren dat ze moeten vertrekken. Halbe Zijlstra: ’Als Willem Holleder zo goed naar de rechter zou hebben geluisterd, zou hij geen dag in de gevangenis hebben gezeten’ (NOS journaal 20-4-15). Hij is duidelijk niet goed geinformeerd over de asielprocedure, anders zou de heer Zijlstra hebben geweten dat het strafrecht en het asielrecht niet met elkaar te vergelijken zijn. De rechter kan bij asielaanvragen in hoger beroep alleen formeel toetsen, dwz. of de procedure juist is gevoerd. Afgewezen in hoger beroep zegt dus niets over de al of niet terechte afwijzing van de asielaanvraag. De vluchtelingen van We Are Here en hun supporters protesteren met klem tegen de populistische en smakeloze manier waarop de VVD verkiezingspropaganda maakt ten koste van mensen die zich niet kunnen verweren.

WE ARE HERE weer verenigd na kraakaktie

vluchttoren

PERSBERICHT 16-4-2015

Gisteravond heeft de groep van We Are Here die uit de Vluchtgarage was gezet en door de stad zwierf, een nieuwe tijdelijke woning betrokken in de Vluchttoren aan de Sande Bakhuijzenstraat 2 (zijstraatje van de Jan Tooropstraat, tegenover het Lucas Andreasziekenhuis).

Dit leegstaande kantoorpand ligt naast het Vluchtgebouw, Jan Tooropstraat 649, waarin een ander deel van de vluchtelingen van We Are Here woont. Een groot deel van de groep is nu weer verenigd. Overleg met de politie staat voor vandaag op het programma. Pers is welkom vanaf 2 uur vanmiddag.

De vluchtelingen danken de supporters die dit nieuwe onderkomen gekraakt hebben, van harte.

Vorige nacht kregen de vluchtelingen gastvrijheid in Vrankrijk in de Spuistraat. De nacht daarvoor brachten ze door in een tentenkamp in Tolstraat, waar ze de volgende dag door de politie op gewelddadige wijze werden verwijderd, nadat hun tenten in beslag waren genomen. Veel buurbewoners kwamen solidariteit betuigen, waaronder de leerlingen van de tegen het tentenkamp gelegen Ivko College. De groep heeft gisteren opnieuw gedemonstreerd, bij het gebouw van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) op de Weteringschans en in het Vondelpark.

Een belangrijk doel van de groep van We Are Here is om zichtbaar te blijven om hun probleem aan de orde te stellen: nl. dat zij zijn afgewezen en het land zouden moeten verlaten. Daar zijn ze echter niet toe in staat omdat ze juist gevlucht zijn voor oorlog of vrezen voor vervolging. Ze kunnen ook niet worden uitgezet naar hun land van herkomst en zitten dus gevangen in Nederland.

Nachtopvang

Burgemeester van der Laan verklaarde gisteravond in Nieuwsuur dat zijn beleid er op gericht is de vluchtelingen te dwingen tot terugkeer door alleen nachtopvang te bieden. De burgemeester gelooft niet dat de vluchtelingen niet kunnen terugkeren. Hij haalt daartoe het ‘bewijs’ aan dat in de Vluchthaven, waar een deel van de afgewezen asielzoekers een half jaar opvang kreeg, van de 159 vluchtelingen er volgens hem 60 terug konden. Hiermee ‘bewijst’ hij dus ook dat 99 mensen niet terug konden, waarmee hij zijn eigen redenering ontkracht. Ondanks dat gemeenten niet over het asielbeleid gaan, schaart burgemeester van der Laan zich met zijn standpunt achter de VVD Staatssecretaris, die ook blijft volhouden dat de vluchtelingen weg kunnen en weigert in te zien dat dit niet mogelijk is.

De groep van We Are Here wil geen gebruik maken van de nachtopvang omdat ze het geen oplossing vinden om overdag op straat te moeten zwerven. Zij vragen om normale 24 uurs opvang.

Comitee van Europese Ministers

Gisteren kwam het Comitee van Europese Ministers met een uitspraak over de kwestie van de opvang, waar de regeringspartijen nu over in discussie zijn gewikkeld.

Volgens VN Speciaal Rapporteur voor extreme armoede en mensenrechten, Professor Philip Alston, heeft het Comitee van Ministers het standpunt van de Nederlandse regering verworpen en is Nederland wel degelijk verplicht onmiddellijk onderdak te verschaffen aan mensen in nood. Hij betreurt het echter dat de Europese ministers deze mening in zwakke bewoordingen stellen en Nederland alleen vragen te rapporteren hoe de opvang wordt uitgevoerd. Volgens Alston moet Nederland zich echter houden aan de eerdere uitspraken van het Europees Commitee voor Sociale Rechten: “ De wettelijke uitspraak van het Europees Comitee dat Nederland de verplichting heeft om noodhulp te geven aan dakloze ongedocumenteerde migranten wordt niet beinvloed door de resolutie van vandaag. Nederland kent niet alleen Europese, maar ook internationale verplichtingen om hulp te geven aan deze groep. Ik verwacht dat de Nederlandse regering nu de beslissing van het Europees Comitee zal uitvoeren om er voor te zorgen dat de situatie in het land in overeenstemming is met het Europees Sociaal Handvest en de internationale mensenrechten wetgeving.” aldus Alston.

