WHO WE ARE

We have applied for asylum in your country. Our claims have been rejected. Now we are called ‘illegals.’ But we prefer to call ourselves refugees. Wars, international conflicts and systematic violence have devastated our countries. So you understand why we don’t like being called illegals. We are refugees. And now we live on the streets. We barely have rights. We have no means of subsistence.

    Vluchtopvang geopend voor bewoners Havenstraat

    tentcamp

    De bewoners van de Havenstraat hebben na hun gedwongen vertrek uit de voormalige gevangenis een nieuw onderkomen gevonden in Amsterdam. Supporter Lokien van Wij Zijn Hier doet verslag.

    Het was een lange, zware en emotionele dag. Het vertrek uit de Vluchthaven, de lange tocht door de stad en het neerstrijken in het Oosterpark, waar een tentenkamp werd opgezet. Herinneringen aan de eerste tentenkampen twee jaar geleden.

    Rond half tien raakte alles in een stroomversnelling. De een na de andere buurtbewoner kwam langs met dekens en eten. De moslims van de groep bereidden zich voor op het breken van hun vast. Het KNMI kondigde een weerswaarschuwing aan en iedereen maakte zich op voor een fikse bui. De politie kwam om met de woordvoerders te spreken.

    Terwijl de rest van Nederland voetbal keek, werd duidelijk dat deze groep vannacht niet alleen op straat zou slapen, maar ook nog eens niet in een tent mocht slapen. De politie dreigde het tentenkamp te ontruimen.

    Om de confrontatie te voorkomen, pakten de vluchtelingen hun spullen weer in en vertrokken voor een nacht door de stad zwerven. De Muiderkerk hielp hen uit de brand. Zij boden een slaapplek aan. Rampenplan zorgde voor warme soep.

    opvang1

    In de tussentijd openden vluchtelingen uit de actiegroep van Wij Zijn Hier de Vluchtopvang. Bericht van de vluchtelingen is dat ze uitgeput zijn. Dat ze blij zijn met een dak boven hun hoofd. En dat ze morgen weer verder denken over hun situatie en hun strijd om het systeem te veranderen dat leven voor hen onmogelijk maakt.

    Morgen is iedereen weer van harte welkom bij Wij Zijn Hier. Ook nieuwe buren. De nieuwe locatie is: Vluchtopvang, Linnaeushof 4, Amsterdam. Tegenover Park Frankendael. Loop de binnenplaats op en dan gebouwtje rechts.

    opvang2

    Interview met WE ARE HERE aktivist El Mouthena

    wij-zijn-hier-in-den-haag8Zondag 6 april gingen Lokien en El Mouthena van We Are Here naar het Surinameplein in Amsterdam om Iraakse vluchtelingen te ontmoeten die voor het kantoor van Vluchtelingenwerk demonstreren voor hun mensenrechten. Ze hebben ze niet kunnen vinden. In plaats daarvan nam Lokien de gelegenheid te baat El Mouthena te interviewen. Hij is een van de vluchtelingen van We Are Here sinds de eerste locatie in de tuin van de Diaconie aan de Nieuwe Herengracht in september 2012. Tijdens het tentenkamp in Osdorp begon hij demonstraties te organiseren met vluchtelingen en sympathisanten.


    Je bent nu bijna twee jaar met jouw protest bezig. Hoe zie je de situatie van We Are Here?
    El Mouthena: We moeten nog steeds dezelfde strijd leveren. We sliepen in tenten, in een ijskoude kerk en elke keer dat we moesten we weer verhuizen naar een andere plek. We protesteren om de mensen onze situatie te laten zien. We vechten voor onze mensenrechten. Wij willen een normaal leven. Niets is veranderd – we moeten deze strijd voortzetten.

    Hebben mensen nog steeds de kracht om met dit protest door te gaan?
    Natuurlijk. We hebben geen keus. We kunnen niet terug naar ons vaderland en vanwege de Dublin-overeenkomst kunnen we ook niet naar een ander Europees land. Dus we moeten vechten. Ik blijf actief, maar voor velen is het ook moeilijk. Mensen worden depressief. Sommigen beginnen te drinken om hun problemen te vergeten.

    Hoe is de gezondheidstoestand van de groep?
    Het is erg moeilijk. Veel mensen zijn ziek. Vooral de situatie in de Vluchtgarage is niet gezond. Er zijn geen douches en slechts zeer weinig toiletten die gemakkelijk verstopt raken. We hebben geen wasmachines. We zijn heel erg blij en dankbaar voor de hulp die we krijgen van de buurt, maar het is niet gemakkelijk. Als je leeft met zo veel mensen in deze primitieve omstandigheden is dat niet gezond.