Voor informatie en laatste updates zie onze facebookpagina

Welke aap uit welke mouw?

10382985_766202760079956_1808852849350515441_nVan der Laan (links) bezoekt de Havenstraat in 2014


door supporters van Wij Zijn Hier

Een interessant interview met burgemeester Van der Laan van Amsterdam in het blad ‘Wordt Vervolgd’ van Amnesty International (1). Problematisch ook, omdat er zoveel niet klopt van wat hij zegt.

We kennen Wij Zijn Hier van binnen en van buiten, al twee en een half jaar. We voelen de noodzaak om de uitspraken van de burgemeester te nuanceren en corrigeren. We blikken terug naar eerdere situaties, zoals de Havenstraat, waar de burgemeester over spreekt. Tragisch genoeg is deze informatie in de huidige situatie van dreigende ontruimingen nog steeds volledig relevant. Er is inmiddels zoveel gebeurd met de groep Wij Zijn Hier, dat valt helaas niet in een korte tekst toe te lichten.

Allereerst de zin over de combinatie Havenstraat en terugkeer: ‘Daar waren we eerlijk in‚ en dat was ook een van de voorwaarden van Den Haag om het experiment toe te staan.’

Dit is ronduit schokkend om te lezen. Later wordt er gesproken over een aap die uit de mouw kwam.: mensen wilden niet terug. Daar hebben mensen nooit een geheim van gemaakt en ze hebben altijd uitgelegd waarom dat is, omdat het gevaar voor hun leven zou betekenen. Dat is de kern van de actie. Er kwam na de Havenstraat inderdaad een aap uit de mouw en wel uit de mouw van de burgemeester, zoals Pieter Smit ook al schreef in Het Parool op 29 augustus 2014 (2).

Er is namelijk doordringend opgeroepen te tekenen voor de Havenstraat met steeds weer de boodschap van de burgemeester: “ Nee, het gaat niet over terugkeer; het gaat over werken aan jullie toekomst, in welke vorm dan ook.” De aap die uit de mouw kwam is dat er dus wel degelijk een deal was gesloten met Teeven over terugkeer en dat de vluchtelingen door woordenspel om de tuin zijn geleid.

Dezelfde misleiding voltrekt zich nu weer met het Programma Vreemdeling. In de vergadering van de Raadscommissie Algemene Zaken van Amsterdam op donderdag 29 januari j.l. (3) werd gesproken over dit programma. Burgemeester Van der Laan heeft het over een laagdrempelig loket voor 24-uurs opvang voor mensen die willen werken aan een oplossing. Er wordt geenszins genoemd dat de enige oplossing terugkeer is. De heer Paternotte van D66 prijst zelfs dit concept, omdat hij blij is dat dit programma er komt voor mensen die willen werken aan een nieuwe asielprocedure in Nederland, omdat er zoveel mensen zijn die alsnog een status blijken te kunnen krijgen.

Nu, in het interview met Amnesty, wordt gezegd: ‘Verder komt er een plek voor mensen die willen meewerken aan hun terugkeer.’ Weer een aap uit de mouw? Dit programma gaat over het leven van mensen en heeft verstrekkende gevolgen voor hun veiligheid, hun gezondheid en welzijn, daar kan je niet zo onzorgvuldig mee omgaan of woordenspelletjes mee spelen.

Daarnaast zegt Van der Laan in het interview: ‘Daar kunnen mensen terecht die zeer kwetsbaar zijn of met grote psychische problemen kampen.’ Dat is een zin waar we in theorie veel meer mee kunnen, maar die in praktijk niet blijkt te werken. Al 2,5 jaar proberen tal van zorgverleners, de vluchtelingen zelf, ondersteuners en advocaten duidelijk te maken dat alle mensen van de groep zeer kwetsbaar zijn en / of met grote psychische problemen kampen. Het gaat om vluchtelingen, die zijn gevlucht voor gruwelijke situaties, die een traumatische vlucht hebben meegemaakt en vervolgens in Nederland in een traumatische situatie terecht komen. Bovendien zijn mensen kwetsbaar omdat ze niet mogen werken, dus geen geld hebben om overdag te overleven en geen dagbesteding. En bovendien het risico lopen gearresteerd te worden omdat ze geen papieren hebben.

Ach en dan nog een keer het tramkaartjes-verhaal. In de eerder genoemde raadsvergadering vertelde een inspreker al dat er geen tramkaartjes worden verstrekt en ontkrachtte de burgemeester dit. Vluchtelingen worden zoals gewoonlijk niet geloofd. Supporters evenmin. Gelukkig vindt de burgemeester Amnesty een belangrijke organisatie en heeft hij zijn uitspraak tegenover hen gerectificeerd. De situatie over tramkaartjes blijft tot op de dag van vandaag onduidelijk, maar we zullen de burgemeester herinneren aan zijn belofte iedere dag tramkaartjes te verstrekken.

Dan nog enkele hardnekkig terugkerende punten.

Dat Van der Laan niet blij is met de vluchtelingen van Wij Zijn Hier is niet verwonderlijk. Ze brengen immers een eerder verborgen probleem aan het licht en doen dit vanuit zijn gemeente. Om iedereen die hen in enige vorm ondersteunt als activist te kwalificeren en activisten vervolgens te bestempelen als ongenuanceerd is een merkwaardige strategie. Er is een hardnekkig probleem met het asielbeleid en in plaats van dat te onderkennen en er iets aan te doen, schuift de burgemeester het de supporters in de schoenen. Als mensen willen weten hoe het echt zit – kom dan eens langs op een van de locaties en ondervind hoe breed en divers de groep is – zowel de vluchtelingen als hun ondersteuners.

De echte activisten zijn de vluchtelingen. Die zijn deze actie begonnen en zetten hem voort. In het interview geeft de burgemeester aan zelf een activist geweest te zijn. In zijn speech in het Vluchtkantoor op 29 november 2013 meldt hij zelfs dat het aanbod van de Havenstraat deels aan hun actie te danken is. Dus nog maar eens een reactie over de voortdurende onzin over het gijzelen van vluchtelingen door activisten. Iedereen die betrokken is bij de groep weet dat de vluchtelingen de beslissingen nemen. Dat zij soms vragen om advies en dat dit advies vaak zo uiteenlopend is (gezien de diversiteit van de supporters) dat zij alsnog zelf hun afwegingen moeten maken.

Over de zogenaamde groepsdruk om niet mee te werken aan terugkeer hebben we al vaker geschreven: Dit is totale stemmingsmakerij. Supporters hebben bij ambassades geleurd voor documenten om terugkeer mogelijk te maken voor mensen die dat graag willen. Als er mensen zijn die het uiteindelijk lukt om terug te keren naar hun land en familie wordt dit gevierd en in allerlei vormen ondersteund. Dat niet veel mensen zijn teruggekeerd is correct – immers niet veel mensen zitten in de situatie dat ze terug kunnen.

Dat er kritiek is op de continue focus van het Rijk en de gemeente op terugkeer, is correct. Niet in het minst vanwege de desastreuze gevolgen die (gedwongen) terugkeer voor individuen kan hebben – dit is ook aan den lijven ondervonden door de vluchtelingen van Wij Zijn Hier. En daarnaast vanwege de omstreden praktijken waarmee de terugkeer machine te paard gaat. Van het uiteenrukken van gezinnen, tot het mishandelen van de te deporteren persoon, tot de schokkende samenwerking met dubieuze instanties en het gebruik van valse papieren (4).

Voor wat betreft de cijfers die de burgemeester noemt – deze ontkrachten wij stellig al sinds ze genoemd worden. Er wordt een getal van 60 mensen genoemd uit de Havenstraat die hadden kunnen terugkeren. Wij hebben ons altijd afgevraagd waar dit getal vandaan komt. Aan het eind van de Vluchtkerkperiode (een half jaar voor de Havenstraat) – heeft Vluchtelingenwerk Nederland in opdracht van de gemeente Amsterdam een rapport geschreven over de groep van ‘159’.

Hieruit (5) blijkt dat de meeste mensen van de groep niet terug kunnen omdat het land van herkomst hen niet terug neemt, omdat Nederland geen mensen naar het betreffende land uitzet (bijvoorbeeld vanwege oorlog) of omdat de vluchteling er groot gevaar loopt (vanwege oorlog of omdat hij hij/zij tot een onderdrukte bevolkingsgroep behoort of vanwege politieke / mensenrechtenactiviteiten). De vraag is waarom deze informatie van Vluchtelingenwerk niet in de media en in de politiek is gekomen.

Wat bedoelt de burgemeester met 60 mensen die kunnen terugkeren? Uiteraard kan er een semantische discussie worden gevoerd over de term ‘kunnen terugkeren’ – als iemand een laissez passer (benodigd reisdocument) krijgt en op het vliegtuig wordt gezet en in het land van herkomst aan komt – is dit dan terug kunnen keren? Ook als deze persoon vervolgens vervolgd, vermoord, gemarteld of opgesloten wordt?