    Is er wel voldoende plaats voor iedereen?
    Eigenlijk – nee. De gemeente beslist wie naar de oude gevangenis op de Havenstraat kan gaan. Slechts zeer weinig mensen kunnen zich hiervoor opgeven. De Vluchtgarage is overvol. Elke dag komen er mensen aan de deur, maar we kunnen ze geen plaats bieden. Er is niet genoeg voedsel, elektriciteit en faciliteiten. Mensen slapen met tien personen in een kamer. Ook slapen er nu een aantal zieke mensen in de Hebronkerk in Amsterdam. Ze hebben daar vele maanden kunnen verblijven, maar moeten nu snel vertrekken. Er is nog steeds geen oplossing voor deze mensen. In de Vluchtgarage is er geen plaats en het is ook niet echt een goede plek voor zieke mensen. Dit geeft ons een hoop stress. Waar moeten onze broeders naartoe?

    Denk je dat deze zieke mensen op straat gezet zullen worden?
    Ik weet het niet. Ik weet niet wat er zal gebeuren. Maar ik weet dat het problematisch is . Misschien dat de gemeente iets voor hen zal doen, misschien de GGD. Ik weet het niet, maar ik heb niet veel illusies. We praten veel met de burgemeester van Amsterdam, maar ik geloof niet dat hij ons echt zal helpen. We zijn bang dat hij ons alleen wil helpen als we terug zullen keren naar ons land. Maar velen van ons hebben dat al geprobeerd en het werkt niet. Of mensen kunnen niet terug, omdat hun leven in gevaar is. We komen hier om asiel aan te vragen, want we zijn niet veilig in ons land .

    Zien de mensen nog steeds een toekomst?
    Veel mensen verliezen hun hoop. Maar ik zal nooit de hoop opgeven. Ik heb geen keus . Ik moet vechten voor mijn eigen leven en dat van alle vluchtelingen. We hebben mensenrechten nodig. Niet alleen voedsel en onderdak. We willen kunnen beginnen met ons leven. Wij zijn mensen. We willen werken, we willen studeren, we willen feesten, we willen een gezin stichten. Ieder van ons had ooit dromen. Wij zijn sterke mensen die veel kunnen doen voor het land en natuurlijk ook voor Amsterdam. We hebben zo veel geweldige mensen ontmoet hier en willen graag iets terug doen.

    Hoe zie jij de toekomst?
    We demonstreren nu bijna twee jaar. Ik denk dat we succesvol waren in het tonen van onze situatie en in het opbouwen van een groot netwerk van vluchtelingen en sympathisanten, die vrienden werden en nu samen vechten voor de mensenrechten. We moeten nu zoeken naar nieuwe strategieën. Wij moeten bijvoorbeeld een netwerk opbouwen in Europa. Wij gaan naar Brussel om onze mensenrechten te vragen. Ons probleem is een Europees probleem. We moeten allemaal samenwerken. Ook moeten we ons beter organiseren, werken aan nieuwe acties en verschillende mensen en groepen uitnodigen om zo het netwerk nog sterker te maken. Yeah, daar zal ik voor blijven werken!

    Vertaling Poema Jansen. For english read here

    Laat asielzoekers toch werken

    Door Pieter Smit

    Een uurtje nadat Wilders zijn partij middels een ronkende vraag uitsloot van regeringsdeelname, werden de verkiezingen gewonnen door de partijen, die het gewaagd hadden zich het lot van de uitgeprocedeerde asielzoekers publiekelijk te blijven aantrekken: ChristenUnie, Groen Links, SP en D66. Het tijdperk Verdonk-Wilders lijkt definitief voorbij.

    Door Verdonk en Wilders raakten VVD, CDA en PvdA steeds angstiger voor de weglopende kiezer. Meebuigen werd het devies. De ene maatregel na de andere moest de asielzoeker het zo moeilijk mogelijk maken. Het gevolg was een vreemdelingenbeleid dat ook vreemdelingen die echt nergens heen kunnen, zonder enige mogelijkheid
    tot inkomen uitsluit van de samenleving, op straat zet, of zelfs opsluit.

    De verworpenen der aarde zochten steun bij elkaar, eerst in modderige tentenkampen, daarna in leegstaande kerken en kantoren. Ik doe voor hen precies hetzelfde werk dat ik eerder in Afrika deed: Een dak, eten, drinken en sanitair improviseren. Tot mijn verbazing bleken deze mensen in Nederland veel illegaler te zijn dan bijvoorbeeld de niet erkende Somalische vluchtelingen in Sudan of Ethiopië. Nog verbaasder was ik, toen bleek dat ook mijn eigen humanitaire werk, juist hier in Nederland, door nieuwe wetjes steeds illegaler werd.

    Ik kende zelf de meeste landen waar deze mensen vandaan komen uit mijn werk. Daar kwamen nu de persoonlijke verhalen bij. Minder verbaasd was ik dus, toen onderzoek van Vluchtelingenwerk Nederland bevestigde dat een groot deel van deze mensen eigenlijk best wel een sterke asielzaak hadden, maar dat ze te snel waren afgewezen, op foutjes van hun advocaat, of op onvoldoende geacht bewijs. Een fors deel van deze groep zit
    daarom nu alsnog in een nieuwe asielprocedure.