Los van de ‘mislukte’ terugkeercijfers is de burgemeester vol lof over het project Havenstraat. Dat zijn wij ook, maar om andere redenen. Ondanks dat het de supporters heel moeilijk werd gemaakt (creatieve activiteiten zoals de behang-dag werden verboden, parkeren was lastig, bezoektijden strikt en zonder legitimatie kwam je sowieso niet binnen), hebben vrijwilligers keihard gewerkt aan een succesvol programma. Zij onderhielden contacten met hulpverleners medische en psychische zorg, dat ging niet vanzelf. Zij presenteerden een plan voor cursussen en opleidingen maar hoorden vervolgens maanden niks van de gemeente. Toen de periode al halverwege was, kwam de gemeente uiteindelijk met een plan, dat ongeveer identiek was aan het eerder gepresenteerde voorstel. Tijd vloog voorbij. Een half jaar is niet genoeg om aan de lastige bewijslast voor een procedure te werken, maar aan het eind van het half jaar telde het welzijn en de toekomst van de mensen niet meer.

De vluchtelingen startten in de Havenstraat met een nieuw trauma – namelijk moeten wonen in een gevangenis. De minimale psychologische hulp die vrijwilligers al vanaf de Vluchtkerk hadden opgezet, liep door, maar liep hierdoor wel weer een knauw op. Psychologische behandeling vanuit de gemeente startte niet tijdens de Havenstraat periode; er werden alleen intakes gedaan en behandelplannen opgesteld (en niet uitgevoerd). Na lang lobbyen kregen mensen in elk geval de mogelijkheid hun kamer van binnen af te sluiten. Aan het eind van de Havenstraatperiode heeft een groep supporters, samen met een advocaat een zeer gedegen en compleet evaluatieverslag geschreven dat er heel anders uit zag dan de evaluatie van de gemeente (6).

De burgemeester zegt moe te zijn. Maar wat denk je van de vluchtelingen? Die zijn inmiddels niet alleen maar ‘te moe voor dit gedoe’ maar uitgeput en regelmatig wanhopig. Maar zij hebben geen enkele keus, dus ze slepen zich voort. Gelukkig weten ze ergens toch steeds weer de motivatie en levenskracht vandaan te halen voor nieuwe acties, projecten en initiatieven.

Dat de mensen daarvoor bij elkaar willen blijven spreekt voor zich. Zonder zich als groep te profileren was er nooit zoveel aandacht geweest en nooit zoveel bereikt. Natuurlijk probeert de burgemeester op allerlei manieren de groep uit elkaar te krijgen. Dat was al in het tentenkamp Osdorp in de winter van 2013 toen de vluchtelingen een tijdelijk onderdak (4 weken) verspreid door het hele land werd ‘aangeboden’ en dat gebeurt nu weer met een onwerkbare nachtopvang door het hele land.

De burgemeester concludeert dat de vluchtelingen van Wij Zijn Hier tot doel hebben hier te blijven. Begint er dan eindelijk iets door te dringen? Inderdaad – vanaf het begin van de actie proberen deze mensen duidelijk te maken: Wij kunnen niet terug naar ons land van herkomst, maar ook niet naar een ander land i.v.m. de Dublin akkoorden en krijgen ook geen toestemming om hier te blijven. Waar moeten we dan zijn? Ze kunnen dus geen kant op. Dit is precies het punt dat ze willen maken. Ze vragen niet om nachtopvang, niet om brood, niet om een bad. Ze vragen om een ‘normal life’ – de mogelijkheid om (ondanks dat ze alles in hun leven verloren hebben en ondanks de trauma’s die ze met zich meedragen) een nieuw bestaan op te bouwen, zich nuttig te kunnen maken, zich erkend te voelen als mens. Daar strijden de vluchtelingen van Wij Zijn Hier voor al ruim 2,5 jaar lang. En ook weer op dit moment, met de dreigende ontruiming van de Vluchtgarage en andere locaties.

Over de reden dat ze hier in een vacuüm terecht komen, zijn de vluchtelingen ook heel duidelijk: dit komt door het gat in het Nederlandse asielbeleid. Dat de bewijslast die de vluchtelingen hebben in hun procedure vaak bijna onmogelijk is, kan iedereen beamen die ooit een vluchteling heeft proberen te assisteren bij een asielaanvraag. Als je eenmaal in de eerste procedure afgewezen bent omdat je je verhaal niet met voldoende bewijzen kon onderbouwen (bijvoorbeeld omdat je bij het vluchten voor je leven niet had bedacht je arrestatiebevel mee te nemen, je mensensmokkelaar je geen kwitantie heeft gegeven, je niet op de kaart aan kan wijzen waar je dorp ligt, omdat je nog nooit een plattegrond hebt gezien, of omdat je in je interview niet alles hebt verteld omdat je bang was), is het heel erg lastig om in een nieuwe procedure kans te maken omdat er sprake moet zijn van een nieuwe situatie.

Toch – met assistentie en de mogelijkheid om te bellen of mailen en niet dagelijks bezig hoeven te zijn met de vraag waar je vannacht slaapt – is het een stuk of tachtig mensen van de groep inmiddels gelukt om een nieuwe procedure te starten en/of om alsnog een verblijfsvergunning te bemachtigen. Dat deze mensen hier geen perspectief zouden hebben is dus totale onzin. Ook het VWN rapport geeft aan dat het grootste deel van de groep in procedure zit of bezig is met verzamelen van bewijs.

We hopen dat de burgemeester – net als wij – zeer verheugd en trots is over het feit dat tientallen vluchtelingen van de groep die ten onrechte waren uitgeprocedeerd/afgewezen, nu alsnog zijn erkend als vluchteling; ook personen die op het lijstje stonden voor terugkeer. Hoewel tragisch dat zij door het slechte Nederlandse beleid een deel van hun leven zijn verloren, kunnen zij nu in elk geval de draad weer oppakken.

Dat burgemeester Van der Laan niet over het beleid gaat, is iedereen van de groep duidelijk. Maar tegelijkertijd sprak hij dus wel met Staatssecretaris Teeven en maakte hij zelfs deals met hem over de Havenstraat. Uiteraard richt het protest van Wij Zijn Hier zich in eerste instantie op het landelijk asielbeleid. Maar dat neemt niet weg dat ook de gemeente Amsterdam zich aan gerechtelijke uitspraken en internationale verdragen dient te houden.

Gemeentes hebben een zorgplicht voor de mensen die in hun gemeenten verblijven. Als de gemeente naar de regering blijft wijzen en de regering naar de gemeente, dan blijven de getroffen mensen altijd het slachtoffer hiervan. Dit vinden wij ontoelaatbaar. Van der Laan doet alsof Amsterdam voorop loopt, maar dit is absoluut niet zo. Andere gemeenten hebben wel 24-uurs opvang en Utrecht heeft dit zelfs al vele jaren, lang voor de uitspraak van het ECSR (7).

Nederland loopt zeker niet voorop met een humaan opvangbeleid. Mensen, die in eerst aanleg afgewezen zijn, worden na een periode van 6 tot 12 weken helemaal niet meer opgevangen; in buurlanden zien we dat opvang altijd gegarandeerd blijft ook als iemand geen asiel gekregen heeft. Van der Laan verwijst in het interview naar het bestuursakkoord van 2007 en dat er daarna geen opvang geboden mocht worden door gemeenten. Amsterdam deed dit echter voor 2007 ook niet en Utrecht is het juist na 2007 gewoon blijven doen. Zo kan het dus ook.

De vluchtelingen zullen de gemeente blijven wijzen op hun plichten. In maart 2014 zei de burgemeester nog: bed, bad en brood voor jullie allemaal – dat krijgen jullie nooit.  Inmiddels is dat er. Blijkt maar weer dat mensenrechten aan de kaak stellen zin heeft.

Van der Laan vindt dat we zouden moeten dansen op de tafel met de huidige beleidsontwikkelingen, maar er moet nog heel wat gebeuren voordat wij op tafel kunnen dansen. Geen oplossingen die op papier mooi klinken maar in de realiteit de meeste mensen nog steeds op straat laat staan. Maar echte oplossingen waardoor er een einde komt aan het lijden van mensen die vast zitten in Nederland zonder papieren en zonder serieus genomen te worden.

Meer supporters om dat te bereiken (in alle mogelijke vormen) zijn daarbij van harte welkom.

1. Interview met Van der Laan in Wordt Vervolgd
2. Stuk van Pieter Smit in Het Parool
3. Raadscommissie terug te luisteren vanaf 3:00.00
4. Uitzending Nieuwsuur over delegatie uit Guinee (volledige uitzending terug te zien rechts)
5. Rapport VWN 
6. Evaluatieverslag Havenstraat
7. Beknopte informatie over uitspraak ECSR op de site van Amnesty

WIJ ZIJN HIER OP DE DAM TEGEN HET FALENDE ASIELBELEID

wzh

P E R S B E R I C H T

Vluchtelingen van We Are Here protesteren Vrijdag 3 april op de DAM van 17:00 tot 19:00 uur tegen het onmenselijke asielbeleid.

Wij, de vluchtelingen van WE ARE HERE willen een oplossing voor onze situatie: wij zijn afgewezen, maar kunnen niet terug naar ons land. Wij komen uit landen vanwaar we gevlucht zijn voor oorlog en vervolging. Wij moeten op straat overleven, worden gedetineerd,  opgejaagd, gekleineerd. WIJ WILLEN EEN NORMAAL LEVEN.