    De les van bijna twee jaar vluchtelingenprotesten is dat er ook in Nederland een groep is die zijn individuele asielzaak niet bewezen krijgt, maar die je met goed fatsoen niet terug kan sturen naar de onveilige landen waar ze vandaan komen. Gedwongen uitzettingen naar Somalië, Irak en Sudan zijn om veiligheidsredenen opgeschort, maar de uitgeprocedeerden uit deze landen zwerven zonder dak, brood, bad en bed door de Nederlandse straten. Zie hier het asielgat.

    Tweede les: Het buiten schuld criterium blijkt voor deze groep in de huidige vorm niet te werken. Ook de burgemeesters van Amsterdam en Utrecht beginnen zich dit in toenemende mate te realiseren. Daar moet een oplossing voor te vinden zijn.

    Vorige week realiseerde Adri Duivesteijn zich als eerste PvdA-topman, dat het meebuigen met de populisten niet meer hoeft. Hij stelde dat het PvdA-roer om moet, weg met de strafbaarstelling van de onuitzetbaren. Dat is een mooi maar miniem begin van hervonden waarden. Ook de VVD-burgemeester van Utrecht gaf inmiddels een voorzetje de goede kant op. Het CDA lijkt het nog niet door te hebben, helaas.

    Verdere oplossingen liggen al op de plank: Ten eerste het wets-initiatief van D66-er Gerard Schouw: Een toets of de gewiegerde asielzoeker na zijn deportatie niet in een onmenselijke situatie terecht komt, en de mogelijkheid om inhoudelijke fouten in de eerste asielprocedure door een rechter te laten bekijken. Ten tweede de oplossing van onze buurlanden: De afgewezen asielzoeker die je niet in redelijkheid kan terugsturen, krijgt (na enkele maanden wachttijd) toestemming om te werken, zonder recht op
    een huis of sociale bijstand. Je zou dit het participatie-model kunnen noemen. Of werk werk werk. In Duitsland blijkt de aanzuigende werking heel erg mee te vallen. Deze oplossing levert misschien ook geld op: een deel van de grensgevangenissen en de noodopvang voor onuitzetbaren kunnen dan dicht. In plaats daarvan komt de belasting-afdracht door werkende onuitzetbaren. In Engeland lijkt deze groep tien jaar later de
    grootste investeerder en werkgever te worden in sommige achterstandswijken.

    Nederland werd in het tijdperk van het meebuigen ongeveer het onprettigste jongetje van de Europese asiel-klas: We hebben juridisch nu de minst fraaie asielprocedure van Europa, en bijna de laagste instroom van asielzoekers. We sluiten het hoogste percentage afgewezenen en kinderen op, en we worden van de rijke landen het vaakst gecorrigeerd door Europese rechters en internationale instanties. Duitsland is onlangs zelfs stiekem gestopt met het terugsturen van honderden vooral Somalische asielzoekers naar Nederland, blijkbaar omdat ze het uitzetbeleid van onze staatssecretaris onacceptabel vinden. Zo gooit Nederland haar asielzoekers bij de buren over de schutting.

    CDA, participatie voor iedereen! PvdA, hou het hervonden initiatief vast! VVD, doe es liberaal man! Raap uw partijen en achterbannen weer bij elkaar, en stuur deze coalitie bij richting participatie-samenleving en werk werk werk voor iedereen !

    Pieter Smit is politicoloog en bouwde vluchtelingenkampen in Sudan, Somalië, Ethiopië, en nu, bij Wij Zijn Hier in Amsterdam.

    Collective Struggle of Refugees: Lost. In Between. Together.

    weareherereaderFrom November 29 to December 1st representatives of We Are Here worked together with about 25 artists and students to develop a new model for a cooperative between artists, students and refugees, entitled the “We Are Here Cooperative,” which was presented on December 6 2013 in cultural and political center De Balie in Amsterdam.

    The plan for the We Are Here Cooperative exists of a vacant building, in which artists, students and refugees would develop a variety of cultural programs in order to gain visibility and economic independence, amongst others in the form of the departments We Are Here Learning (lecture programs developed in collaboration with refugees), We Are Here Open Lobby (a lobby apparatus to advise politicians and inform refugees on their legal rights) and We Are Here Reporting (an independent media channel highlighting the daily struggle of refugee communities).

    Here you can read the Collective Struggle of Refugees. Lost. In Between. Together.

    Younis from Sudan

    Younis was for a long time the spokesperson of We Are Here and the leader of the group from Sudan. Joost van den Broek made a portrait photo and Amnesty International published his story here.

    ‘Die wakes en demonstraties zijn zo belangrijk. Het is ZO belangrijk om een signaal te krijgen van de buitenwereld dat je niet bent vergeten. Rond Oud en Nieuw was er een demonstratie van wel honderd mensen. Wij stonden massaal voor het raam, hielden de tralies vast en bonkten op de ruiten terwijl ze buiten “Freedom! Freedom!” riepen. Wij riepen het ook: “Freedom! Freedom!” en de tranen stroomden over mijn wangen.’