Wij protesteren tegen het feit dat wij uit de gekraakte Vluchtgarage worden gezet, terwijl dat ons enige onderkomen is en we geen alternatief hebben en dus op straat staan.

Wij protesteren tegen het feit dat de gemeente Amsterdam alleen nachtopvang biedt, waardoor wij overdag op straat moeten zwerven, zonder geld, zonder dak boven ons hoofd, zonder iets. De straat is, juist voor ons omdat we geen papieren hebben, heel onveilig omdat we het risico lopen door de politie te worden gearresteerd en soms 9 maanden lang in detentie zitten. Waarna we weer op straat worden ‘geklinkerd’, omdat we niet kunnen worden uitgezet.

Wij protesteren tegen een onzorgvuldige asielbeleid waarin wij, vaak onterecht, worden afgewezen. Velen van ons hebben, met veel moeite om door de asielbureaucratie te komen,  inmiddels wel een verblijfsvergunning veroverd. Daaruit blijkt hoe onzorgvuldig de IND te werk is gegaan door ons af te wijzen.

Wij protesteren dat we niet mogen werken en dus geen geld hebben om te overleven, we niet naar school mogen of een andere dagbesteding hebben. WIJ WILLEN EEN NORMAAL LEVEN!

Vrijdag 3 april 17:00 – 19:00 uur op de DAM in Amsterdam.

WIJ ZIJN HIER heeft een eigen song: ‘Won’t go back’

tot september 2012 was wij zijn hier buitengesloten van onze samenleving. niemand sprak over de mensen van de vluchtelingengroep en niemand wilde iets met ze te maken hebben. genegeerd; verstoten en doodgezwegen leefden ze verborgen in de holen en krochten van ons land tot de vluchtelingen hun banvloek niet langer meer accepteerden en hun rechten opeistten.

sindsdien is hun situatie in een stroomversnelling geraakt en breeduit in beeld gekomen: de media besteedt regelmatig aandacht aan hun lot; er zyn documentaires over ze gemaakt; tientallen fotografen en studenten kwamen over de vloer met de vluchtelingen als onderwerp van hun projecten; theatervoorstellingen en kunst performances zyn er geweest; allerlei soorten demonstraties en protestakties werden georganiseerd; vele organisaties zochten contact; van links tot rechts kwamen politici langs; tig video’s zyn er gefilmd.

op alle denkbare fronten stond wij zijn hier in het middelpunt van de belangstelling. op 1 ding na: een eigen pop song. maar nu is er dan eindelyk ook een single opgenomen over wij zijn hier door rogier pelgrim: ‘Won’t go back’ met de vluchtelingen als popsterren in de vluchtgarage . . .

steun wij zijn hier door dit nummer van rogier pelgrim te downloaden. de opbrengsten van de downloads en streams gaan naar WIJ ZIJN HIER

OPROEP : BUDDY’S GEZOCHT

10999991_922865247747039_5788444433043560148_n

Wij Zijn Hier – Vluchtgarage zoekt buddy’s/sociaal juridische ondersteuners. We zijn in oktober 2014 met dit project begonnen en hebben toen 20 buddy’s geworven. Dit loopt goed en we willen nu graag meer vluchtelingen in de Vluchtgarage de kans bieden om een buddy te krijgen. Wat doet een buddy? Je gaat een of meerdere mensen individueel in hun procedure voor verblijfsrecht ondersteunen. Bijvoorbeeld door mee te gaan naar instanties, naar de advocaat, te helpen bij het verzamelen van documenten en het bieden van morele steun. Daarnaast kan je ook helpen bij het verkrijgen van toegang tot medische hulp als dit nodig is. En je kunt een luisterend oor aan iemand bieden of af en toe iets gezelligs ondernemen.

De vluchtelingen van Wij Zijn Hier in de Vluchtgarage hebben allemaal een bewogen geschiedenis. Ze hebben asiel aangevraagd, zijn afgewezen en aan de straat overgeleverd. Velen hebben daarna gezworven, soms maanden in detentie gezeten en zijn daarna weer geklinkerd (op straat gezet), omdat ze niet kunnen worden uitgezet. Sommigen zijn twee jaar in Nederland, anderen vijf, zeven jaar of meer. Uiteindelijk zijn ze bij Wij Zijn Hier in de Vluchtgarage terecht gekomen. Waar men er in ieder geval niet meer helemaal alleen voor staat, maar waar geen privacy is en veel stress.

Het merendeel is afgewezen omdat ze geen paspoort/documenten hebben om hun identiteit te bewijzen en de IND het daarom niet bewezen acht dat ze uit bijvoorbeeld Zuid Soedan, Eritrea of Zuid Somalië komen. Ze kunnen alleen opnieuw een asielaanvraag doen (herhaalde asiel aanvraag: hasa) als ze met nieuwe feiten of omstandigheden komen om hun identiteit of vluchtverhaal te ‘bewijzen’. Dat kan bijvoorbeeld een geboorteakte zijn, een woonverklaring, identiteitspapieren of een nieuwe situatie in het land van herkomst. Dat is ingewikkeld, bijvoorbeeld omdat veel familieleden ook gevlucht zijn en ze het contact zijn verloren, of omdat er geen overheid is die wil meewerken of de IND beschouwt de situatie in het land als veilig genoeg. Maar het is niet onmogelijk en veel vluchtelingen slagen er in, met behulp van een goede advocaat, een hasa in te dienen, naar het Europees Hof te gaan, een medische procedure te starten, etc. In de afgelopen twee jaar hebben ruim dertig mensen binnen Wij Zijn Hier een verblijfsvergunning veroverd. Vaak met de steun van een buddy, dat helpt! Lees hierover ook dit artikel van de Correspondent eens.

Vluchtgarage

In de gekraakte Vluchtgarage wonen ruim honderd mensen, het merendeel weet niet hoe ze verder moet. Er is een aantal supporters betrokken dat al vanaf het begin de groep ondersteunt. Die ondersteuning is vooral praktisch, bij het overleven en bij de acties. Maar we richten ons nu ook op inventariseren van de individuele juridisch procedures: is er een goede advocaat betrokken, hoe staat de zaak ervoor en wat is er nodig? Daar zoeken we nu meer ondersteuning bij: per persoon een buddy die helpt, samen het dossier doorneemt, meedenkt, meegaat naar instanties, een brug kan slaan richting de advocaat en niet onbelangrijk: een luisterend oor kan bieden. De mensen die je ondersteunt hebben meestal geen vaste verblijfplaats waar ze post kunnen ontvangen en vaak geen beltegoed en internet. Het kan al een groot verschil maken als je het doorgeefluik kan zijn in de communicatie.

De vluchtgarage wordt op dit moment met ontruiming bedreigd. Het kan dus goed zijn dat we de ondersteuning binnenkort op een andere locatie voortzetten.

Profiel buddy

We zoeken naar vrijwilligers die bereid zijn gedurende een half jaar of langer een relatie op te bouwen met een vluchteling en hun tanden willen zetten in praktische/juridische ondersteuning. Het is geen gemakkelijk werk en het vereist doorzettingsvermogen, geduld en lange adem. Soms zijn mensen er psychisch niet best aan toe, ook daar moet je mee om kunnen gaan. Het gaat om heel persoonlijke zaken, dus het is belangrijk dat er een vertrouwensband ontstaat.

Kenmerken:

  • doelstelling Wij Zijn Hier onderschrijven (kijk hiervoor op de website)
  • zelfstandig en integer
  • communicatief vaardig en sociaal
  • gevoel voor verantwoordelijkheid
  • flexibele en mensgerichte instelling
  • stevig in de schoenen en doorzettingskracht
  • mogelijk relevante opleiding/ (werk)ervaring
  • het spreken van Arabisch, Frans en andere talen is handig maar absoluut geen vereiste

Je werkt in een team waarin we op elkaar terug kunnen vallen en met elkaar meedenken. Je hoeft nog geen ervaring te hebben met de vreemdelingenwet, dat leer je gaandeweg. Het werk is divers en kan best zwaar zijn omdat de mensen met wie je werkt in een moeilijke positie zitten. Je moet ook met teleurstelling om kunnen gaan, zowel van jezelf als de persoon waarmee je werkt. Het proces is taai en vaak lukt het toch niet. Het geeft daarentegen veel voldoening als het wel lukt om perspectief in een zaak te brengen en je kunt ook veel energie krijgen van het samen strijden binnen Wij Zijn Hier voor een menswaardige behandeling van vluchtelingen.

We hebben helaas geen mogelijkheden tot onkostenvergoeding. Wel kan je hier creatief mee omgaan en bijv. vrienden en familie hierin een bijdrage vragen als ze deze zaak ook willen ondersteunen.

Intake en training

Als je er voor voelt om dit te gaan doen, houden we een kennismakingsgesprek om meer uit te leggen en te kijken of een goede match mogelijk is. Hiervoor zijn twee opties:

  • Donderdag 12 maart, 19.00
  • Zondag 22 maart, 12.00

Op zaterdag 11 april 2015 organiseren we een workshop ‘inleiding vreemdelingenrecht’: een juriste behandelt de hoofdlijnen van het vreemdelingenrecht (asiel en regulier) en wat je kunt doen om een goed dossier op te bouwen.

Op zaterdag 18 april zal nog een aftrap-bijeenkomst plaatsvinden, waarbij je ook hoort van wie in de Vluchtgarage jij de buddy zal worden.

Houd deze dagen indien mogelijk dus alvast vrij. Als je daarna buddy wordt kan je waar nodig terecht bij andere supporters met ervaring binnen Wij Zijn Hier. Er is niet altijd overal antwoord op soms is het ook een kwestie van proberen.

Heb je interesse? Meld je aan met een motivatie bij: wzh.tobethere@gmail.com. Het is handig voor ons om te weten welke talen je spreekt en of je wellicht kennis hebt van specifieke landen waar we mee te maken hebben (met name Oost-, Centraal-, West- en Noord-Afrika). Vragen stellen kan ook via dit mailadres.

* Wij Zijn Hier heeft op dit moment 4 locaties: Vluchtgarage, Vluchtgebouw, Smaragdgroep en Hoogoord. In alle locaties zijn buddy initiatieven

___________________
Wij Zijn Hier is een groep vluchtelingen in Amsterdam die van de Nederlandse overheid geen onderdak krijgt maar ook niet mag werken en dus op straat zou moeten leven. Hun asielverzoek is geweigerd en er wordt van hen verwacht dat ze zelfstandig Nederland verlaten. De groep heeft besloten de onmenselijke situatie waarin zij leven zichtbaar te maken, door zich niet meer te verschuilen maar juist de situatie van uitgeprocedeerde vluchtelingen in Nederland aan de kaak te stellen. Dankzij de kracht van de vluchtelingen en de hulp van vele supporters, bestaat de groep al zo’n twee en een half jaar. Wij Zijn Hier is momenteel verdeeld over verschillende locaties

Voor meer informatie: https://nl-nl.facebook.com/WijZijnHier
Documentaire Outlawed: https://www.youtube.com/watch?v=jbiaUVvC7V0

Vluchtgarage voorlopig niet ontruimd

justitie2

[ persbericht geschreven door joyce namens wij zijn hier ]

Vluchtgarage voorlopig niet ontruimd

Vandaag diende het kort geding tegen de Staat, aangespannen door bewoners van de Vluchtgarage tegen de aangekondigde ontruiming. De vluchtelingen werden in deze zaak bijgestaan door twee advocaten: Rahul Uppal en Pim Fischer. Mr Uppal bepleitte dat de groep op dit moment een zwaarwegend belang heeft bij het bewonen van de vluchtgarage. Een ontruiming zou grote gevolgen hebben daar er geen alternatief is dat voorziet in een plek waar gewoond kan worden. Dit recht is fundamenteel voor een menswaardig bestaan. Ieder mens heeft een plek nodig waar je onbeperkt kan zijn en rust en privacy kan vinden. De gemeente verwijst naar de sinds kort gecreëerde nachtopvang. Dit betekent echter dat mensen iedere dag weer op straat zwerven met hun koffer, zonder geld, zonder sanitaire voorzieningen, in weer en wind. Ook als men ziek is. Mensen worden op deze manier nog kwetsbaarder dan ze al zijn.

Mr. Fischer vulde aan dat er op dit moment met name tijd nodig is om te komen tot een betere oplossing in Amsterdam. We zien dat andere steden deze stap al wel gezet hebben. Internationale mensenrechtenorganisaties en waarnemers, zoals Amnesty International en speciale mensenrechten rapporteurs van de Verenigde Naties roepen Nederland op om te komen tot een voorziening die recht doet aan de door Nederland ondertekende mensenrechtenverdragen. Er is op dit moment gelukkig sprake van een positieve ontwikkeling in de rechtsspraak op dit gebied en ook het politieke debat hierover is in volle gang. We verwachten een uitkomst die beter is dan de beperkte opvang tussen 17 uur en 9 uur.

De rechter stelde voor om met elkaar in gesprek te gaan over een mogelijke oplossing. Beide partijen zijn hiermee akkoord gegaan. Wij Zijn Hier is blij dit gesprek aan te gaan en verlaat de garage graag in ruil voor adequate opvang. Een humane plek waar mensen in rust verder kunnen werken aan hun toekomst en aan hun verblijfsrechtsprocedures. Waar hun situaties serieus genomen worden en opgelopen trauma’s worden behandeld in plaats van verergerd. Want van de straat kan niets anders verwacht worden dan ellende.

De komende 4 weken worden dus opnieuw spannend. We hopen op een goede uitkomst. Als partijen er niet uitkomen zal de voorzieningenrechter alsnog met een uitspraak komen, naar verwachting op 9 maart a.s.

Om het gesprek de juiste richting op te duwen nodigen we iedereen uit voor onze demonstratie op 7 februari om 15 uur op het Museumplein in Amsterdam.

Actiegroep Wij Zijn Hier